به گزارش سرويس فناوري خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، اين سامانه از يك دوربين پردازنده و مسافت‌ياب ليزري براي شناسايي خطر استفاده مي‌كند. يك الگوريتم نيز داده‌ها را تحليل كرده و مناطقي را كه بايد از آن اجتناب كرد از قبيل ديگر خودروها، شناسايي مي‌كند. به گفته استرلينگ آندرسون يكي از سازندگان، در اين پروژه راننده اختيار كنترل خودرو را تا زماني كه وسيله نقليه از منطقه امن خارج شود، بر عهده دارد. رويكرد تيم مبتكر بر اساس شناسايي مناطق امن يا "هوموتوپي‌ها" و نه جاده‌هاي خاص سفر است. به جاي ترسيم جاده‌هاي منفرد طي مسير، محققان محيط وسيله نقليه را به سه مثلث تقسيم كرده و لبه‌هاي مثلث "محدود" نشان‌گر موانع يا مرزهاي مسير هستند. چنان‌چه راننده براي مثال به دليل خواب‌آلودگي از اين لبه محدود عبور كند و خودرو در معرض برخورد با موانع قرار گيرد، سيستم دست به كار شده و آن را به منطقه امن بازمي‌گرداند. سامانه مزبور در يك هزار و 200 آزمايش انجام شده عملكرد مثبتي داشته و فقط تعداد اندكي برخورد را تجربه كرد؛ اين امر به دليل چند نمونه عدم توانايي دوربين در شناسايي مانع گزارش شد. يك مشكل بالقوه در خصوص فناري ارائه شده دادن اعتماد به نفس كاذب به رانندگان حين رانندگي عنوان شده است. طراحان در حال جست‌وجوي راه‌‌هايي براي سازگار كردن سيستم به سطوح مختلف تجربه رانندگي هستند. آن‌ها همچنين اميدوارند سيستم را به گونه‌يي اصلاح كنند كه امكان شناسايي موانع با استفاده از گوشي هوشمند منفرد باشد. رانندگان مي‌توانند گوشي‌شان را بر روي داشبورد قرار داده و اين گوشي بااستفاده از دوربين و شتاب‌سنج بازخورد مورد نياز سيستم را ارائه مي‌دهد. يافتن راهكارهاي ساده‌تر و ارزان‌تر امكان استفاده از اين فناوري براي استفاده تعداد بيشتر كاربران را مي‌دهد.
