1. مهمان گرامی، جهت ارسال پست، دانلود و سایر امکانات ویژه کاربران عضو، ثبت نام کنید.
    بستن اطلاعیه

اسکار؛ یک درام پرتردید برای فیلمنامه نویسان

شروع موضوع توسط Stalin ‏16/5/12 در انجمن سینمای جهان

  1. کاربر پیشرفته

    تاریخ عضویت:
    ‏30/11/11
    ارسال ها:
    15,730
    تشکر شده:
    8,311
    امتیاز دستاورد:
    113
    [​IMG]

    ​
    جان لوگان قبل از این که بفهمد مارتین اسکورسیزی می خواهد فیلمش سه بعدی باشد، سه سال وقت صرف کرد تا فیلمنامه پیچیده هوگو را اقتباس کند. لوگان می گوید: من در استخر عمیقی در حال غرق شدن بودم و فقط بینی ام از آب بیرون مانده بود که مارتی و گراهام کینگ(یکی از تهیه کنندگان هوگو) آمدند و مرا کامل در آب فرو کردند!
    لوگان، نمایشنامه نویس برنده جایزه تونی است که به فیلمنامه نویسی روی آورد و کارهایش شامل «هر یکشنبه کذایی» ساخته الیور استون و «هوانورد» به کارگردانی اسکورسیزی می شود. او با داستانی از کتاب کودکانه برایان سلزنیک در مورد پسر یتیمی (هوگو با بازی آساباترفیلد) که در یک ایستگاه قطار زندگی می کند، همکاری دوباره ای را با مارتین اسکورسیزی آغاز کرد. لوگان می گوید: «من دنبال فرصت هایی بودم تا این فیلم را به یک سفر پرکنش و پر فعالیت تبدیل کنم.» پس او هوگو را بر آن داشت که از بخش های توردتو و داخلی ایستگاه عبور کند، سگ ها هم اضافه شدند تا با آن ظاهر عجیبشان در ساختار سه بعدی فیلم، خوب به نظر برسند.
    حتی با انجام تمامی آن کارهای مقدماتی و تمرینات و حضور کارکشته هایی چون طراح تولید، دانته فرتی، ساختن این فیلم یک چالش بود: اولین یورش اسکورسیزی به فیلمسازی اچ دی و سه بعدی و اولین همکاری اش با کودکان و حیوانات، باعث تغییرات سر صحنه ای بسیاری شد. مثلاً آن لحظه به شدت هیجان آور سه بعدی که قطاری با ایستگاه برخورد می کند بعداً در طول کار اضافه شد.
    لوگان می گوید: «سکانس تصادف و بعد هم سکانس بسیار مشکل رویایی در رویای دیگر را داشتیم.» وی اضافه می کند: «آن قدر کار سخت بود که به من این حس دست داد که حتماً نوشتن اقتباس از کتاب استفن سوندهیم با نام «فرستادن دلقک ها» یک شب کار می برده است .
    تمام چیزی که لوگان می گفت این بود که هوگو سخت ترین فیلمی بوده که او تابه حال در آن کار کرده است. و حتی این شامل اقتباس از کتاب دیگر سوندهیم هم می شود: «طوری شده است که حتی سویینی تاد هم کار کوچک و آسانی به نظر می آید.»
    تلاش او بی پاسخ نماند و با نامزد شدن در اسکار بهترین فیملنامه اقتباسی نتیجه زحمات خود را دید. این سومین نامزدی او به حساب می آید. (او همچنین برای فیلمنامه گلادیاتور و هوانورد هم نامزد شده بود.). لوگان امسال یکی از معدود کهنه کاران در بخش فیلمنامه نویسی است. خیلی از دیگر امیدواران اسکار، فیمنامه اولشان را نوشته اند.
    در شب اسکار، 26 فوریه، بعد از آن که برندگان بخش های اصلی مثل بازیگران و کارگردانان مشخص شوند، پیش بینی بقیه بخش ها آسان خواهد بود. اما قسمت نویسندگی تنها بخشی از اسکار است که تا انتها پر تردید باقی می ماند. آیا رای دهندگان در آکادمی علوم و هنرهای تصویر متحرک، محبوب های هالیوود را دور می زنند؟ افردای مثل وودی آلن که برای پانزدهمین بار نامزد فیملنامه نویسی برای نیمه شب در پاریس می شود یا آرون سورکین و استیون زایلیان برندگان قبلی این جایزه که این بار اقتباسی از «مانی بال» داشته اند؛ کتابی که بحث در موردش به خاطر شهرتی که داشته دشوار بود. آیا آن ها به نامزدهای غیر معمول فیلمنامه نویسی اورژینال مثل اصغر فرهادی نویسنده و کارگردان درام خانوادگی ایرانی یعنی جدایی یا به جی سی چاندور برای تریلر مالی «آخرین درخواست» جایزه خواهند داد؟ باید به خاطر داشته باشیم که اسکار های نویسندگی اغلب با شگفتی همراه بوده است.
    همان طور که در سال های گذشته خیلی از نامزدهای اسکار برای جوایز بخش نویسندگی واجد شرایط لازم نبوده اند، می توان نتیجه گرفت که این جوایز چندان به بخش های دیگر مسابقه اسکار ربط ندارد. برای خیلی از امیدواران، نامزدی در اسکار، انتهای سفری طولانی و عجیب به سوی پرده های سینماست. وقتی «جود آپاتو» از «آنی مومولو» و «کریستن ویگ» دعوت کرد تا برای نوشتن یک فیملنامه تلاش کنند. این دو نفر دوستانی قدیمی بودند که در گروه کمدی لس آنجلس با نام گروندلینگ با هم آشنا شده بودند. آن ها خیلی سریع در سال 2006 به ایده «ساقدوش ها» رسیدند که نامزد اسکار بهترین فیلمنامه اورژینال شده است.
    سپس به سرعت ایده دیگری به ذهنشان رسید. چند روز بعد از تایید ساقدوش ها توسط آپاتو، آن ها در مورد ایده بعدیشان او را با خبر کردند. مومولو به یاد می آورد: «او گفت وای، من همان قبلی را به شرکت یونیورسال فروختم! و این گونه شد که با همان ایده قبلی کار را شروع کردیم.» طرح فیلم از قسمت های کوچکی از زندگی خودشان به ذهنشان رسید. مومولو در مورد ماشین قدیمی داخل فیلم می گوید: «آن دقیقاً ماشین خودم بود. من یک میتسو بیشی بلوطی رنگ داشتم. و با آن به مهمانی های تجملی به مناسبت عروسی یا نامزدی دوستانم می رفتم.»
    آن ها به عنوان کسانی که فیلمنامه اولشان را می نوشتند، توقعات کمی داشتند. مومولو می گوید: «آرزو می کردیم که فیلمنامه مان ساخته شود. به نوعی این تنها هدف ما بود و فکر می کردیم ساخته شدن این فیلم دیوانگی است!» برای آمادگی چند کتاب نمایشنامه نویسی خواندند. فیلمنامه آن ها از یک طرح اولیه در سال 2007 به سرعت به مرحله فیلمبرداری رسید.
    از سال 2000 فقط 11 فیلمنامه که نویسندگان زن داشته، نامزد اسکار شده اند و فقط دو تا از آن ها یعنی «عروسی بزرگی یونانی من» و «ساقدوش ها» کمدی واقعی هستند.
    مومولو که فقط در صحنه ای خیلی کوتاه و به عنوان هم نشین عصبی ویگ ظاهر می شود، در طی فیلمبرداری هشت ماهه باردار بوده است. او می گوید: «فقط این را به شما بگویم که 17 ساعت کار در روز یک چالش بزرگی بود.»
    اعضای بیشتری از گروه گروندلینگ (جیم جاش و نات فاکسون) در «وارثان» نشان داده می شوند. فیلمی به نویسندگی و کارگردانی الکساندر پین. جیم برک یکی از تهیه کنندگان «وارثان» از راش و فاکسون خواست تا رمانی با همین نام نوشته «کائویی هارت همینگ» را اقتباس کنند. رمانی که حقوق اقتباس از آن را حتی پیش از انتشار، خرید چرا که به محیط هاوایی خیلی علاقه داشت.
    اما کتاب به روایت اول شخص با مونولوگ هایی از زبان مت کینگ (با بازی جرج کلونی) نوشته شده است. فاکس می گوید: «خارج شدن از این شیوه روایت قطعاً یک چالش بود. می خواستیم این کاراکتر را بشناسیم و در کتاب شخصیت او به خوبی توصیف شده بود و دقیقاً خودش می توانست بگوید چه احساسی دارد.» پین راه حل را ارائه کرد: اضافه کردن صدای یک راوی که گذشته را تعریف می کند. پین که خودش برای فیلمنامه نویسی یک اسکار را برده است، به راش و فاکسون یاد داد که چطور بین کمدی و احساسات تعادل برقرار کند.
    چالش اصلی برای چاندور نویسنده و کارگردان «درخواست نهایی» یافتن هر گونه احساسات در مورد بحران اقتصادی سال 2008 بود. او می گوید: «فیلم ما با این حقیقت رنج آور درگیر بود که اصلاً روی کاغذ جلوه خوبی نداشت. به هیچ وجه این فیلم دلگرم کننده و با احساس نیست. ساختار بندی آن هم مشکل بود. بیشتر رویدادهای فیلم در دفتر یک ساختمان بی نام و نشان اتفاق می افتد که در آن وال استریتی ها در مورد شکست های پیچیده اقتصادی خود با هم صحبت می کنند.» چاندور که قبلاً فیلم های تبلیغاتی می ساخته است، فیلمنامه این فیلم را وقتی نوشت که در یک بنگاه معاملات املاک مشغول کار بود و این را حتی از خانواده اش پنهان کرده بود. در آخر او ایده اش را به صورت فرآیندی پر از اتفاقات سلسله مراتبی که در آن اطلاعات کم کم و به تناوب به مخاطب داده می شود، درآورد و این روند باعث به وجود آمدن کشش لازم در فیلم شد.

    حتی برای فیلمنامه نویسان با تجربه مثل لوگان نگه داشتن زاویه درست روایت در یک پروژه در حالی که شکل داستان را تغییر می دهد و آن را بسط می دهد، یک کشمکش اساسی است.
    لوگان می گوید: از آن جایی که من و مارتی حرفه ای هستیم، در مورد فرم هنری کار نگاه بدبینانه ای داریم. برای ساخت هوگو خیلی حواسمان بود که به فیلم ها به مثابه جادو نگاه کنیم. مارتی دائم می گفت: طوری فیلم ها را ببین که گویی افسونگری می کنند.
     
    یک شخص از این تشکر کرد.