1. مهمان گرامی، جهت ارسال پست، دانلود و سایر امکانات ویژه کاربران عضو، ثبت نام کنید.
    بستن اطلاعیه

برندگان نخل طلای شصت و چهار دوره پیشین جشنواره کن

شروع موضوع توسط *Yalda* ‏16/5/12 در انجمن سینمای جهان

  1. کاربر فوق حرفه ای

    تاریخ عضویت:
    ‏16/1/12
    ارسال ها:
    4,777
    تشکر شده:
    5,202
    امتیاز دستاورد:
    113
    جنسیت:
    زن
    [​IMG]

    همزمان با فاصله یک روز مانده به آغاز شصت و پنجمین دوره جشنواره فیلم کن، آثار سینمایی مطرحی که توانسته اند در ادوار گذشته جایزه نخل طلایی بهترین فیلم را دریافت کنند معرفی می شوند.همزمان با فاصله یک روز مانده به آغاز شصت و پنجمین دوره جشنواره فیلم کن، فهرست اسامی آثار سینمایی مطرحی که توانسته اند در ادوار گذشته این جشنواره فرانسوی، جایزه نخل طلایی بهترین فیلم این جشنواره فرانسوی را دریافت کنند به شرح زیر است:«اتحاد آرام» (Union Pacific) به کارگردانی سسیل بی دمیل از ایالات متحده آمریکا، سال ۱۹۳۹.«ملاقات مختصر» (Brief Encounter) به کارگردانی دیوید لین از انگلستان، سال ۱۹۴۶ / «آتش گلوله» (Cross Fire) به کارگردانی ادوارد دیمیتریک از ایالات متحده آمریکا، سال ۱۹۴۷/ «مرد سوم» (The Third Man) به کارگردانی کارول رید از انگلستان، سال ۱۹۴۹ میلادی.«معجزه در میلان» (Miracolo a Milano) به کارگردانی ویتوریو دسیکا از ایتالیا و «فروکن جولی» (Froken Julie) به کارگردانی الف سجوبرگ از سوئد، سال ۱۹۵۱/ «داستان غم انگیز اوتللو: لنگرگاه ونیز» (The Tragesy of Othello: The Moor of Venice) به کارگردانی اورسون ولز از ایالات متحده آمریکا و «دو سولدی دی اسپرانزا» (Due Soldi di speranza) به کارگردانی رناتو کاستلانی از ایتالیا، سال ۱۹۵۲/ «لو سولار دو لپور» (Le Salaire de la peur) به کارگردانی هنری جورج گلوزوت از فرانسه، سال ۱۹۵۳/ «ژیگوکومون» (Jigokumon) به کارگردانی تنوسوک کینوگاسا از ژاپن، سال ۱۹۵۴/ «مارتی» (Marty) به کارگردانی دلبرت وان از ایالات متحده آمریکا، سال ۱۹۵۵/ «جهان خاموش» (Le Monde du silence) به کارگردانی ژک یس کاستو و لوییس میل از ایتالیا، سال ۱۹۵۶/ «تشویق دوستانه» (Friendly Persuasion) به کارگردانی ویلیام وایلر از ایالات متحده آمریکا، سال ۱۹۵۷/ «لتیات ژوراولی» (Letyat Zhuravli) به کارگردانی میخائیل کالاتوزوف از شوروی سابق، سال ۱۹۵۸/ «اورفئو سیاه پوست» (Orfeu Negro) به کارگردانی مارسل کاموس از برزیل، سال ۱۹۵۹ میلادی.«زندگی شیرین» (La dolce Vita) به کارگردانی فدریکو فلینی از ایتالیا، سال ۱۹۶۰/ «ویریدیانا» (Viridiana) به کارگردانی لوییس بانوئل از اسپانیا و «اون آسی لانگ ابسنس» (Une aussi Longue absence) به کارگردانی هنری کولپا از فرانسه، سال ۱۹۶۱/ «او پاگادور دو پرومساس» (O Pagador de Promessas) به کارگردانی آنسلمو دوارته از برزیل، سال ۱۹۶۲/ «ایل گاتوپاردو» (Il gattopardo) به کارگردانی لوچینو ویسکونتی از ایتالیا، سال ۱۹۶۳/ «چتر شربورگ» (The Umbrellas of Cherbourg) به کارگردانی ژک دمی از فرانسه، سال ۱۹۶۴/ «حقه و چگونگی رسیدن به آن» (The Knack and How to Get It) به کارگردانی ریچارد لستر از انگلستان، سال ۱۹۶۵/ «یک مرد و یک زن» (A Man and A Woman) به کارگردانی کلود لوچ از فرانسه و «سیگنور و سیگنوری» (Signore & signori) به کارگردانی پیترو گرمی از ایتایا، سال ۱۹۶۶/ «انفجار» (Blow Up) به کارگردانی مایکل آنجلو آنتونیونی از ایتالیا، سال ۱۹۶۷/ «اگر» (If) به کارگردانی لیندسی اندرسون از انگلستان، سال ۱۹۶۹ میلادی.«خمیر» (Mash) به کارگردانی رابرت آلتمن از ایالات متحده آمریکا، سال ۱۹۷۰/ «رفتن به میان» (The Go Between) به کارگردانی جوزف لوسی از انگلستان، سال ۱۹۷۱/ «ایل کاسو ماتی» (Il Caso Mattei) به کارگردانی فرانسیسکو روسی از ایتالیا، و «کلاس اوپرا در پارادیزو» (La classe operaia va in paradise) به کارگردانی الیو پتری از ایتالیا، سال ۱۹۷۲/ «مترسک» (Scarecrow) به کارگردانی جری شاتزبرگ از ایالات متحده آمریکا و «مزدور» (The Hireling) به کارگردانی آلان بریجز از انگلستان، سال ۱۹۷۳/ «مکالمه» (The Conversation) به کارگردانی فرانسیس فورد کاپولا از ایالت متحده آمریکا، سال ۱۹۷۴/ «کرونیک دزانیز دبریس» (Chronique des annees de braise) به کارگردانی محمر لخدار هامینا از الجزیره، سال ۱۹۷۵/ «راننده تاکسی» (Taxi Driver) به کارگردانی مارتین اسکورسیزی، سال ۱۹۷۶/ «پدر پیر» (Padre Padrone) به کارگردانی پائولو تاویانی و ویتوریو تاویانی از ایتالیا، سال ۱۹۷۷/ «درخت وودن کلاگز» (The Tree of Woodenclogs) به کارگردانی ارمانو اولمی از ایتالیا، سال ۱۹۷۸/ «اینک آخرلازمان» (Apocalypse Now) به کارگردانی فرانسیس فورد کاپولا از ایالات متحده آمریکا و «ده درام» (The Ten Drum) به کارگردانی ولکر اشلوندورف از آلمان غربی، سال ۱۹۷۹ میلادی.«کاگموشا» (Kagemusha) به کارگردانی آکیرا کوروساوا از ژاپن و «تمام آن جاز» (All That Jazz) به کارگردانی باب فاس از ایالات متحده آمریکا، سال ۱۹۸۰/ «مردی از جنس آهن» (Man of Iron) به کارگردانی آندره واید از لهستان، سال ۱۹۸۱/ «مفقود» (Missing) به کارگردانی کاستا گاوراس از ایالات متحده آمریکا و «راه» (Yol) به کارگردانی شزیف گورن و ییلماز گونی از ترکیه، سال ۱۹۸۲/ «تصنیف نارایاما» (La Ballade de Naryama) به کارگردانی شوهی ایمامورا از ژاپن، سال ۱۹۸۳/ «پاریس، تگزاس» (Paris, Texas) به کارگردانی ویم وندرز از آلمان غربی، سال ۱۹۸۴/ «زمانی که پدر برای کار دور از خانه بود» (When Father Was away on Business) به کارگردانی امر کاستاریکا از یوگوسلاوی، سال ۱۹۸۵/ «عملیات» (The Mission) به کارگردانی رولند جوف از انگلستان، سال ۱۹۸۶/ «زیر خورشید ساتن» (Under the Sun of Satan) به کارگردانی موریس پیالات از فرانسه، سال ۱۹۸۷/ «پله فتح» (Pelle the Conqueror) به کارگردانی بیلی آگوست از سوئد، ساخت ۱۹۸۸/ «دروغ و نوار ویدئو» (Liea and Videotape) به کارگردانی استیون سودربرگ از ایالت متحده آمریکا، سال ۱۹۸۹ میلادی.«وحشی بالفطره» (Wild at Heart) به کارگردانی دیوید لینچ از ایالات متحده آمریکا، سال ۱۹۹۰/ «بارتون فینک» (Barton Fink) به کارگردانی جول کوئن از ایالات متحده آمریکا، سال ۱۹۹۱/ «دن گودا ویلجان» (Den goda viljan) به کارگردانی بیلی آگوست از سوئد، سال ۱۹۹۲/ «پیانو» (The Piano) به کارگردانی جین کمپیون از استرالیا و «بدرود همسرم» (Farewell My Concubine) به کارگردانی کیگ چن از چین، سال ۱۹۹۳/ «پالپ فیکشن» (Pulp Fiction) به کارگردانی کوانتین تارانتینو از ایالات متحده آمریکا، سال ۱۹۹۴/ «زیرزمین» (Underground) به کارگردانی امیر کاستاریکا، از یوگوسلاوی، سال ۱۹۹۵/ «رازها و دروغ ها» (Secrets and Lies) به کارگردانی مایک لی از انگلستان، سال ۱۹۹۶/ «طعم گیلاس» به کارگردانی عباس کیارستمی از ایران و «مارماهی» (The Eel) به کارگردانی شوهی ایمامورا از ژاپن، سال ۱۹۹۷/ «جاودانگی و یک روز» (Eternity and A Day) به کارگردانی تئودوروس آنگلوپولوس از یونان، سال ۱۹۹۸/ «روستا» (Rosetta) به کارگردانی ژان پیر داردنه و لوک داردنه از فرانسه، سال ۱۹۹۹میلادی.«رقصنده در تاریکی» (Dancer in the Dark) به کارگردانی لارس فن تریر از دانمارک، سال ۲۰۰۰/ «آن برخی چیزهای واقعی را لمس می کند» (It Touches On Something Real) به کارگردانی نانی مورتی از ایتالیا، سال ۲۰۰۱/ «پیانیست» (The Pianist) به کارگردانی رومن پولانسکی از فرانسه، سال ۲۰۰۲/ «فیل» (Elephant) به کارگردانی گاس فن سانت از ایالات متحده آمریکا، سال ۲۰۰۳/ «فارنهایت ۱۱/۹» (Fahrenheit ۹/۱۱) به کارگردانی مایکل مور از ایالت متحده آمریکا، سال ۲۰۰۴/ «بچه» (The Child) به کارگردانی ژان پیر داردنه و لوک داردنه از فرانسه، سال ۲۰۰۵/ «بادی که بارلی را لرزاند» (The Wind That Shakes the Barley) به کارگردانی کن لوچ از ایرلند، سال ۲۰۰۶/ «۴ ماه، ۳ هفته و ۲ روز» (۴ Months, ۳ Weeks and ۲ Days) به کارگردانی کریستین مونگیو از رمانی، سال ۲۰۰۷/ «کلاس» (The Class) به کارگردانی لورنت کانتت از فرانسه، سال ۲۰۰۸/ «روبان سفید» (The White Ribbon) به کارگردانی میشائیل هنانک از آلمان، سال ۲۰۰۹ میلادیو«عمو بونمی که می تواند خاطرات گذشته اش را به یاد آورد» (Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives) به کارگردانی آپیچاتپانگ ویراستاکول از تایلند، سال ۲۰۱۰/ «درخت زندگی» (Tree of Life) به کارگردانی ترنس مالیک از ایالات متحده آمریکا، سال ۲۰۱۱ میلادی.


    [TABLE="width: 100%"]
    [TR]
    [TD="class: timenews, width: 100%"]خبرگزاری سینمای ایران [/TD]
    [/TR]
    [/TABLE]