درودت باد درودت باد ای داد ِ پس بیداد درودت باد ای در کرنش لبهای ما ، صد حنجره فریاد درودت باد ای واگیر ِ بیداری بر این مخمورگان مات ِ دشمن شاد درودت باد ای در قحطی عشق و جنون ، مجنون تر از لیلی و شیرین تر ز هر فرهاد درودت باد ای مرهون تو صد خاطر و صد یاد درودت باد سر دادم به ره دیده ، دلی در دوریت در داد ، میدانم تو می دانی ، بماند هرچه بادا باد . . . علی اکبر رائفی پور
