[h=2]اکسیژن آب[/h] از انجائيكه حدود 20 در صد از حجم هوا را اكسيژن تشكيل ميدهد ، حتي در پر اكسيژن ترين ابها نيز مقدار اكسيژن محلول به ندرت به بيش از به يك درصد ميرسد . ماهيها با داشتن اندامهاي تنفسي مخصوصشان به نام آبشش ميتوانند قسمت عمده اي از اين ذخيره اكسيژني آب را استخراج كرده و به مصرف حياتي خود برسانند. تنفس به معني استفاده از اكسيژن براي انجام اعمال حياتي بدن نه تنها در ماهيها و گياهان ابزي صورت ميگيرد بلكه توسط موجودات نامرئي براي چشمان غير مسلح ما كه در اكواريوم حضور دارند نيز رخ ميدهد. باكتريها همان موجوداتي كه با استفاده از بقاياي زيستي در محيط آكواريوم و مخازن پرورش ماهيان زينتي ما و طي فرايند تنفس هوازي و مصرف اكسيژن بر روي فضولات ماهيها و ساير ضايعات و پس مانده هاي الي محيط زيست آبي در اكواريوم تاثير كرده و طي فرايندهاي شيميايي خاص خود انها را به مواد معدني تبديل و چرخه بيوشيمايي را در آب ايجاد و تداوم ميبخشند . اكسيژن محلول در اب به طور طبيعي از انتشار سطحي اكسيژن هوا در آب ، جريان آب ناشي از باد يا ريزش آب از ارتفاع يا كاربرد دستگاه هاي دمنده و هوا دهنده در آب حاصل ميشود . هر قدر آب حركت و جنبش بيشتري داشته باشد مقدار اكسيژن بيشتري در ان حل ميشود . گياهان آبزي نيز به توليد اكسيژن در آب ميپردازند اما اين عمل تنها در روز و طي عمل فتوسنتر صورت ميگيرد . مقدار اكسيژني كه آب ميتواند در خود حل كرده و ذخيره نمايد به دماي آب بستگي دارد و هر قدر دماي آب بالاتر باشد مقدار كمتري اكسيژن در آب حل شده و نگهداري ميشود . به طور مثال مقدار اكسيژن آب در دماي 25 درجه سانتيگراد به مقدار18 درصد كمتر از مقدار اكسيژن آب در دماي 15 درجه سانتيگراد است . مقدار اكسيژن در آب را با واحد ميلي گرم در ليتر اندازه ميگيرند mg / lit و ايجاد ثبات براي ان در آب كار مشكلي است ولي كنترل سطح مطلوب ان در آب براي حفظ حيات موجودات آبزي لازم است . آبهاي اكسيژن دار مطلوب بين 8 تا 10 ميليگرم در ليتر اكسيژن دارند .
