تاریخچه پارکور درایران اولین نشانه از حضور پارکور به صورت حرفه‌ای در ایران، حضور امیرحسین ایمانی و کوشا فتحی‌نژاد در مستند سال ۲۰۰۳ لندن بپر (به انگلیسی: Jump London) بود. هدف این فیلم نشان دادن گسترش پارکور در دنیا بود، برای همین منظور از گروه‌های مطرح و فعال پارکور در دنیا تقاضای همکاری نمودند و گروه irPk که بعدا به رها تغییر نام داد نیز در این پروژه همکاری کرد. در آن زمان(۱۷ سپتامبر ۲۰۰۴) گروه اینترنتی Parkour_Iranه [۱] توسط گروه irPk تشکیل شد که با وجود غیرفعال بودن هنوز دارای بیشترین عضو در بین گروه‌های پارکور است. با گسترده شدن پارکور در ایران و احساس نیاز به آموزش حرفه‌ای تر، امیرحسین ایمانی در تابستان سال ۲۰۰۴ برای آموزش دیدن زیر نظر یکی از موفق ترین گروه‌های پارکور دنیا به لندن رفت. [۲] و سایت www.urbanfreeflow.ir از تاریخ ۱۶ نوامبر ۲۰۰۴ با اجازه آن گروه شروع به کار کرد.[۳] [۳] در پاییز همان سال بود که این گروه به رها تغیی اولین نشانه از حضور پارکور به صورت حرفه‌ای در ایران، حضور امیرحسین ایمانی و کوشا فتحی‌نژاد در مستند سال ۲۰۰۳ لندن بپر (به انگلیسی: Jump London) بود. هدف این فیلم نشان دادن گسترش پارکور در دنیا بود، برای همین منظور از گروه‌های مطرح و فعال پارکور در دنیا تقاضای همکاری نمودند و گروه irPk که بعدا به رها تغییر نام داد نیز در این پروژه همکاری کرد. در آن زمان(۱۷ سپتامبر ۲۰۰۴) گروه اینترنتی Parkour_Iranه [۱] توسط گروه irPk تشکیل شد که با وجود غیرفعال بودن هنوز دارای بیشترین عضو در بین گروه‌های پارکور است. با گسترده شدن پارکور در ایران و احساس نیاز به آموزش حرفه‌ای تر، امیرحسین ایمانی در تابستان سال ۲۰۰۴ برای آموزش دیدن زیر نظر یکی از موفق ترین گروه‌های پارکور دنیا به لندن رفت. [۲] و سایت www.urbanfreeflow.ir از تاریخ ۱۶ نوامبر ۲۰۰۴ با اجازه آن گروه شروع به کار کرد.[۳] [۳] در پاییز همان سال بود که این گروه به رها تغییر نام داد و اولین دوره کلاس های پارکور با هدف انتقال تجربه‌هایشان در مجتمع ورزشی شهید چمران (بولینگ عبدو) برگزار کردند و سایت Welcome To PARKOUR IRAN ه [۴] نیز شروع به کار کرد.[۴] [۵]توجه رسانه‌ها با اجرای نقش دو نفر از اعضای گروه رها (احسان دادفر و آرمان خاشعی) در کلیپی به نام کبوتر (تابستان ۱۳۸۴)[۶] ، [۵] تولید فیلمی کوتاه برای جشنواره پلیس ، مصاحبه با نشریات مختلف (مانند ۴۰چراغ [۶] و[۷] Teenager) و خبرگزاری Ascosiated Press و شرکت در نمایشگاه بین المللی ورزش ۲۰۰۸ ... به این ورزش بیشتر شده و علاقه‌مندان بسیاری شروع به تمرین کرده اند. هم چنین گروه رها برای آشنا شدن مخاطبان با این ورزش به دعوت رییس کمیته ايروبیک حرفه‌ای و مهارتی در مراسم افتتاحیه اولین دوره مسابقه ايروبیک حرفه‌ای کشور (۲۵ آبان ۱۳۸۵) در ورزشگاه شهید چمران به ایفای نقش پرداختند. به مرور زمان گروه‌های دیگری در سطح ایران شروع به فعالیت کردند که می‌توان به گروه‌های شفق، بن هدز، و فراز[۷] اشاره کرد که گروه شفق اولین همایش پارکور در تهران با حضور اکثر علاقه‌مندان به این رشته را در تابستان ۸۷ برگزار کرد. اولین دورهٔ مربیگری توجیهی پارکور در بهار ۱۳۸۸ توسط فدراسیون آمادگی جسمانی و ایروبیک ایران به مدرسی خانم زینب دمیرچی برگزار گردید.ر نام داد و اولین دوره کلاس های پارکور با هدف انتقال تجربه‌هایشان در مجتمع ورزشی شهید چمران (بولینگ عبدو) برگزار کردند و سایت Welcome To PARKOUR IRAN ه [۴] نیز شروع به کار کرد.[۴] [۵]توجه رسانه‌ها با اجرای نقش دو نفر از اعضای گروه رها (احسان دادفر و آرمان خاشعی) در کلیپی به نام کبوتر (تابستان ۱۳۸۴)[۶] ، [۵] تولید فیلمی کوتاه برای جشنواره پلیس ، مصاحبه با نشریات مختلف (مانند ۴۰چراغ [۶] و[۷] Teenager) و خبرگزاری Ascosiated Press و شرکت در نمایشگاه بین المللی ورزش ۲۰۰۸ ... به این ورزش بیشتر شده و علاقه‌مندان بسیاری شروع به تمرین کرده اند. هم چنین گروه رها برای آشنا شدن مخاطبان با این ورزش به دعوت رییس کمیته ايروبیک حرفه‌ای و مهارتی در مراسم افتتاحیه اولین دوره مسابقه ايروبیک حرفه‌ای کشور (۲۵ آبان ۱۳۸۵) در ورزشگاه شهید چمران به ایفای نقش پرداختند. به مرور زمان گروه‌های دیگری در سطح ایران شروع به فعالیت کردند که می‌توان به گروه‌های شفق، بن هدز، و فراز[۷] اشاره کرد که گروه شفق اولین همایش پارکور در تهران با حضور اکثر علاقه‌مندان به این رشته را در تابستان ۸۷ برگزار کرد. اولین دورهٔ مربیگری توجیهی پارکور در بهار ۱۳۸۸ توسط فدراسیون آمادگی جسمانی و ایروبیک ایران به مدرسی خانم زینب دمیرچی برگزار گردید.
پارکور چیست به نام خدا پارکور چیست ؟؟؟ پارکور یک ورزش و هنر است ، هنر جا به جایی. برای مثال یک فرد عادی وقتی به یک ارتفاع می ترسد دنبال پله برای پایین آمدن از آن می گردد اما یک پارکور کار از آن ارتفاع می پرد. یک آدم عادی وقتی به یک مانع می رسد مسیرش را عوض می کند اما یک پارکور کار آن مانع را با یکی از حرکات پارکور پشت سر می گذارد. البته منظورم این نیست که از این به بعد بجای از پله بالا و پایین رفتن از در و دیوار بپرید بالا و پایین و این کار در قالب ورزش انجام می شود نه زندگی روزمره ! اگر بخوام رسمی تر توضیح بدم میشه پارکور یعنی رفتن از نقطه A به B در سریعترین زمان با استفاده از توانایی های بدن انسان. پارکور مثل سایر ورزش ها ذهن شما رو از این دنیای کثیف آزاد می کنه و استرس رو به شدت کاهش می ده. به شما یاد میده چطوری با مشکلات زندگی مبارزه کنید. چون کم کم یاد می گیرید که نباید به خاطر وجود یک مانع مسیرتان را عوض کنید. باید مانع را از سر راهتان بردارید. پارکور در دسته ورزش های بسیار خطرناک (Extreme) قرار نمی گیره ولی خوب ورزش خطرناکی هست و باید در آن سیاست ، صبر ، خود باوری ، شجاعت و… داشته باشید که با تمرین همه اینها را بدست میارید که در زندگی بسیار کمکتون می کنه. واسه انجام تمرینات مطلوب پارکور باید کمی آمادگی بدنی (انعطاف و وزن مناسب و…) داشته باشید ولی با نداشتن اینها هم میتونید تمرینات پارکور را در حد خودتان انجام دهید. عده ای فکر می کنند پارکور یعنی کله خر بودن ! میگن وقتی پله هست چرا از دیوار بپریم؟ خوب وقتی می تونید توپ رو با دست ور دارید و بدوید توی دروازه حریف و توپ رو بندازید اونجا چرا انقدر جون می کنید با پا بهم پاس می دید و… ، وقتی می تونید با هلی کوپتر یا تله کابین بروید بالای کوه چرا کوه نوردی می کنید که آخرش هم از اونجا بیفتید پایین؟ پس می بینید که ذات ورزش همین است و ذات پارکور هم مثل سایر ورزش ها گذر از موانع است. ورزشکاران بخاطر علاقه ورزش می کنند لازم نیست حتمآ با دید سود و منفعت جویی به ورزش نگاه کنید. پارکور مثل همه ورزش های دیگه دنیایی از تکنیک و فلسفه است. یک انسان عادی وقتی از ارتفاع 4 متری بپرد بدون شک آسیب می بیند در حالی که یک پارکور کار به سادگی از آن ارتفاع می پرد بدون اینکه کوچکترین آسیبی ببیند ، او با استفاده از فنون پارکور فشار وارد بر پاها را دفع می کند و صحیح و سالم می رود. تاریخچه پارکور پارکور از قدیم و زمانی که انسان نیاز به شکار کردن و شکار نشدن داشت وجود داشته است اما جرقه های پارکور به معنی امروزی توسط یک سرباز فرانسوی جنگ ویتنام به نام ریموند بل (Raymond Belle) زده شد. او در جنگ نیاز به هنری برای تعقیب و فرار ، امداد و نجات داشت. او از جمله آتش نشان های دلیر نیز بود و چندین ماموریت بسیار خطرناک را انجام داده بود. حدودآ 28 سال پیش در یکی از روستاهای اطراف فرانسه پسر ریموند ، دیوید بل (David Belle) بعضی از این حرکات پدر خود را با بازی های کودکانه با دوستانش آمیخته بود. وقتی بزرگتر شدند روی این هنر کار کردند و آن را به این شکل امروزی تبدیل کردند. در اصل پدران این رشته دیوید بل و سباستین فوکان (Sebastian Foucan) هستند. بعد از مدتی بین سباستین فوکن و دیوید بل اختلافاتی بر سر عقاید مختلف بوجود آمد که منجر به تقسیم شدن این رشته به دو بخش متفاوت شد. سباستین معتقد بود که در پارکور باید کمی حرکات نمایشی و خلاقانه و زیبا وجود داشته باشد ، اما دیوید می گفت زیبایی حرکات هیچ اهمیتی در پارکور ندارد. پس سباستین رشته جدیدی به نام Free Running را پایه گذاری کرد. تفاوت Free Running با Parkour در طرز تفکر برای گذر از موانع است.Parkour : رسیدن از نقطه A به B در سریعترین زمان ممکن با استفاده از توانایی های بدن انسان. Free Running : رسیدن از نقطه A به B با زیبا ترین ، خلاقانه ترین ، هارمونیک ترین حرکات در کوتاه ترین زمان ممکن با استفاده از توانایی های بدن انسان. حرکات نمایش در این ورزش جایگاه ویژه ای داره.من خودم میرم پارکور و خیلی هم کیف میده و ربطی به جرئت و این چیزا هم نداره.از ابتدایی ترین نقطه شروع به اموزش میکنن.این سبک فرانسوی خیلی ها رو محبوب خودش کرده.حرکاتی که پایانی نداره و تا میخوای میتونی با حرکات روی زمین و دیوار همه رو تو کف بذاری.فعلا در دنیا تیمهای آلمان - فرانسه - انگلیس برتری خاصی دارن.متاسفانه شایعه شده بود پارکور در ایران ورزشی ممنوعه خواهد بود که این خبر تکذیب شده و پارکور در لیست ورزش کشور ثبت شده و مسابقات ان در جای جای کشور انجام میشه. عکسها :
اشنایی با ورزش پارکور آشنایی با ورزش پارکور این ورزش عجیب که در موردش بحث میشه فری رانینگ یا همون پارکور هستش که در زیل به توضیحاتی در این مورد میپردازیم ورزش پارکور (گاهی اوقات ب صورت خلاصه PK نامیده می شود) (هنر جابجایی و انتقال) فعالیتی است که در آن هدف جابجایی از یک نقطه به نقطه دیگر است که این جابجایی باید تا جای ممکن سریع و کافی باشد و در آن اصولاً فقط از توانایی های بدن انسان استفاده می گردد. به عبارت دیگر این ورزش به فرد کمک می کند تا بر موانعی که در محیط اطراف وجود دارد ، غلبه کند مثل شاخه و سنگها و ریل راه آهن و دیوارهای بتونی. این ورزش در تمام محیط های روستایی و حاشیه شهر قابل انجام می باشد. ورزشکاران مرد در این رشته traceurs و ورزشکاران traceuses می نامند.که شبیه نامهای اساطیری است. ورزش پارکور که در فرانسه توسط دیوید بلی بوجود آمد، بر روی انجام حرکات موثر برای افزایش توانایی بدن و ذهن در جهت غلبه بر موانع در شرایط فوق العاده تاکید می کند. نگاه اجمالی : پارکور یک فعالیت فیزیکی است که دسته بندی کردن آن دشوار است. پارکور به عنوان یک ورزش کامل در نظر گرفته نمی شود اما هنر یا رشته ای است که دفاع شخصی در هنرهای رزمی را تداعی می کند. بر اساس گفته های «دیوید بلی» ، «ماهیت فیزیکی پارکور این است که در موارد فوق العاده ای که در مسیر شما اتفاق می افتد بتنوانید بر موانع موجود غلبه کنید شما با هر نوع حرکتی جابجا می شوید به گونه ای که می توانید پای خود را بر روی هر چیز یا هر جایی به عنوان تکیه گاه قرار دهید و از روی آن بپرید و یا از آن بالا بکشید.» در نتیجه هنگامی که در مواجهه با یک فرد با یک وضعیت وخیم روبرو می شوید قادر خواهید بود صحبت کنید، بجنگید و یا فرار کنید . همتنگونه که هنرهای رزمی ، شکلی از تمرین برای نبرد هستند ، پارکور نیز شکلی از تمرین برای نبرد می باشد. به دلیل ماهیت منحصر به فرد آن ، غالباً گفته می شود که پارکور فقط مقوله مختص به خودش را دارد و در مقوله دیگری نمی گنجد .« پارکور فقط پارکور است.» مهمترین ویژگی پارکور، کارآمد بودن آن است. ورزشکاران این رشته نه فقط تا آنجا که می توانند ، سریع حرکت می کنند بلکه با حداقل مصرف میزان انرژی و صحیح ترین روش ممکن این حرکت را انجام می دهند . این ویژگی ، پارکور را از رشته مشابهی با نام « دوندگی آزاد » مجزا می کند که در این رشته بیشترین تاکید بر روی آزادی عمل در حرکت است مثل حرکات آکروبات. همچنین کارآمد بودن پارکور باعث می شود که از بروز جراحات کوتاه مدت و بلند مدت جلوگیری شود و این ویژگی بخشی از دلیل شکل گیری و تداوم پارکور می باشد. ورزشکاران این رشته ادعا می کنند که پارکور فرآیند تفکر آنان را هم از طریق افزایش مهارتهای تفکر انتقادی تحت تاثیر قرار می دهد که به آنها اجازه می دهد بر موانع فیزیکی و ذهنی روزمره غلبه کنند. واژه شناسی: اولین واژه استفاده شده برای توصیف این شکل از ورزش لپارکو (هنر حرکت سریع) بود. واژه پارکور (Parkour) توسط دیوید بلی و دوستش هوبرت کاندی بر روی این ورزش نهاده شد . این واژه از عبارت فرانسوی Parcour du combatant برگرفته شده است که روش کلاسیک عبور از موانع در تمرینات نظامی تدوین شده توسط جورج هبرت می باشد. کاندی که خودش یک تراسور (traceur) نیست ، حرف K را جایگزین حرف C در کلمه Parcours کرد زیرا به نظر او حرف K تداعی گر خشونت می باشد و همچنین حرف S را از آخر آن حذف کرد زیرا به نظر او این حرف با فلسفه پاکور و کارایی آن مغایرت داشت. تراسور (traceur) و تراسوس (traceuse) اسامی برگرفته شده از فعل فرانسوی تریسر(tracer) هستند که به معنای مسابقه دادن یا ترسیم کردن می باشد اما به معنای «سریع رفتن» هم می باشد. تاریخچه: پیش از جنگ جهانی اول ، افسر سابق نیروی دریایی فرانسه، جورج هبرت سفری به دور دنیا انجام داد . در طول بازدیدش از آفریقا ، تحت تاثیر مهارتها و توانایی های فیزیکی قبایل بومی قرار گرفت که با آنها ملاقات کرد. جورج هبرت می گه : «بدن های آنها فوق العاده ، انعطاف پذیر ، زبده ، پراستقامت و مقاوم بود اما آنها هیچ مربی ژیمناستیکی نداشتند بلکه فقط در طبیعت زندگی می کردند.» هنگامی که در شهر سنت پیر ، ایالت مارتینیک اقامت داشت، حادثه فوران آتشفشان هشتم ماه می 1902 اتفاق افتاد. او در نجات و فراری دادن 700 نفر از مردم همکاری داشت. این تجربه اثر بسیار زیادی بر روی او گذاشت و او را ترغیب کرد تا مهارت ورزشی را با شجاعت و احترام به حقوق دیگران تلفیق کند. و بالاخره این روشها را در غالب این شعار معرفی کرد: قوی شوید تا سودمند باشید. او که ایده خود را از قبایل بومی گرفته بود ، در دانشکده ریم فرانسه، مربی تربیت بدنی شد و شروع به تعریف اصول سیستم تربیت بدنی مخصوص خودش و همچنین ایجاد و فراهم آوردن تجهیزات و تمرینات تدریس « روش طبیعی » کرد که او آنرا اینگونه توضیح داد: یک فعالیت قاعده مند ف در حال رشد و مداوم از دوره بچگی تا بزرگسالی که هدفهای خاص خودش را دارد: تضمین توانایی جسمانی ؛ افزایش مقاومت اعضای بدن ؛ تاکید بر استفاده از تمام انواع حرکات طبیعی و کاربردهای غیر قابل چشم پوشی آنها (دویدن ، پرش، صعود و ...) ؛ افزایش انرزی فردی و دیگر ویژگی های عملکردی و جوانمردی همچون دیگر قابلیتها که در آنها جنبه های فیزیکی و جوانمردی اولویت دارند؛ یک ایده اخلاقی مهم : احترام به حقوق دیگران. جورج هبرت فلسفه پارکور: پارکور ، بخش اصلی هنر جابجایی سریع (Lart du deplacement) است که اغلب کسانی که با پارکور سر و کار دارند، در مورد آن چیزی نشنیده و یا اطلاعاتی ندارند. اما به گفته ویلیام بلی بر اساس نظر پایه گذاران یاماکازی (Yamakasi) ، بخشی از هنر منسجم می باشد، «چرا به مردم آموزش می دهم؟ فکر می کنم ادامه دادن به آن مهم است . به نظر من آنها در این تجربه عملی شریک هستند. به اعتقاد من پارکور فقط سهیم شدن در چیزهای دیگر است. نباید آنرا فراموش کنیم. باید این فلسفه پایدار بماند.نمی خواهم که خودم فقط آنرا تجربه کنم و آنرا فقط در یک کتاب ثبت کنم چرا که یک تجربه مرده خواهد بود! می خواهم که این ورزش زنده بماند! دوست دارم که مردم از آن استفاده کنند ، با آن زندگی می کنند و آنرا تجربه کنند.» جنبه دیگر فلسفی این ورزش ، آزادی آن است ، اغلب گفته می شود که همه می توانند پارکور را در هر وقتی و هر کجای جهان انجام دهند. این آزادی عمل باعث شده که پارکور، یک نیروی فرهنگی قدرتمند را در اروپا بوجود آورد که تاثیر آن در سراسر دنیا در حال گسترش است. چاوبلی دین چیزی فراتر از تعریف آن بیان می کند: «هنر جابجایی سریع نوعی از آزادی عمل است، پارکور نوعی از اطمینان و اعتماد در درون شماست. فکر نمی کنم که تعریف آشکاری برای آن وجود داشته باشد. وقتی که آنرا برای مردم توضیح می دهید، می گویید: بله ، من بالا می روم ، می پرم و به حرکت ادامه می دهم! این تعریفی برای پارکور است! اما هیچکس نمی فهمد. انها باید آنرا بطور عملی ببینند. این فقط یک تصویر ذهنی است. و وقتی این تصویر شکل می گیرد که به خودتان اعتماد کنید و انرژی بدست بیاورید. پارکور بدست آوردن دانش بیشتر در مورد بدن شماست تا بتوانید حرکت کنید، بر موانع موجود در دنیای واقعی یا دنیای مجازی غلبه کنید. هر فکری که به ذهن شما خطور کند بعنوان بخشی از آموزش صحیح در این ورزش تلقی می شود و بدین ترتیب می توانید حرکات را فرا بگیرد که این کار به شما توانایی غلبه بر ترسها و دردهایتان را می دهد و می توانید مجدداً آنرا در زندگی بکار ببرید و در این کار هم شما باید قادر باشید که ذهنتان را برای یادگیری پارکور کنترل کنید. آندریز کاستیس که یک تراسور رشته یاماکازی نمی باشد، گفته های مستندی را در کتاب «سفرهای پارکور» بیان کرده است: « فهم فلسفه پارکور مدت زمانی به طول می انجامد زیرا در ابتدا باید به آن عادت کنید. از آنجائیکه باید حرکات آنرا بطور واقعی انجام دهید ، نیاز زیادی به درک فلسفه آن احساس نمی کنید. اما هنگامی که قادر به تحرک به روش خودتان شوید ف می توانید ببینید که پارکور چقدر می تواند زندگی شما را تغییر دهد ؛ و مثلاً در حین کار به طور متفاوتی برای افراد مختلف اتفاق می افتد: برای بعضی خیلی زود اتفاق می افتد، و برای بعضی هم بسیار دیر رخ می دهد. واقعاً نمی توانید بگویید که: دو ماه طول کشید تا معنای پارکور را بفهمم . بنابراین حالا نمی گویم که پارکور انجام می دهم اما با پارکور زندگی می کنم زیرا فلسفه آن ، زندگی من شده است، روشی که من کارهایم را با آن انجام می دهم.» حرکات: در مقایسه با ژیمناستیک ، حرکات از پیش تعیین شده کمتری در پارکور وجود دارد و یک فهرست مناسب از حرکات در آن وجود ندارد. تراسور در مواجهه به هر مانع نیاز به تلاش خاصی دارد ، تا بتواند بر آن مانع غلبه کند که این تلاش بستگی به نوع بدن ، سرعت و زاویه تماس ، وضعیت قرار گرفتن مانع و ... دارد. پارکور در حقیقت تمرین ذهن برای غلبه بر موانع با استفاده از تکنیک های مناسب می باشد. در اغلب موارد نیاز به نامگذاری آن تکنیک نمی باشد. در بسیاری از موارد ، تکنیکهای موثر پارکور بستگی به توزیع سریع وزن بدن در قسمتهای مختلف و استفاده از لحظه برای انجام حرکات سریع و دشوار دارد. جذب و توزیع انرژی هم یک عامل مهم می باشد، همانطور که چرخشهای بدن در هنگام پایین آمدن ، نیروی تماس را بر روی پاها و ستون فقرات کاهش می دهد و به تراسور اجازه می دهد از ارتفاعات بسیار بلندتر از حد معمول بپرند. طبق نظر دیوید بلی، در هنگام فرار از چیزی ، قصد آنرا دارید که بگونه ای حرکت کنید که بیشترین سطح تماس را با زمین داشته باشید. اگر از نقطه A به نقطه B می روید، باید این توانایی را داشته باشید که از نقطه B مجدداً به نقطه A بازگردید اما لزوماً داشتن همان سرعت در حین بازگشت ضروری نیست. باوجود این ، تکنیکهای زیادی وجود دارند که برای سرعت و تاثیر افراد مبتدی بسیار مفید می باشند. مهمترین آنها عبارتند از تکنیکهای پرش و تماس با زمین. چرخش که برای به حداقل رساندن فشار تماس بعد از سقوط مورد استفاده قرار می گیرد، اغلب بعنوان مهمترین تکنیک قابل یادگیری نامیده می شود. بسیاری از تراسورها دچار جراحات مفصلی ناشی از سقوط از ارتفاعات بلند و عدم استفاده مناسب از چرخش می گردند. بدلیل این سقوط های با ارتفاع بلند ، مسئله ایمنی حرکات پارکور زیر سوال رفته است. در بعضی از کشورهای بریتانیای کبیر این مسئله بوسیله قوانین باز دارنده و سازمانهای آتشنشانی و امداد نجات اخطار داده شده است. اگر چه دیوید بلی هرگز در هنگام تمرین بطور جدی آسیب ندیده است، اما هیچ مطالعه دقیقی در مورد خطرات سقوط از ارتفاع و مشکلات بعدی آن انجام نشده است.
پارکور از زمانی که انسان نیاز به شکار کردن و شکار نشدن داشته، وجود داشته‌است. انسان‌ها به طور طبیعی گستره‌ای قابل توجه از حرکات و حالات ممکن را برای گذشتن از موانع به وجود می‌آورد. از آن گذشته، کودکان به سهولت و صورت بدیع و با نشاط حرکت می‌کنند، ولی ما هنگامی که شروع به حرکت آگاهانه می‌کنیم، آن ویژگی را از دست می‌دهیم. افراد زیادی در طول تاریخ بر روی حرکت انسان و بهبود آن کار کرده‌اند (از جمله عیاران کاغذباز). اما پارکور به معنای خاص آن، توسط ریموند بل (Raymond Belle) که یک سرباز فرانسوی جنگ ویتنام بود پایه‌گذاری شد. او و همراهانش به‌دنبال به وجود آوردن یک روش کارا و مناسب برای «تعقیب و فرار» بودند. این فعالیت‌ها، سرانجام توسط فرزندش داوید بل (David Belle) بصورت مدوّن درآمد. داوید بیشتر عمر خود را صرف سامان‌دهی این ورزش کرد و نام «پارکور» را بر آن نهاد. او و دوستانش، از جمله سباستیان فوکان (Sebastien Foucan) که مشهورترین آن‌هاست، با آموزش‌های ریموند بل این ورزش را از ترکیب ورزش‌های مختلفی مانند ژیمناستیک و با هدف کمک‌کردن به دیگران در مواقع اضطراری، در حاشیه پاریس به وجود آوردند . [SUP][/SUP]
اطلاعاتی از ورزش پارکور اطلاعاتی از ورزش پارکور پارکور (به فرانسوی: Parkour) یا هنر جابجایی (به فرانسوی: L'art du déplacement) یا شهرنوردی به پیشهاد گروه "رها" یک راه نوین برای تعامل با محیط اطراف فقط با استفاده از توانایی‌های انسان است. داوید بل، بنیان‌گذار پارکور در فرانسه می‌گوید: جنبهٔ فیزیکی پارکور، غلبه‌کردن بر تمامی موانع پیش روست، درست مانند اینکه در شرایط اضطراری گیر کرده باشید. پارکور فقط صرف حرکات نیست، بلکه مجموعه‌ای هدفمند و دارای فلسفهٔ خاص خویش است.پس هدف پارکور، رسیدن به مقصد با استفاده از کاراترین، روان‌ترین و مستقیم‌ترین مسیر و مناسب‌ترین حرکات است که می‌تواند شامل دویدن، پریدن، بالا رفتن و خزیدن باشد. «کارایی» یکی از مهم ترین مشخصه‌های پارکور است، و به این معنی است که لازم نیست حرکات سریعترین باشند، بلکه باید مستقیم‌ترین و با صرف انرژی کمتری انجام شوند و همچنین مانع آسیب دیدگی دراز مدت یا کوتاه مدت شوند. به کسانی که از اصول پارکور در زندگی خود بهره می‌برند «تراسور» گفته می‌شود. تاریخچه پارکور پارکور از زمانی که انسان نیاز به شکار کردن و شکار نشدن داشته، وجود داشته‌است. انسان‌ها به طور طبیعی گستره‌ای قابل توجه از حرکات و حالات ممکن را برای گذشتن از موانع به وجود می‌آورد. از آن گذشته، کودکان به سهولت و صورت بدیع و با نشاط حرکت می‌کنند، ولی ما هنگامی که شروع به حرکت آگاهانه می‌کنیم، آن ویژگی را از دست می‌دهیم. افراد زیادی در طول تاریخ بر روی حرکت انسان و بهبود آن کار کرده‌اند (از جمله عیاران کاغذباز). اما پارکور به معنای خاص آن، توسط ریموند بل (Raymond Belle) که یک سرباز فرانسوی جنگ ویتنام بود پایه‌گذاری شد. او و همراهانش به‌دنبال به وجود آوردن یک روش کارا و مناسب برای «تعقیب و فرار» بودند. این فعالیت‌ها، سرانجام توسط فرزندش داوید بل (David Belle) بصورت مدوّن درآمد.داوید بیشتر عمر خود را صرف سامان‌دهی این ورزش کرد و نام «پارکور» را بر آن نهاد. او و دوستانش، از جمله سباستیان فوکان (Sebastien Foucan) که مشهورترین آن‌هاست، با آموزش‌های ریموند بل این ورزش را از ترکیب ورزش‌های مختلفی مانند ژیمناستیک و با هدف کمک‌کردن به دیگران در مواقع اضطراری، در حاشیه پاریس به وجود آوردند. فلسفه پارکور پارکور یک رشتهٔ ورزشی است، اما فلسفه‌ای با ارزش‌های خاص خود و برای آگاهی از توانایی‌های خویشتن، مبارزه علیه خود و پرورش جسم و روح دارد. پارکور گذشته از یک ورزش و هنر، یک شیوهٔ زندگی کردن و یک فلسفهٔ روزانه‌است. یکی از فلسفه‌های این ورزش، اتکا به توانایی‌های جسمی و ذهنی افراد برای کمک کردن به کسانی است که در شرایط خاصی قرار دارند. به همین دلیل است که در این ورزش خبری از مسابقه و رده‌بندی ورزشکاران و غیره نیست، زیرا هر کسی تنها برای خودش و نه برای اثبات برتری خود، تمرین می‌کند. بسیاری پس از آشنایی با پارکور، اصول آن را در زندگی خود نیز به کار می‌برند. به کسانی که از اصول پارکور در زندگی خود بهره می‌برند «تراسور» گفته می‌شود.هنر پشت سر گذاشتن کارای موانع، با به چالش کشیدن فیزیکی و جسمی خود باعث می‌شود که با موقعیت‌های زندگی روزانه آسان‌تر کنار بیاییم. وقتی که یک مانع یا به عبارتی وضعیتی دشوار در زندگی ما پدیدار شود، یک تراسور همانگونه که در پارکور یاد گرفته، سریع و کارا بر آن غلبه می‌کند و بدون تغییر مسیر به راه خود ادامه می‌دهد. جدا از حرفه‌ای شدن در حرکات، قسمت اصلی آموزش و تمرین صحیح پارکور، توانایی غلبه بر ترس و استفاده از آن در زندگی است، چرا که ابتدا باید بتوان بر ذهن و تفکر خود چیره شد تا توانایی حرفه‌ای شدن در پارکور در ما بوجود آید. کسانی که پارکور تمرین نمی‌کنند معمولا دربارهٔ آین موضوعات چیزی نشنیده یا ندیده‌اند؛ در صورتی که به گفتهٔ بنیان‌گذار این هنر، «فلسفه» جزء درونی پارکور است. پارکور چه چیزی نیست؟ پارکور حرکات آکروباتیک، بدل کاری، رقص، حرکات احمقانهٔ بدون توجه به عواقب آن و پرش‌های بلند بدون دلیل نیست. هم چنین پارکور «حرکت‌های دلخواه» نیست بلکه مجموعه‌ای از حرکات از پیش تعریف شده و هدفمند است. در پارکور خبری از مسابقه و کل‌کل هم نیست. یک کمپین از یکم ماه مه سال ۲۰۰۷ توسط وبگاه رسمی پارکور برای حفاظت از پارکور و فلسفهٔ آن در مقابل مسابقه و رقابت آغاز شده‌است. اعضای این کمپین اعتقاد دارند که «مسابقه» افراد را تحریک می‌کند که با دیگران برای رضایت تماشاگران یا اثبات برتری‌های خود و یا احیانا سودهای مالی مبارزه کنند؛ در حالی که در پارکور، افراد در کنار یکدیگر و فقط برای خودشان تمرین می‌کنند. پس پارکور نمی‌تواند تبدیل به یک رشتهٔ مسابقه‌ای شود، مگر آن که اساس وجودی آن یعنی «پرورش خود» نادیده گرفته شود. تفاوت دو آزاد و پارکور دو آزاد (به انگلیسی: Free running) در ابتدا معادل انگلیسی واژه ی پارکور بود، اما اکنون خود به عنوان شاخه‌ای مستقل از ورزش شناخته می‌شود. دو آزاد در مقایسه با پارکور دارای حرکاتی با جزئیات بیشتر است. حرکات دو آزاد مانند چرخش‌ها و گردش‌ها برای خلاقانه‌تر شدن، زیبایی و جذاب شدن ورزش است. هدف پارکور رسیدن سریع و کارا و در مسیری مستقیم است، در حالی که دو آزاد هنر حرکت کردن در محیط اطراف، به هر صورت دلخواه و در مسیر دلخواه است. دوندگان آزاد حرکاتی را تمرین کرده و به کار می‌گیرند که لزوماً برای غلبه کردن بر موانع انجام نمی‌شود. مهمترین عنصر در دو آزاد، هارمونی بین دونده و مانع است و حرکات باید بدیع، زیبا و خلاقانه باشد. محل تمرین پارکور بر خلاف بسیاری ورزش‌های دیگر پارکور تا کنون در زمین یا ورزشگاه اختصاصی تمرین نمی‌شود ، البته تلاش‌هایی در این رابطه صورت گرفته‌است. تراسورها در محیط‌های شهری مانند سالن‌های ورزش ، پارک‌ها ،زمین‌های بازی و سازه‌ها و ساختمان‌های رها شده تمرین می‌کنند که باعث به وجود آمدن نگرانی‌هایی مانند تجاوز به حریم شخصی ،آسیب رساندن به اموال عمومی و تمرین در مکان‌های نامناسب شده‌است . وسایل و تجهیزات پارکور وسیله و تجهیزات خاصی احتیاج ندارد و تراسورها معمولا لباس‌های ورزشی یا معمولی سبک و راحت می‌پوشند . تنها چیزی که توصیه شده‌است یک کفش ورزشی سبک با چسبندگی زیاد است. بعضی از تراسورها از مچ بند برای محافظت از مچ هایشان استفاده می‌کنند . برخی نیز از دستکش‌های نازک ورزشی برای حفاظت از کف دستهایشان استفاده می‌کنند که به علت کم کردن چسبندگی و حس باعث موضع منفی بعضی از تراسورها می‌شود. منبع:varzeshkar.akairan.com
