نگاهم کن ! نگاهم کن که پومردم نگاهم کن که بی مهری چو شلاقی فرود آمد ناگه بر سر گُردم زدم زانو ، نفهمیدم چرا و از چه کس خوردم نگاهم کن ! که کاخ آرزوهایم مسیحایم به جای زنده کردن ریخت زهری در گلویم بست پاهایم وزان مصلوب در بند و چلیپایم خداوندا چه تنهایم خداوندا چه تنها و چه سرگردان شدم بازیچه دست و طناب خیمه شب بازان به حق تنهای تنهایم نگاهم کن که یار من نگار من ! یگانه مونس شبهای تار من چه آسوده مرا بفروخت چگونه با جفا کاری زد تیری که تلخی را به کامم دوخت می دانم من از عمق دل و جانم من از ژرفای وجدانم که می سوزد و خواهد سوخت ولیکن چشم در راهم که برگردد نه سوی من، به سوی آنکه شمع عشق را اول ز هر جنبنده ای افروخت علي اكبر رائفي پور (آرما)