دیگر مجال گریه از درد عاشقی نیست

[FONT=arial, helvetica, sans-serif]خالی تر از سکوتم ، از نا سروده سرشار[/FONT][FONT=arial, helvetica, sans-serif]حالا چه مانده از من ؟... یک مشت شعر بیمار[/FONT][FONT=arial, helvetica, sans-serif]انبوهی از ترانه ، با یاد صبح روشن[/FONT][FONT=arial, helvetica, sans-serif]اما... امید باطل... شب دائمی ست انگار[/FONT][FONT=arial, helvetica, sans-serif]با تار و پود این شب باید غزل ببافم[/FONT][FONT=arial, helvetica, sans-serif]وقتی که شکل خورشید ، نقشی ست روی دیوار[/FONT][FONT=arial, helvetica, sans-serif]دیگر مجال گریه از درد عاشقی نیست[/FONT][FONT=arial, helvetica, sans-serif]بار ترانه ها را از دوش عشق بردار[/FONT][FONT=arial, helvetica, sans-serif]بوی لجن گرفته انبوه خاطراتم[/FONT][FONT=arial, helvetica, sans-serif]دیروز: رنگ وحشت ، فردا: دوباره تکرار[/FONT][FONT=arial, helvetica, sans-serif]وقتی به جرم پرواز باید قفس نشین شد[/FONT][FONT=arial, helvetica, sans-serif]پرواز را پرنده ! دیگر به ذهن مسپار[/FONT][FONT=arial, helvetica, sans-serif]شاید از ابتدا هم تقدیر من سفر بود[/FONT][FONT=arial, helvetica, sans-serif]کوچی بدون مقصد از سرزمین پندار[/FONT][FONT=arial, helvetica, sans-serif]از پوچ پوچ رویا ، تا پیچ پیچ کابوس[/FONT]​

[FONT=arial, helvetica, sans-serif]از شوق زنده بودن... تا خنده ای سرِ دار[/FONT]