کارگردان : [FONT=Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif]Ti[/FONT][FONT=Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif]m Burto[/FONT][FONT=Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif]n [/FONT] نویسنده : [FONT=Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif]Se[/FONT][FONT=Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif]th Grahame-Sm[/FONT][FONT=Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif]ith[/FONT] بازیگران: [FONT=Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif]Joh[/FONT][FONT=Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif]nny Depp[/FONT], [FONT=Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif]Michelle Pfeiffer[/FONT] ,[FONT=Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif]Eva G[/FONT][FONT=Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif]reen[/FONT] خلاصه داستان :خون اشامی طلسم شده بعد از حدود 200 سال از قبر بر می خیزد و به دنبال سر و سامان دادن به امورد خانوادگی خود می باشد که .. « سایه های سیاه Dark Shadows» فیلم سردرگمی ست و هنوز مشخص نیست این ترکیب نامأنوس و عجیب و غریب از کمدی، صحنه های ترسناک اغراق شده و ملودرام سبک گاتیک، بتواند در جلب رضایت تماشاگران - صرفنظر از اینکه با منبع اصلی فیلم آشنایی دارند یا خیر - موفق عمل کند.«تیم برتون/Tim Burton» و نویسندگان فیلمنامه در وفادار ماندن به مجموعه ی تلویزیونی معروف و جریان ساز «Dark Shadows» ساخته ی «دن کورتیس/Dan Curtis» بیش از حد وسواس نشان داده اند. آنها حجم بسیار بالایی از اطلاعات و وقایع داستانی سریال را در یک فیلم دو ساعته گنجانده اند، و در نهایت تصمیم نگرفته اند که این فیلم برای تمسخر و هجو سریال ساخته شده، یا برای گرامی داشتن یاد و خاطره ی آن.تغییرات شدید و از روی عمد در ریتم و نواخت فیلم باعث شده «Dark Shadows» در وضعیتی قرار بگیرد که مجبور شود به دفعات از فیلم های ترسناک و خشن کمپانی Hammer به فیلم هایی که از The Rocky Horror Picture Show الگو گرفته اند، تغییر سبک دهد./علاوه بر این، کسانی که به داستان و ماجرای فیلم اهمیت می دهند، خواهند دید که رمزگشایی داستان آنقدر پریشان و غیرمنسجم انجام شده که اغلب اوقات سعی در کنار هم چیدن وقایع و دنبال کردن سیر روایت، خسته کننده و چه بسا بیهوده به نظر می رسد.مجموعه ی تلویزیونی «Dark Shadows» اواخر دهه ی 1960 از شبکه ی ABC پخش می شد و نمایش آن مدت پنج سال ادامه داشت. 1225 قسمت از این مجموعه ساخته شد و به عنوان آخرین سریال خانوادگی عصرگاهی این شبکه روی آنتن رفت. با وجود اینکه هرگز ادعایی درباره ی محبوبیت فوق العاده ی این مجموعه مطرح نشد، اطلاعات به دست آمده از نظرسنجی ها محبوبیت آن را بین گروه سنی 18 تا 35 سال تأیید کردند و این برنامه هم مانند مجموعه ی «Star Trek» طرفداران پرشوری پیدا کرد.اوایل دهه ی 1990، یک مجموعه ی تلویزیونی کوتاه به نام «Dark Shadows Revival» ساخته شد که همان داستان را بازگویی می کرد و از بخش شبانگاهی برنامه های تلویزیون پخش شد. در این مجموعه ی فوق العاده جدی و پر هزینه، «بن کراس/Ben Cross » در نقش شخصیت اصلی (بارناباس کالینز) ظاهر شد و در کنار او بازیگرانی مانند «جوآنا گوینگ/Joanna Going»، «جین سیمونز/Jean Simmons»، «ژوزف گوردون لویت/Joseph-Gordon Levitt» به ایفای نقش پرداختند.بعد از گذشت دو دهه ی دیگر، دو تن از هواداران پر و پاقرص مجموعه، تیم برتون و «جانی دپ/Johnny Depp» تصمیم گرفتند این داستان را بر روی پرده ی سینما به نمایش بگذارند. گرچه آنچه در اواخر دهه ی 60 و اوایل دهه ی 70 جدی و مهم طلقی شده بود، امروزه نوعی کمدی سطح پایین به نظر می رسد. تقریباً غیرممکن است که در سال 2012 به تماشای مجموعه ی اصلی «Dark Shadows» بنشینیم و به خنده نیفتیم.به هر حال با وجود اینکه به نظر می رسد بازگویی طنزآمیز داستان مجموعه های تلویزیونی قدیمی (مانند آنچه در فیلم های Starsky and Hutch و 21 Jump Street انجام گرفت) با موفقیت همراه باشد، برتون تصمیم گرفت «Dark Shadows» را به شیوه ای سرراست و ساده روایت کند که هر از گاهی مقداری طنز و صحنه های اغراق آمیز و عجیب به آن تزریق شده است. اما این موارد به جای آنکه هنرمندانه با یکدیگر تلفیق شوند، حالتی دلمه بسته، منجمد و بی روح پیدا کرده اند.پس از پیش درآمد داستان که در اواخر قرن هجدهم رخ می دهد، بخش عمده ی فیلم در سال 1972 می گذرد. مدیره ی جوانی به نام ویکتوریا وینترز که قبلاً مگی اوانز نام داشته (با بازی بلا هیثکوت/Bella Heathcote) در آستانه ی یک عمارت اربابی با معماری سبک گاتیک که در ایالت مین واقع شده، حضور پیدا می کند تا به پسر نوجوانی که اشخاص مرده را به چشم می بیند، کمک کند. عمه ی پسرک، الیزابت کالینز استادرد (با بازی میشل فایفر/Michelle Pfeiffer) به گرمی از او استقبال می کند اما پدرش راجر کالینز (جانی لیر میلر/ Johnny Lee Miller) و پزشک خانگی اش جولیا هافمن (هلنا بونهام کارتر/ Helena Bonham Carter) برخورد سردی با او دارند.کمی بعد از رسیدن ویکتوریا، تازه وارد دیگری در آستانه ی عمارت کالین وود ظاهر می شود. او بارناباس کالینز (جانی دپ) است، خون آشام 200 ساله ای که از قبر خود گریخته تا به وضعیت خانواده ی سابقاً باشکوهش رسیدگی کند و ایام را به کام آنها گرداند. از بخت بدِ بارناباس، آنجلیک بوچاردِ جادوگر (اوا گرین/ Eva Green)، همان معشوقه ای که بارناباس رهایش کرده بود و تمام این سالها به طلسم او گرفتار بود، زنده و سرحال است و اشتیاق شدیدی دارد تا ارتباطشان را از همانجا که قطع کرده بودند، دوباره از سر بگیرند.نمیتوان گفت «Dark Shadows» به کلی از لحظات جذاب و هوشمندانه بی بهره است. یک نمونه ی برجسته استفاده ی عجیب و طعن آمیز از موسیقی ست. ترانه ی « Nights in White Satin» از گروه راک انگلیسی «مودی بلوز/ The Moody Blues» روی تیتراژ آغازین پخش می شود، تصاویری از خواننده و درامر آمریکایی «کارن کارپنتر/ Karen Carpenter» در تلویزیون پخش می شود، و «آلیس کوپر/ Alice Cooper» خواننده ی راک آمریکایی نیز چند دقیقه ای از فیلم را با حضور در نقش خودش مزین می کند. یک صحنه ی پرشور و نشاط از روابط جنسی ( که با یکی از ترانه های «بری وایت/ Barry White » همراهی می شود) هم وجود دارد که از لحاظ حالت ویرانگرانه و شدت جنب و جوش صحنه بیننده را یاد سکانس مشابهی در فیلم «The Tall Guy» محصول 1989 می اندازد.اگر موارد برجسته ی این چنینی در «Dark Shadows» بیشتر به چشم می خورد، امکان داشت فیلم فوق العاده ای بشود (یا حداقل نقد مثبتی برایش نوشته شود) اما متأسفانه برتون بیش از حد تمایل دارد یاد و خاطره ی مجموعه ی اصلی را زنده کند. او آنقدر داستان های فرعی و شخصیت های متفاوت از داستان مجموعه ی اصلی در فیلم گنجانده که دنبال کردن پیچ و خم های روایت خسته کننده و طاقت فرساست. با این همه تغییرات عمده که در شخصیت ها و روابط داستان رخ داده، پیش بینی اینکه هواداران مجموعه از دیدن فیلم هیجان زده خواهند شد یا خیر، کار سختی ست. چهار نفر از بازیگران مجموعه ی اصلی «Dark Shadows» نیز در این فیلم حضور پیدا کرده اند، از جمله «جاناتان فرید/Jonathan Frid» که نقش بارناباس اصلی را برعهده داشت و کمی بعد از فیلمبرداری صحنه ی کوتاه حضور خود در این فیلم درگذشت.جانی دپ یکی از طرفداران همیشگی و پر و پاقرص این مجموعه بوده و بازی در نقش شخصیت بارناباس برای او در حکم به واقعیت پیوستن یکی از رؤیاهایش است و به همین دلیل ذکر نواقص نقش آفرینی او قطعا برای او دلسرد کننده خواهد بود.جانی دپ که در دهه ی 90 و اوایل دهه ی 2000 بازیگر فوق العاده ی به شمار می رفت، جای خود را به آدمی داده که علاقه ی مفرطی دارد تا عجیب و غریب به نظر برسد. تصویری که او از بارناباس ارائه می دهد بی روح و بی عاطفه است، اما نه به این دلیل که او یک خون آشام است. دلیل این موضوع حالت بی روح و اشرافی مانندی ست که دپ برای تصویر کردن او به کار برده است. این حالت در صحنه های اولیه ی فیلم که عجیب و اغراق آمیز هستند جواب می دهد، اما لحظاتی را که قرار است جدی گرفته شوند خراب می کند. بارناباسی که دپ تصویر می کند برای مجموعه های تلویزیونی کمدی - فانتزی دهه ی 60 مانند «The Munsters» یا « The Addams Family» مناسب است و نه فیلمی سینمایی در سال 2012.اوا گرین سرسختانه تلاش می کند تا بازی خود را در سطح جانی دپ نگه دارد و عمدتاً موفق می شود که این خود جای تحسین دارد. در صحنه هایی که هر دو حضور دارند، روی پرده می درخشند. بقیه ی بازیگران به حال خود رها شده اند تا به نوعی خود را مشغول کنند. بازی هلنا بونهام کارتر طوری ست که انگار هنوز دارد نقش بلاتریکس لسترنج در مجموعه ی هری پاتر را ایفا می کند. «کلوئی گریس مورتز/Chloe Grace Moretz» در قالب شخصیت نوجوان دمدمی مزاجی که مشکلات ماورائی دارد کلیشه شده است.فوق العاده ترین ادای دین «Dark Shadows» به فیلم های خون آشامی قدیمی در صحنه ی حضور کوتاه «کریستوفر لی/ Christopher Lee» در نقش یک کاپیتان کشتی دیده می شود. موجب حسرت است که مدت زمان حضور او بر صحنه حتی از آلیس کوپر هم کمتر است.شاید بزرگترین مشکل فیلم «Dark Shadows» توقعات و انتظاراتی باشد که از آن می رود. اکران این فیلم در ابتدای تابستان 2012، آن را به اشتباه در رده ی فیلم هایی قرار داده که انتظار می رود فروش فوق العاده ای داشته باشند. اما در واقعیت ما با فیلمی مواجه هستیم که یکدست نیست و بیش از حد طولانی است و برای از نو زنده کردن یاد و خاطره ی یک مجموعه ی تلویزیونی ساخته شده که هواداران آن در حال حاضر از حقوق بازنشستگی خود امرار معاش می کنند و به ندرت به سینما می روند.علاوه بر این، برتون که به تغییر رویه های ناگهانی خود شهرت دارد، پس از موفقیت پیش بینی نشده ی آخرین فیلم خود «آلیس در سرزمین عجایب/Alice in Wonderland» که اثری اصیل بود، سطح انتظارات مخاطبان را بالا برده است. با در نظر گرفتن نرخ تورم، این فیلم بعد از «بتمن/Batman» پرفروشترین فیلم برتون است.اگر «Dark Shadows» فصل دیگری اکران می شد و از شر این همه رقیب سر سخت در امان بود، موفقیت بیشتری در گیشه کسب می کرد و راحت تر می شد از نواقص بی شمار فیلم چشم پوشی کرد. اما در وضع حاضر، از نظر جلب رضایت تماشاگران و موفقیت در گیشه، احتمالاً با وضعیتی شبیه به فیلم «Speed Racer» محصول 2008 مواجه خواهد شد. مترجم: الهام بای "منبع: سایت نقد فارسی"