دید کلی هر چند زمانی غیر عادی به نظر می‌رسید، اما اکنون جستجو برای یافتن هوشمندی فرازمینی (SETI) به طور وسیعی مورد توجه قرار گرفته و به یک رشته علمی تبدیل شده است. این رشته با علوم متفاوت از قبیل نجوم ، فیزیک ، شیمی ، فناوری اطلاعات «It) و زیست شناسی درگیر است. پیشتر پژوهشگران این رشته (SETI) برای گوش دادن به سیگنالهای مصنوعی که از فضا می‌آیند، از تلسکوپهای رادیویی استفاده می‌کردند. این در حالی است که تعداد اندکی نیز در جستجوی روشهای انتقال لیزری هستند. مخابره پیام به فضا هر پیام آگاهانه‌ای ، باید به شکلی که بتوان آن را رمزگشایی کرد. بشر زمینی قبلا پیامهای خود را فرستاده است، ولی همچنان در جستجوی دریافت سیگنالی از فضا است. راستی فکر کرده‌اید که امکان دارد در حالی که این مقاله را می‌خوانید کاوشگر ویجر پیامی بفرستد که نشان دهنده برخورش با موجودات زنده و هوشمند فضایی باشد؟ آیا از شنیدن چنین خبری خوشحال شده‌اید؟ طرحی که روی کاغذ ماند! حدود نیم قرن پیش (در دهه 1950 میلادی) و در اوایل پیدایش نجوم رادیویی ، جوانی بنام فرانک دریک (Frank Drake) متوجه شد، تلسکوپهای رادیویی ابزار ایده‌الی برای ارتباط مخابراتی با موجودات فرازمینی به شمار می‌روند. ابزاری که می‌توانند سیگنالها را دریافت کنند و سیگنالی بفرستند. دیری نپایید که ستاره شناسان دیگری نیز در این کار تحقیقی به دریک پیوستند. پیشنهاد جاه طلبانه آنان طرح سایکلوپس (Cyclops) بود، که بر اساس آن یک ردیف 1500 واحدی از تلسکوپهای رادیویی کنار هم قرار می‌گرفتند. اما این طرح آنقدر پر هزینه بود که از حد تخته رسم بیرون نرفت. اولین پیام فضایی در سال 1974 ، تلسکوپ رادیویی آرسیبوه واقع در پورتوریکو پیامی به ستارگان فرستاد. این پیام شامل 1679 پالس قطع و وصل بود که بسوی خوشه کروی M13 «گوی متراکمی از ستارگان که با ما 25 هزار سال نوری فاصله دارند» نشانه روی شد. یک موجود هوشمند فضایی خواهد فهمید که عدد 1679 حاصل ضرب عدد 23 در 73 است که به صورت پالس در مستطیلی به عرض 23 ستون و طول 73 ردیف قرار گرفته است. این مستطیل ، دیاگرام تصویری را می‌سازد که بیانگر مبانی حیات روی کره زمین است. موج رادیویی پیام آرسیوه را حمل می‌کنند. این اشعه می‌تواند با سرعت نور ، حتی در پرغبارترین نواحی فضا حرکت کند و برای مخابرات فرازمینی نیز مناسب است. اولین پروژه فضایی ناسا پروژه ستی (SETI) را در سال 1992 میلادی اعلام کرد، اما وقتی سیاستمداران این پروژه را لغو کردند، دانشمندان بوجه خاصی را دریافت کرده و با تغییر نام پروژه ، آن را فونیکس خواندند. آنها پژوهش خودرا در «گرین بنک» واقع در ویرجبیای غربی متمرکز کردند، اما تلسکوپهای سراسر جهان را مورد استفاده قرار دادند. ستی در سال 1959 که یعنی هنگامی که کپسی کوکنی (Co Cooni) و فیلیپ مورسیون (Morrisin) مقاله در جستجو برای مخابرات بین ستاره‌ای ، را در روزنامه علمی نیچر انتشار دادند، آغاز شد. کاوش‌های فرازمینی در سال 1965 ، فرانک دریک ، پروژه «OZMA» را آغاز کرد که نخستین کارش تلسکوپ رادیویی برای سیگنالهای مصنوعی بود. کاوشگران مشتری و زحل به نامهای پایونیر 10 و 11 در سالهای 1972 و 1973 در حالی پرتاب شدند که هر یک پلاک حکاکی شده‌ای را با پیام اولیه‌ای از زمین همراه داشتند، با این قصد که این پیامها توسط هر موجود فرازمینی که ممکن است با این کاوشگران بعد از خروج از منظومه شمسی برخورد کند، خوانده شود. ناگفته‌های فضا در سال 1977 ، یک تلسکوپ رادیویی واقع در اوهایو ، سیگنال (Wow) را دریافت کرد. این قویترین و نامشخص‌ترین پیام بود و دیگر هرگز دریافت نشد. دانشمندان در تلاشند بخاطر افزایش سر و صدای الکترونیکی ، ستی را در طرف دور یا نامرئی ما ، قرار دهند تا از تداخل صداهای روی زمین دور باشد. به این منظور دانشمندان ستی ، حتی مکانی را پیدا کرده‌اند که واقع در دهانه 100 کیلومتری ساها در ماه است.
پاسخ : موجودات فرازمینی (cached) 1.تجربه بعد از طوفان:نام من ( لیندون)است ودر ( سا *****) استرالیا زندگی میکنم . مدتی پیش وقتی سگ هایم را بعد از طوفان برای هواخوری برده بودم . اتفاق خیلی عجیبی برایم افتاد . وقتی طوفان تمام شد توجهم به آسمان جلب شد. دو ستاره برخلاف بقیه ستارگان نور سرخ رنگی داشتند و سوسو میزدند و کاملا نزدیک سطح زمین بودند. این نورها تقریبا ده دقیقه ادامه داشتند تا این که من تصمیم گرفتم به خانه برگردم . وقتی به سوی خانه می رفتم به عقب نگاه کردم و دیدم که نور آن دو ستاره خیلی شفاف و سرخ شده است. بعد ستاره کوچکتر به سمت ستاره بزرگتر رفت. نور هر دوتایشان مثل ضربان نبض کم و زیاد میشد. بعد ستاره کوچکتر دوباره به جای قبلی خود بازگشت و پس از چند ثانیه به سرعت برق جهش کرده و به سوی آسمان رفت و ناپدید شد و کمی بعد خط سرخ رنگی که از آن باقی مانده بود نیز محو شد.چیزی که میدیدم برایم باور کردنی نبود به همین خاطر با خود گفتم حتما شاید اشتباه کردم. ولی روز بعد در روزنامه ها خواندم که زنی یک بشقاب پرنده در آسمان دیده است. این زن حتی پنجره های این بشقاب پرنده را نیز دیده بود. 2. حادثه در اودسا: 32 سال پیش بود . برای اینکه بتوانم قرضم را بدم خیلی کار کرده بودم . خیلی خسته بودم. به همین خاطر وقتی به خانه رسیدم کمی خوابیدم . آن روز یک روز آفتابی تابستانی بود و تمام اتفاقات در روز روشن افتاد.مادربزرگ من در جنوب شهر (اودسا) زندگی میکرد . وقتی خواب بودم او به همسرم تلفن زد و گفت: به استنلی بگو برود بیرون را نگاه کند . یک بشقاب پرنده دارد به سمت خانه شما میاید. من خارج از شهر زندگی میکنم و آن موقع خانه های زیادی آن جا نبود . وقتی بیدار شدم نشستم و در این مورد فکر کردم و با خود گفتم مادر بزرگ آدم جدی است. او شوخی نمیکند. بیرون رفتم به اطراف نگاه کردم و ناگهان در سمت غرب شهر ، درست بالای برج رادیو و درست در یک مایلی خانه ام آن را دیدم ، هیچ صدایی نداشت من و همسرم خیلی هیجان زده بودیم . به سمت رادیو دویدم و آن را روشن کردم و موج ها را عوض کردم در یکی از موج ها گوینده داشت می گفت: شنوندگان عزیز الآن درست بالای سر ما یک بشقاب پرنده است. این بشقاب پرنده تقریبا بیست دقیقه همان بالا بود. من و همسرم با اتومبیل به سمت برج رادیویی رفتیم . با سرعت در اتوبان پیش می رفتیم . بعد به یک جاده میان بر رسیدیم که به سمت محل بشقاب پرنده می رفت . وقتی کمی جلوتر رفتیم اتومبیل خاموش شد و به هیچ صورتی روشن نمی شد.فکر می کنم این کار طرف بیگانگان صورت گرفته بود. بشقاب پرنده به رنگ استیل بود چرخی زد و به سمت شمال رفت و به سرعت از نظر ما پنهان شد . 3. تعطیلات در لهستان: این حادثه تابستان امسال اتفاق افتاد . زمانی که برای تعطیلات به (کوزوو) در لهستان رفته بودیم. ما هر شب بعد از شام برای پیاده روی با چند نفر از اعضای فامیل بیرون میرفتیم . آن شب هم به دشت و هم به جنگلی که در نزدیکی محل اقامتمان بود بود رفتیم .هوا تاریک بود و ما فقط با نور چراغ قوه می توانستیم جلوی پایمان را ببینیم. یکی از پسر عموها یک دفعه گفت:سمت چپمان روی دشت گردباد شدهاست. به آنجا نگاه کردم ولی چیزی ندیدم.چند دقیقه بعد دوباره همان حرف را زد من دوباره با بی حوصلگی به آنجا نگاه کردم و برخلاف تصورم چشمم به گردبادی افتاد که انگار تازه شکل گرفته بود . آن گردباد به شکل سه حلقه دیسک مانند بود که بزرگترین آنها بالاتر از همه قرارداشت و هر سه با سرعتهای متفاوتی به دور خود میچرخیدند . اول زیاد مشخص نبودند ولی وقتی بیشتر به آنها نگاه کردم واضح تر شدند . کمی از آسمان روشنتر بودند ، پدرم نور چراغ را به روی آن شیء انداخت . انگار آن حلقه ها فلزی بودند چون ار نور چراغ قوه انرژی گرفتند و رنگشان مثل رنگهای شبرنگ براق شد . همه مان ترسیدیم و به سرعت به خانه برگشتیم. ولی آن شی هم دنبالمان آمد ، دیگر مطمین شده بودیم که این نورمتعلق به چیزی زمینی نیست .وقتی به خانه رسیدیم هنوز آنجا بود روز بعد هوا با همیشه فرق میکرد آن روز باد تندی میوزید و از صبح یک درخت شکسته روی جاده افتاده بود . نمی دانم آن چیزهایی که در آسمان دیدیم چه بودند ولی برای پذیرفتن وجود موجودات فرازمینی برای متن کافی بودند.
