1. مهمان گرامی، جهت ارسال پست، دانلود و سایر امکانات ویژه کاربران عضو، ثبت نام کنید.
    بستن اطلاعیه

«جیمز استوارت» بازیگری که توانست خودش باشد

شروع موضوع توسط *Yalda* ‏21/5/12 در انجمن سینمای جهان

  1. کاربر فوق حرفه ای

    تاریخ عضویت:
    ‏16/1/12
    ارسال ها:
    4,777
    تشکر شده:
    5,202
    امتیاز دستاورد:
    113
    جنسیت:
    زن
    [​IMG]

    جیمز استوارت را علاقه مندان به سینمای کلاسیک خوب می شناسند. طرفداران سینمای وسترن عاشقش هستند و منتقدان روزنامه ها همیشه او را ستایش کرده اند، کسی را که همیشه در زندگی اش سعی کرد یک انسان خوب و معمولی باشد. سالروز تولد او را بهانه خوبی دیدم برای پرداختن به زندگی به سبک هالیوود.جیمز استوارت را علاقه مندان به سینمای کلاسیک خوب می شناسند. طرفداران سینمای وسترن عاشق اش هستند و منتقدان روزنامه ها همیشه او را ستایش کرده اند، کسی را که همیشه در زندگی اش سعی کرد یک انسان خوب و معمولی باشد. سالروز تولد او را بهانه خوبی دیدم برای پرداختن به زندگی به سبک هالیوود و ستاره پروری در سینمای جهان.ستاره ای که بی رنگ درخشیدپدیده سوپراستارپروری یا ستاره پروری هالیوود پس از دهه های فراوان به یک نوع فرهنگ جهانی تبدیل شده است. زندگی لوکس، به سر بردن در متن حاشیه ها، خبرسازی برای روزنامه ها، بی تفاوتی نسبت به اخلاق و خانواده، نوعی زندگی دون ژوان وار و این اواخر درگیر شدن نمایشی در بعضی موضوعات سیاسی و معضلات جهانی. این ها دارند به مظاهر زندگی هالیوودی و فرهنگ جهانی سینمایی ها تبدیل می شوند. فرهنگی که طرفداران غیرحرفه ای سینما را بیش از هر چیز مجذوب اش کرده و باعث راه یافتن بیش از پیش المان اقتصاد به دنیای هنر هفتم شده است.اما در این میانه بودند و هستند کم افرادی که دنیای جادویی سینما آن ها را از خود به در نکرده و به سان دیگران در بی قیدی دون ژان وار زندگی نمی کنند. جیمز استوارت از این دست بازیگران بود.جیمز متیلد استوارت در ۲۰ می ۱۹۰۸ در ایندیانای ایالت پنسیلوانیای آمریکا به دنیا آمد. خانواده اصالتا اسکاتلندی ایرلندی اش از آن آمریکایی های قدیمی و متعهد به وطن بودند و پدربزرگش هم ژنرال بود. این فرهنگ خانوادگی در جیمز استوارت تبلور خاصی پیدا کرد. پس از این که بدون هیچ آموزش بازیگری به سینما وارد شد، در فیلم های کارگردانان معروفی چون کاپرا، هیچکاک، آلدریچ، آنتونی مان و ... بازی کرد و در دوران رکورد اقتصادی آمریکای پس از جنگ جهانی به قلب های مردم راه گشود و میان همه قشرها محبوبیت زیادی پیدا کرد. فیلم هایش زیاد نیستند اما بازی های درخشانش او را ستاره کردند:۱۹۳۵ رزماری۱۹۳۷ نیوی بلو و گلد۱۹۳۸ نمی توانی آن را با خودت ببری۱۹۳۹ آقای اسمیت به واشنگتن می رود۱۹۴۰ داستان فلادلفیا۱۹۴۶ زندگی شگفت انگیزی است۱۹۴۸ طناب۱۹۵۲ خم رودخانه۱۹۵۴ پنجره عقبی۱۹۵۵ مردی از لارامی۱۹۵۵ مردی که زیاد می دانست۱۹۵۷ سرگیجهاستوارت، بازیگری که توانست خودش باشدتمام آنچه این یادداشت از جیمز استوارت می خواهد، برمی گردد به بعد از معروف شدن اش. کیفیت و شیوه زندگی اش است که می خواهیم بررسی کنیم. استوارت در سال هایی که به اوج محبوبیت رسیده بود در حدود چهل سالگی ازدواج کرد و تا آخر عمر به همسرش متعهد ماند. همیشه با طرفداران اش خوش برخورد و سخاوتمند بود ولی در مورد زندگی خصوصی و خانواده اش با کسی شوخی نداشت و به شدت از آن ها حمایت می کرد .او اولین بازیگر ستاره سینما بود که داوطلب حضور در جنگ جهانی دوم شد، آن هم با اصرار فراوان! در طول جنگ فداکاری ها و رشادت های زیادی از خودش نشان داد و یک مدال هم دریافت کرد. اما بعد از جنگ دیگر فیلم جنگی بازی نکرد. تأثیرات جنگ را هم بر پختگی بازی و هم در انتخاب فیلم های او که به سمت فیلم های سیاه تر رفتند به خوبی می توان دید. حتی مخالف این بود که از او به عنوان قهرمان جنگ جهانی دوم یاد کنند. وقتی از او درباره جنگ سوال می کردند، از جواب دادن طفره می رفت و یا به کل می گفت که سوال در مورد جنگ را فراموش کنند.استوارت مثل دیگر ستاره های هالیوود به هیچ وجه در قید و بند تجملات نبود. هرگز به عمل جراحی زیبایی تن نداد. لباس هایی که می پوشید و ماشینی که سوار می شد معمولی معولی بودند. برای همین به او لقب قهرمان معمولی دادند. هر کسی او را با ان سر و وضع می دید باور نمی کرد که او جیمز استوارت ستاره بزرگ سینما است. حتی با این که در طول جنگ جهانی دوم موهایش ریزش پیدا کرده بود و تقریبا کچل شده بود در فیلمهای اش از موی مصنوعی استفاده می کردند، ولی خود استوارت همیشه با چهره و موی واقعی در بین مردم ظاهر می شد.اعتقاد داشت که مردم، بزرگ ترین منتقدش هستند و اگر آن ها او را نخواهند هیچکس دیگر هم نمی خواهد. هیچ وقت کلاس بازیگری نرفته بود و معتقد بود دیدن رفتار مردم بهترین کلاس درس برای او است.در فوریه ۱۹۴۴ که همسرش فوت کرد او نتوانست با این اتفاق کنار بیاید. بعد از مراسم خاکسپاری زیاد در مجامع عمومی ظاهر نشد و بیشتر وقت اش را در اتاق خواب همسرش می گذراند. به گفته روزنامه های ان زمان پس از مدتی بیماری آلزایمر گرفت. به هر حال ان قدر این اتفاق برای استوارت سنگین بود که دیگر نتوانست به زندگی عادی برگردد و در نهایت ۳ سال بعد از دنیا رفت. بالای ۳۰۰۰ نفر که عمدتا از آدم های مشهور هالیوود بودند در مراسم خاکسپاری او شرکت داشتند.این ها فکت هایی هستند که نشان می دهند یک ستاره می تواند مثل یک انسان خوب و معمولی به زندگی عادی اش ادامه بدهد و به بازیگری به عنوان یک شغل نگاه کند نه هویت و شخصیت. می تواند! جیمز استوارت از اسطوره های بازیگری قرن بیستم است و ثابت کرده که غرق شدن در دنیای پر زرق و برق و تجملات تبعاتی نیست که بازیگری دارد، بلکه شاید از ضعف شخصیت و فرهنگ یک انسان نشأت می گیرد که با هجوم یک فرهنگ از خود بیگانه می شود و هویت خود را با هویت بدلی تاخت می زند.هنرپیشه سینما ازنگاه سینمافیلم های زیادی درباره این هویت های جعلی ساخته شده اند. در ایران چند فیلم معروف از جمله «هنرپیشه» مخملباف و «توفیق اجباری» به شیوه زندگی خصوصی بازیگران پرداخته اند اما در این میانه فیلمی که حداقل به ظاهر بیشتر در این مقوله به کنکاش پرداخته و به مسئله از خود بیگانگی پرداخته سوپراستار تهمینه میلانی ست.تلاش برای صحبت با خانم میلانی در این رابطه به نتیجه نرسید اما همین فیلم نشانگر حرفی ست که او در این زمینه دارد. دون ژوان فیلم او هم پسری ست که از خودبیگانگی شدید رنج می برد و غرق شدن در مظاهر دنیای لوکس مدرن و بی بندوباری حاصل از آن او را در تنهایی شدیدی محصور کرده است. اما سرانجامِ او وقتی که می خواهد و می فهمد متفاوت رقم می خورد.در سینمای هالیوود هم بودند فیلم هایی که به این مقوله پرداختند. در این میان و در این اواخر فیلم «آرتیست» اثر آزاناویسیوس برنده جایزه اسکار ۲۰۱۱ نیز سهم بزرگی داشت. فیلم به کنش های انسانی و عواطف فردی یک بازیگر مشهور سینمای صامت در مواجهه با عشق می پردازد. عشقی که نمی داند باید از آن بگریزد چون رقیب کاری و کارفرمای اوست یا باید به او بپیوندد چون او را بی آنکه بداند چرا می ستاید. این فیلم هم درباره سفری ست از بی هویتی حاصل از جادوی زندگی در رفاه و شهرت به هویت اصیل انسانی.این که چرا هم در سینمای ایران و هم در سینمای جهان در این اواخر به زندگی بازیگران بیشتر پرداخته شده هزاران دلیل دارد. یکی از آن ها می تواند این باشد که پس از ویران شدن تصویر انسانی و اخلاقی بازیگران در ذهن مردم در قرن حاضر، سینما به ترمیم این چهره برآمده و قصد دارد با پرده برداری از زندگی بازیگران، آن ها را برای جامعه ملموس و از این جهت تطهیر و محبوب تر بنماید. در کنار این که خود این موضوع هم جذابیتی ایجاد می کند که فروش فیلم را حتمآ تحت تاثیر قرار خواهد داد.انسانی که بازیگر است، بازیگری که انسان استبه زندگی بازیگران مان برگردیم. این روزها هستند بازیگرانی که شاید در یکی از خانه های انتهای کوچه ما زندگی کنند و ما آن ها را موقع بیرون آوردن ماشین نه چندان گران قیمت شان از پارکینگ نشناخته باشیم. هستند کارگردان هایی که در محله های معمولی بین آدم های معمولی زندگی می کنند و این برای خودشان هم یک امر معمولی ست. همه را به یک چوب نباید راند! اما باید به مخاطب حق داد. سایت های اینترنتی، روزنامه های زرد و حافظه گوشی های تلفن پر است از تصاویر زندگی لوکس بازیگران. ماشین های لوکس، خانه های لوکس، ظاهر و سر و وضع لوکس، رستوران های لوکس، سفر های لوکس! آیا این باعث نمی شود که تاثیر یک بازی در ذهن مخاطب – مثلا در نقش یک آدم فقیر یا نه معمولی پایین بیاید؟شاید وقتش رسیده باشد ستاره های معمولی سینمای ما به پاخیزند،دنیایشان را با دنیای مردم کوچه و بازار پیوند بزنند و زندگی را با آن ها به اشتراک بگذارند تا ما آن ها را بیشتر باور کنیم!

    خبرگزاری سینمای ایران