1. مهمان گرامی، جهت ارسال پست، دانلود و سایر امکانات ویژه کاربران عضو، ثبت نام کنید.
    بستن اطلاعیه

نگاهی به زندگی اسطوره ای که خود را در 95 سالگی از پنجره بیمارستان به بیرون انداخت!

شروع موضوع توسط *Yalda* ‏17/5/12 در انجمن سینمای جهان

  1. کاربر فوق حرفه ای

    تاریخ عضویت:
    ‏16/1/12
    ارسال ها:
    4,777
    تشکر شده:
    5,202
    امتیاز دستاورد:
    113
    جنسیت:
    زن
    [​IMG]

    به دلیل رد شدن از روز تولد ماریو مونیچلی، فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان ایتالیایی، به زندگی، سبک فیلم و مرگش پرداخته‌ایم.
    به مناسبت رد شدن از روز تولد ماریو مونیچلی (Mario Monicelli) کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس ایتالیایی، نگاهی به زندگی، سبک فیلم‌ها و پایان زندگی‌اش انداخته‌ایم.

    زاده شدن در فیلم

    آنچه زندگی‌نامه ماریو مونیچلی به ما می دهد این است که : در 16مه ۱۹۱۵ در خانواده‌ای هنرمند در ایالت توسکانی زاده شد. پدرش روزنامه‌نگار و برادرش مترجم و نویسنده بود، اما او از دوست نمایش‌نامه‌نویسش «جاکومو فورتزانو» تاثیر پذیرفت و از طریق او با سینما آشنا شد. او پس از آنکه تحصیلات خود را در دانشگاه‌های پیزا و میلان در رشته‌های ادبیات و فلسفه به پایان رساند، چند فیلم غیرحرفه‌ای ساخت. سپس بین سال‌های ۱۹۳۵ به مدت سه سال دستیار کارگردان آگوستو جنینا بود. از سال ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۹ به همراه استنو به فیلم‌نامه‌نویسی پرداخت که حاصل آن بیش از چهل فیلم‌نامه بود. مونیچلی نخستین فیلمش را در سال ۱۹۳۵ کارگردانی کرد که فیلمی صامت با نام «پسران خیابان پال» بود. او پس از آنکه هفت فیلم کمدی با همکاری استنو ساخت، از سال ۱۹۵۴ به طور مستقل به فیلمسازی ادامه داد.

    [​IMG]

    شروعی مونیچلی‌وار

    ژانر او در فیلم‌سازی -کمدی تلخ در سبک نئورئالیسم- در سال‌های پس از جنگ جهانی دوم شکل گرفت.
    مونیچلی برای رسیدن به عنوان یکی از سلاطین کمدی ایتالیایی راهی طولانی را طی کرد، راهی که با دستیاری بسیاری از معروف ترین فیلمسازان اروپایی از جمله «پیترو جرمی» و «گوستاو ماچاتی» آغاز شد و پس از آن همکاری با نویسنده مشهور کمدی «استفانو وانزینا» حرکت وی را هموار کرد.
    او بیش از 70 فیلم سینمایی را کارگردانی کرد. از معروف‌ترین فیلم‌های این کارگردان می‌توان به «توتو به رم می‌رود»، «دردسر بزرگ در خیابان مدونا»، «پدران و پسران»، «جنگ بزرگ»، «دوستان من» و «مرحوم ماتیا پاسکال» اشاره کرد. شیوه فیلم‌سازی مونیچلی ترکیبی از طنز، انتقاد و تلخی بود. البته او افرون بر ساخت کمدی‌های واقع‌گرایانه، چندین فیلم جدی را نیز کارگردانی کرد.
    او به همراه لوئیجی کومنچینی و دینو ریسی از استادان ژانر کمدی ایتالیایی، و به تنهایی یکی از برجسته‌ترین فیلم‌سازان دوران پس از جنگ ایتالیا به شمار می‌رود.
    مونیچلی در طول دوران فعالیتش جوایز سینمایی بسیاری دریافت کرد و سه بار نامزد دریافت اسکار بهترین فیلم خارجی برای فیلم‌های «جنگ بزرگ» (۱۹۵۹)، «برنامه‌ریز» (۱۹۶۳) و «دختری با هفت تیر» (۱۹۶۳) شد. مهمترین جایزه‌های سینمایی او شامل جایزه شیر طلایی از جشنواره فیلم ونیز برای فیلم «جنگ بزرگ» (۱۹۵۸)، جایزه دستاورد یک عمر فعالیت هنری از جشنواره ونیز و سه بار جایزه خرس نقره‌ای از جشنواره فیلم برلین هستند. یکی از ساخته‌های این کارگردان با نام «بورژوای کوچک کوچک» (۱۹۷۷) در جشنواره جهانی فیلم تهران به نمایش در آمد و مورد استقبال قرار گرفت.
    مونیچلی بازیگرانی همچون مارچلو ماسترویانی، ویتوریو گاسمن، کلودیا کاردیناله و ویتوریو دسیکا را به سینمای ایتالیا و جهان معرفی کرد. همچنین او بارها با کمدین‌های برجسته‌ای مانند توتو و آلبرتو سوردی همکاری کرد.



    [​IMG]
    داستان بورژوایی که چندان کوچک نبود

    سینمای ایتالیا انقدر آکنده از اسم‌های بزرگ و رسم‌های پرطمطراق است که مونیچلی آن‌چنان که باید در آن دیده نشده اما باز هم جای خود را دل تماشاگران حفظ کرده است.
    فیلم‌های او از دید همه خوبند. اگر منتقد باشی از ظرافت‌ها و کنایه‌های طنزآمیز و تلخ و گزنده آن لذت می‌بری. مخاطب عادی هم بدون این‌که خسته شود دو ساعت را با حلاوت و خرسندی پای فیلم‌های او می‌گذراند و در آخر فیلم همچنان طرفدار او باقی می‌ماند. کمدی‌های حادثه‌ای‌اش نمونه خوبی بر این ادعا هستند که او محبوب دل اکثر مخاطبین خود است. و از این منظر از معدود کارگردانانی‌ست که طیف مخاطبینش گستره بزرگی از اجتماع را -از حرفه ای و غیر حرفه‌ای- تشکیل می‌دهد.
    نبوغ و مهارت او در به استفاده کشیدن از دو ژانر کمدی و تراژدی همچون دو روح در یک کالبد بر کسی پوشیده نیست.
    اما این‌که چرا فیلم‌های او آن‌چنان که باید جهانی نشده‌اند غیر از در سایه بزرگانی چون فلینی، تورناتوره، آنتونیونی و برتولوچی قرارگرفتن پاسخ‌های دیگری هم دارد. وقتی در سینمای پس از جنگ جهانی ایتالیا همه به جهانی شدن فکر می‌کردند به طبع کسانی همچون مونیچلی افسار سینمای داخلی را به دست گرفته و آن را به سمت نئورئالیسم تلخ و گزنده‌ای کشیدند که هم نیاز درونی جامعه ایتالیایی و هم نیاز درونی کسانی همچون خود او بود که به بیزاری واقعگرایانه‌ای از اجتماع خود رسیده بودند.
    او در مصاحبه‌ای با یورونیوز در سال 2008 در باره مفهوم فیلم کمدی در ایتالیا گفت: «کمدی ایتالیایی سبکی است که همواره با زندگی ما همراه بوده و در آن از رنج‌ها و لذت‌ها و همه جلوه‌های زندگی و مرگ سخن می‌رود. این همان «کمدیا دلارته» است که سنتی پنج قرنی در ایتالیا دارد.»
    در این‌جاست که تمامی ابعاد تلخ و شیرین زندگی به روح کمدی او راه می یابند و دگرگون می شوند.
    در بورژوای کوچک کوچک که تقریبا معروف‌ترین ساخته اوست، مونیچلی به سمت تلخ‌ترین موضوع خود می رود. پدری که قاتل پسر خود را در خانه زندانی و شکنجه می‌کند. قاتلی که تمام هستی و زندگی او را به آتش کشیده است. باید دید مونیچلی قصد داشته در این فیلم از چه کسی انتقام نمادین و خیالی بگیرد؟ برای او که اعتقادات چپ داشته و در اکثر دوران زندگی اش منتقد سیاست‌های دولت‌های زمان خود بوده پاسخ به این دست سوالات چندان سخت به نظر نمی رسد.
    اما پیام‌هایی که او با فیلم‌‎هایش به مخاطب می‌داد با آخرین پیام او تکمیل شد.


    [​IMG]

    پایانی به سبک مونیچلی

    مونیچلی هنگام دریافت جایزه شیر طلایی یک عمر فعالیت هنری‌اش گفت: «سینما هرگز نخواهد مرد، او متولد شده و نمی‌تواند بمیرد، سالن‌های سینما شاید بمیرند اما این موضوع اصلا برای من مهم نیست.»
    حال برگردیم به پایان خودش: کسی که در 95 سالگی از پنجره طبقه پنجم بیمارستانی در حومه رم که به علت سرطان در آن بستری بوده خودش را به بیرون پرتاب می‌کند، حتما در نگاه اول دلیل دیگری برای زنده بودن نداشته و زندگی خودش را تا همین‌جایی که هست قبول کرده است. اما وقتی خیلی دقیق‌تر به این خودکشی فکر می‌کنم دلایل بیشتری برای آن پیدا می‌کنم. مونیچلی خودش را در پایان راه می‌دیده، درست. رنج بی‌پایانی از سرطان توأم با بی‌مصرفی و بی‌توانی ناشی از کهولت سن و بیماری می‌کشیده، این هم درست. اما اگر کمی ژرف‌تر به ماجرا بنگریم برای زندگی او پایانی مانند فیلم‌هایش متصور می‌شویم. دانستیم که فیلم‌های کمدی با پایانی تلخ و تراژیک از خصوصیات سبکی او به شمار می‌رود. فیلم‌هایی که در ابتدا کمدی بودند اما در نیمه انتهایی راه به تراژیک تغییر رویه می‌دادند.
    در پایان می‌توان گفت مونیچلی با مرگش هم پایانی به سبک خودش رقم زد.---------------منبع: سینما پرس