خیلی از ما از کوچکی و زمان بچگی چنین تصوری برایمان ایجاد شده است که اگر فردی خطایی کرد و ما او را زود بخشیدیم، احتمال زیادی دارد که باز دچار این خطا شود و آن را تکرار کند. در نتیجه تصور می کنیم که باید کمی به فرد خطاکار سخت بگیریم، برای او شرط و شروطی بگذاریم و بعد از آن با منت گذاشتن و نمایش بزرگواری خودمان، او را ببخشیم. در نهایت هم که تا مدتها به روی او می آوریم که هنوز یادمان هست که در فلان موقع چه اشتباهی از او سر زده بود! اما این طرز برخورد در زندگی مشترک و روابط بین همسران می تواند بسیار مخرب باشد. شرط گذاشتن به صورت افراطی می تواند باعث ایجاد عصبانیت در همسر ما شود. علاوه بر آنکه منت گذاشتن نیز می تواند باعث شود همسر ما تصور کند که داریم او را تحقیر می کنیم. زمانی که تا مدت ها نیز خطای او را به رویش می آوریم، باعث می شویم در طولانی مدت علاقه و اعتماد همسرمان کاهش پیدا کند. در عوض زمانی که راحت می بخشیم، احتمال بیشتری دارد همسر ما دلش بخواهد اشتباهش را جبران کند. زمانی که بدون منت می بخشیم، عصبانیت ناشی از احساس تحقیر شدن به وجود نمی آید و زمانی که به روی همسرمان نمی آوریم که در گذشته چه خطایی داشته است، اعتماد او به خودمان را افزایش می دهیم.
