دشت هایی چه فراخ! کوههایی چه بلند ! در گلستانه چه بوی علفی می آمد! من در این آبادی ، پی چیزی می گشتم : پی خوابی شاید ، پی نوری ، ریگی ، لبخندی . پشت تبریزی ها غفلت پاکی بود ، که صدایم می زد . پای نی زاری ماندم ، باد می آمد ، گوش دادم : چه کسی با من حرف می زد ؟ سوسماری لغزید راه افتادم . یونجه زاری سر راه ، بعد جالیز خیار ، بوته های گل رنگ و فراموشی خاک لب آبی گیوه ها را کندم ، و نشستم ، پاها در آب : " من چه سبزم امروز و چه اندازه تنم هوشیار است! نکند اندوهی ، سر رسد از پس کوه . چه کسی پشت درختان است! هیچ ، می چرد گاوی در کرد. سایه هایی بی لک ، گوشه ای روشن و پاک کودکان احساس ! جای بازی اینجاست. زندگی خالی نیست : مهربانی هست، سیب هست ، ایمان هست. آری تا شقایق هست ، زندگی باید کرد . در دل من چیزی است ، مثل یک بیشه نور ، مثل خواب دم صبح و چنان بی تابم ، که دلم می خواهد بدوم تا ته دشت ، بروم تا سر کوه. دورها آوایی است ، که مرا می خواند." "زنده یاد سهراب سپهری"
