ژانر : ترسناک کارگردان : Kevin Greutert فیلمنامه : Patrick Melton, Marcus Dunstan فروش افتتاحیه : 24 میلیون دلار ناشر تاریخ اکران : 29 اکتبر 2010 زمان فیلم : 91 دقیقه زبان : انگلیسی درجه سنی : R خلاصه داستان : تمرکز اصلی داستان فیلم اره 3D بر روی بابی داگن (با بازی شان پاتریک فلنری) است. کسی که با وانمود کردن به اینکه یکی از نجات یافتگان از دست قاتل فیلم است موفق شد برای خود شهرت ، اعتبار و حتی ثروتی دست و پا کند. اما اینبار خود گرفتار اصلی ماجرا می شود. در این فیلم او مجبور است از پس تله هایی خطرناک و پیچیده که قبلا به دروغ ادعای از بین بردنشان را داشته بر بیاید. بازیگران : Tobin Bell : Jigsaw/John Cary Elwes : Dr. Gordon Costas Mandylor : Hoffman Betsy Russell : Jill Sean Patrick Flanery : Bobby نویسنده و منتقد : Scott Sawitz بعضی مواقع اتفاقاتی در دنیای فیلمسازی روی میدهد که ما میتوانیم آن را یک انقلاب در نظر بگیریم. یک فیلم میتواند باعث شود مسیر و شیوه فیلمسازی به طور کلی تغییر کند و ما بتوانیم تسلی جدید جدید از فیلم را مشاهده کنیم. این کاری است که فیلم آواتار توانست انجام دهد و با ارائه فیلمی 3 بعدی با کیفیت و استانداردهای نمایشی بالا مسیری جدید ایجاد کند. اما هالیوود تاکنون آنچنان به سراغ فیلم های ترسناک 3 بعدی نرفته بود. جشن های هالووین و اکران های خاص آن فرصتی مناسب برای هالیوود جهت ارائه فیلمی ترسناک، 3 بعدی و بسیار با کیفیت باشد. آخرین فیلم از مجموعه فیلم های اره، به نوعی حسن ختامی نیز برای آن به حساب میآید. پس از عدم موفقیت آنچنانی فیلم اره VI و شکست خوردن آن توسد فیلم paranormal activity (فعالیت ناهنجار)، سازندگان فیلم اره اینبار با فیلمی با کیفیت و مراتب بهتر توانستند به بهترین شیوه و در بهترین زمان فیلم اره 3D را بسازند و با سری اره خداحافظی شکوهمندی داشته باشند. هر چند که به اعتقاد من هنوز هیچ کدام از فیلم های اره نتوانسته اند هوش و ابتکار نهفته در قسمت اول این مجموعه و همچنین تاثیر گذاری آن را تکرار کنند. قسمت آخر از مجموعه فیلم های دلهره آور اره کماکان همان شکنجه ها و صحنه های رعب آور سابق را به شما نشان میدهد و اینبار این صحنه ها بیشتر و حتی بهتر هستند. مجموعه فیلم های اره نیز نوعی بدعت در ساختار فیلم های ترسناک ایجاد کردند که با صحنه های شکنجه و همچنین هزینه ای بسیار پایین، مسیری جدید در میان فیلم های ترسناک دیگر برای خود باز کردند. تمرکز اصلی داستان فیلم اره 3D بر روی بابی داگن (با بازی شان پاتریک فلنری) است. کسی که با وانمود کردن به اینکه یکی از نجات یافتگان از دست قاتل فیلم است موفق شد برای خود شهرت ، اعتبار و حتی ثروتی دست و پا کند. اما اینبار خود گرفتار اصلی ماجرا می شود. در این فیلم او مجبور است از پس تله هایی خطرناک و پیچیده که قبلا به دروغ ادعای از بین بردنشان را داشته بر بیاید. به او 60 دقیقه زمان داده شده تا جان همسرش را نجات دهد. در نبرد با تله های مختلف او مجبور به گرفتن تصمیماتی بسیار سخت و خشن برای نجات جان انسان های اطرافش میشود تا به هر نحوی که شده آنها را زنده نگه دارد. مدت زیادی از مرگ اره برقی (قاتل اصلی فیلم اره) گذشته اما همکارش، هافمن در حالی که او به شدت تحت تعقیب پلیس قرار دارد مسیر اره برقی را کماکان دنبال می کند . بعد از مدتی که که فیلم های اره در سراشیبی سقوط قرار گرفته بودند، اینبار فیلم اره 3D به جز اضافه کردن صحنه های بسیار خشن، چیزی دیگری را نیز به فیلم اضافه کرده و آن داستانی قوی است که سری های قبلی فاقد آن بودند. بر خلاف مجموعه های قبی اره که تمرکزشان بر روی قربانیان متنوع ولی کاملا تک بعدی فیلم بود، اینبار ما شاهد این هستیم که تمرکز اصلی فیلم بر روی چهره های اصلی فیلم و داستان می باشد که منجر به شخصیت پردازی بهتر آنها و مخصوصا شخصیت بابی شده است که وارد بازی خطرناک و شیطانی جنایتکار فیلم جهت نجات همسرش میشود سازندگان فیلم اخیر اره خلاقیتی بای به وجود آوردن جادویی و کششی که در فیلم نخست موجود بود به خرج نداده اند ولی اینبار این خلاقیت را خرج پایان دادن این جادو کرده اند. لحظات انتهایی فیلم حس غم و اندوه و دلتنگی را برای فیلم اره در شما ایجاد میکند و ایگونه پیش خود احساس میکنید که دلتان بای اره تنگ می شود. (چیزی که در کمتر فیلم ترسناکی دیده ایم). سازندگان اره به گونه ای فیلم را به پایان برده اند که تقریبا دیگر هیچ گونه شانسی برای تولید ادامه ای بر آن باقی نگذاشته اند. آنها در انتها توانسته اند داستان قسمت آخر حلقه را به گونه ای بسیار زیبا و منطقی به داستان فیلم اول حلقه ارتباط دهند. پایان بندی این فیلم باعث میشود که عموم تماشاگران راضی سالن های سینما را ترک کنند و حسرت این را بخورند که چرا دیگر اره ای در کار نیست. به طور کلی تمرکز مرکزی فیلم های اره نه بر روی داستان است و نه بر روی بازیگران، بلکه بر روی وسایل و الات وشیوه های شکنجه است. در این سری فیلم ما شاهد وسایل بسیار پیچیده و مخوف جهت شکنجه بودیم. حرف ما درباره ریختن خون روی پرده سینما نیست، بلکه در مورد خلاقیت و فکر به کار رفته در این گونه وسایل شکنجه است. همان خلاقیتی که در پایان فیلم و در یک پیچش غیر منتظره فیلم آخر را به فیلم اول پیوند می دهد.