مقام صاحب الزمان در واقع قدمگاه آن حضرت است كه در شمال شرقی شهر شوشتر قرار دارد و بین مردم از احترام خاصی برخوردار است. قدمگاه صاحب الزمان در شمال شرقی شهر شوشتر در انتهای بزرگراه بین الحرمین قرار دارد. بر اساس سنگ نبشته ای كه در بنای قبلی قدمگاه بدست آمده و دارای اشعاری با ماده تاریخ است، بنای اولیه بوسیله درویش كریم نامی در دوره سلطنت شاه صفی (1047ه.ق) ساخته شده است. در اوایل قرن 14ه مرحوم ملا حسین طبیب شوشتری ساختمانهای دیگری برآن افزود و در سال 1355 شمسی بوسیله هیأت امنا بازسازی كلی شده و معمار آن حاج محمود معماریان بوده است. مالكیت بنا وقفی و در تولیت اداره اوقاف شهرستان می باشد. معماری بنا با سبك معماری دو ایوانی و شامل صحن، ایوانهای ورودی، رواق ها، حجره ها و آرامگاه های خصوصی، كفش كن های زنانه و مردانه و سرویس بهداشتی است. ایوان ورودی در غرب و ایوان دیگر در شمال بنا قرار دارد. در دو سوی ایوان ورودی دو گلدسته وجود دارد. قدمگاه صاحب الزمان بدلیل حرمت خاصی كه نزد مردم شوشتر دارد محل برگزاری جشن هاو مناسبت های مذهبی است بویژه جشن های نیمه شعبان با حضور گسترده مردم در قدمگاه برگزار می شود. 5 نوع تزئین كاشیكاری، حجاری، كتیبه های خطی و خراطی در بنا اجرا شده است. كاشی كاری از نوع هفت رنگ با زمینه لاجوردی و نقوش اسلیمی، ختایی، ستاره ها و گل های چند پر، نقوش گلدانی و طرح های گره چینی. خراطی بر درهای ورودی با طرح گره چینی (كار اصفهان عمل محمد علی علیزاده اصفهانی) و حجاری در دو سوی ازاره ایوان ورودی بر سنگ مرمر سفید با نقوش برجسته گلدانی شكل. كتیبه های خطی شامل آیات قرآنی، جملات دعایی، زیارت نامه ها و اشعار با ماده تاریخ ساخت بنا با خطوط ثلث، نسخ و نستعلیق. اطراف بنا را قبرستان وسیعی فرا گرفته كه برخی از سنگ قبرهای آن قدیمی است. در ساخت بنا مصالحی چون سنگ، آجر و گچ بكار رفته است.
