"خودکم بینی یکی از شایعترین اختلالهاست؛ آن قدر که کسی آن را اختلال به حساب نمیآورد! اکثر ما علائمی از خودکم بینی را در خودمان سراغ داریم و آن طور که باید خودمان را دوست نداریم." به گزارش ايسنا به نقل از همشهري آن لاين، شایعترین خودکم بینی هم، خودکم بینی فیزیکی است. اکثر ما با بدنمان مشکل داریم، با قدمان، رنگ پوستمان، فرم بینیمان و مواردی از این قبیل و به علاوه بدون فلان عطر و ادکلن و فلان لباس و... جرأت از خانه بیرون آمدن نداریم. ● ریشهها اینکه چرا در این دام میافتیم، چند جواب دارد: ترحم و توجه زیادی جلب میشود، بهانه مناسبی برای بدشانسیها به ما میدهد و آدمهای اطراف را قویتر میبیند تا راحت بتواند بهشان تکیه کند. ریشه بروز این مشکل هم برمی گردد به اینکه شناخت درستی از خودمان نداریم؛ شناختی که ما از خودمان به دست میآوریم، آمیزهایست از تجربیات خودمان و نظر دیگران. ▪ دیگران: همه آدمها در ابتدا خودشان را از نگاه دیگران میبینند. در درجه اول والدین تصاویری از فرزندانشان را به آنها نشان میدهند. در درجه بعدی، اقوام و دوستان در شناخت ما از خودمان موثرترند. اگر والدین خیلی انتقادگر باشند، روی این تصاویر و بازخوردها نمیشود حساب باز کرد، به علاوه توقع به بارآمدن یک فرزند باعرضه از یک چنین پدر و مادری، بیهوده است. در نقطه مقابل اگر پدر و مادری دائم و زیادی فرزندشان را برای کارهایش تشویق کنند، این بچه کمالگرا میشود و در آینده تنها کارهایی را انجام میدهد که مطمئن است در آنها برنده است؛ این یعنی تشویق هم باید حساب و کتاب داشته باشد. باید اجازه اشتباه کردن را به هر کسی داد و به او کمک کرد تا باور «من خوب هستم» را جایگزین باور «من خوب نیستم» کند. البته تصاویری که والدین حمایتگر به بچهها برای شناخت آنها از خودشان میدهند، تصاویر واقعیتری است. ▪ تجربههای خودمان: در کنار نظر دیگران، تجربیات خودمان هم در شناختی که ما از خودمان پیدا میکنیم، موثرند. اگر دم اهل تجربهای هستید، این بخش بسیار پررنگ تر و موثرتر از نظر دیگران است، ولی اگر خیلی اهل تجربه نیستید، پس نظر دیگران را در آدم های مختلف بررسی کنید تا دستتان بیاید چقدر نظر هر کس قابل توجه و بررسی است. آدمهای یک جامعه خودکم بین، مثلا در مهماننوازی افراط میکنند. زمانی که مهمانی میدهند، آنچنان خودشان را به زحمت میاندازند كه آخر شب بگویند: «آخیش! از خجالتشان درآمدیم» .همه ما باید بلد باشیم تا جایی که میتوانیم از مهمانهایمان پذیرایی کنیم، اما نباید خودمان را به عذاب بیندازیم و از پذیرایی ساده دیگران هم ناراحت نشویم. حواسمان باشد که یک جامعه خودکم بین، شخصی را که خودکم بینی ندارد خودشیفته تصور میکند. ● ویژگیها ▪ تحسینهایی را که از آنها میشود رد میکنند. (چشم هاتون قشنگ میبینه) ▪ ارزش کارهایشان را به دیگران نسبت میدهند. ▪ وقتی کسی از آنها تعریف میکند، فوری میگویند: «هندوانه زیر بغل من نگذار، بگو چی میخوای!» ▪ برای بقیه بیشتر از خودشان خرج میکنند. ▪ زمانی که در شرایطی قرار میگیرند که بعضی آداب خاص یا زبانی خاص را بلد نیستند، خجالت میکشند. ● راهحلها ▪ پذیرفتن خود: یعنی بپذیرید که شما بنا بوده با همین قیافه و همین قد و جثه خوشبخت شوید و حالتان خوب باشد. اگر فکر میکنید حال بد شما به خاطر بزرگی بینیتان است و اگر به تیغ جراحی بسپاریدش، پس از آن فوری حالتان خوب میشود، این یک توهم است. بنابراین لازم است با احترام به بدن خود و تک تک سلولهای وجودتان، اولین قدم را برای ترمیم خودکم بینی بردارید. این جمله را هم به یاد بسپارید که شما با وجود نظر مخالف یا موافق اطرافیانتان وجود دارید و انسان هستید و این تمام آن چیزیست که برای خوشبختی بدان نیاز دارید. همین جا یک نکته را هم بدانید که جذابیت چیزی است جدای از زیبایی (زیبایی بدن یا صورت). همه ما لازم است مواردی را برای زیبا به نظر رسیدن تا جای ممکن رعایت کنیم؛ مثلا تمیزی دندان هایمان را حفظ کنیم یا به مرتب بودن موهایمان دقت کنیم اما برای جذابیت که مهمتر از زیبایی است، دانستن برخی رموز جذابیت رفتاری بسیار مهم تر است. دانستن این رموز هم کار سختی نیست، هر آدمی میتواند رفتارهای جذاب دیگران را تشخیص دهد و آنها را روی خود پیاده سازد. ▪ افزایش استعدادها و مهارتها: مهارتتان در کارهای مختلف را بالا ببرید؛ مثلا میتوانید خوشصحبتیتان را تقویت کنید یا جذابیتهای رفتاریتان را بالا ببرید. ▪ تمرین دوست داشتن خود: لازم است رابطهای خوب با خود ایجاد و تمرین کنید تا خودتان را دوست بدارید؛ مثلا از خودتان کمتر انتقاد و شکایت کنید یا بدانید برای اینکه محبوب باشید، لازم نیست شاهکار خلقت شوید. یادتان باشد ،ارزش شما مساوی عملکرد شما نیست. شما با وجود موفقیتها و شکستهایتان باارزشید.