.:!:. رباعيات خيام +زندگینامه.:!:.

پاسخ : خیام نیشابوری

[h=2] رباعی ۵۵
[/h]

​

خیام » ترانه‌های خیام (صادق هدایت) » گردش دوران [۵۶-۳۵]
​

مرغی دیدم نشسته بر بارهٔ توس،​

در چنگ گرفته کلّهٔ کیکاوس،​

با کلّه همی‌گفت که: افسوس، افسوس!​

کو بانک جَرَس‌ها و کجا نالهٔ کوس؟​

 

پاسخ : خیام نیشابوری

[h=2] رباعی ۵۶
[/h]

​

خیام » ترانه‌های خیام (صادق هدایت) » گردش دوران [۵۶-۳۵]
​

آن قصر که بر چرخ همی‌زد پهلو،​

بر درگهِ او شهان نهادندی رو،​

دیدیم که بر کنگره‌اش فاخته‌ای​

بنشسته همی‌گفت که: «کوکو، کوکو؟»​

 

پاسخ : خیام نیشابوری

[h=2] رباعی ۵۷
[/h]

​

خیام » ترانه‌های خیام (صادق هدایت) » ذرات گردنده [۷۳-۵۷]
​

از تن چو برفت جان پاک من و تو،​

خشتی دو نهند بر مَغاکِ من و تو؛​

و آنگه زِ برایِ خشتِ گورِ دگران،​

در کالبدی کشند خاکِ من و تو.​

​

 

پاسخ : خیام نیشابوری

[h=2] رباعی ۵۸
[/h]

​

خیام » ترانه‌های خیام (صادق هدایت) » ذرات گردنده [۷۳-۵۷]
​

* هر ذره که بر روی زمینی بوده‌است،​

خورشید‌رُخی، زُهره‌جَبینی بوده‌است،​

گَرْد از رخِ آستین به آزَرْم فشان،​

کان هم رخِ خوب نازنینی بوده‌است.​

 

پاسخ : خیام نیشابوری

[h=2] رباعی ۵۹
[/h]

​

خیام » ترانه‌های خیام (صادق هدایت) » ذرات گردنده [۷۳-۵۷]
​

ای پیرِ خردمند پِگَهْ‌تر برخیز،​

وان کودکِ خاک‌بیز را بنگر تیز،​

پندش ده و گو که، نرم‌نرمک می‌بیز،​

مغزِ سرِ کیقباد و چشمِ پرویز!​

​

 

پاسخ : خیام نیشابوری

[h=2] رباعی ۶۰
[/h]

​

خیام » ترانه‌های خیام (صادق هدایت) » ذرات گردنده [۷۳-۵۷]
​

بنگر ز صبا دامن گل چاک شده،​

بلبل ز جمال گُل طَرَبناک شده؛​

در سایهٔ گل نشین که بسیار این گل،​

از خاک برآمده‌است و در خاک شده!​

 

پاسخ : خیام نیشابوری

[h=2] رباعی ۶۱
[/h]

​

خیام » ترانه‌های خیام (صادق هدایت) » ذرات گردنده [۷۳-۵۷]
​

ابر آمد و زار بر سرِ سبزه گریست،​

بی بادهٔ گُلرنگ نمی‌شاید زیست؛​

این سبزه که امروز تماشاگه ماست،​

تا سبزهٔ خاک ما تماشاگه کیست!​

​

 

پاسخ : خیام نیشابوری

[h=2] رباعی ۶۲
[/h]

​

خیام » ترانه‌های خیام (صادق هدایت) » ذرات گردنده [۷۳-۵۷]
​

چون ابر به نوروز رخِ لاله بشست،​

بر خیز و به جامِ باده کن عزمِ درست،​

کاین سبزه که امروز تماشاگه توست،​

فردا همه از خاک تو برخواهد رُسْت!​

 

پاسخ : خیام نیشابوری

[h=2] رباعی ۶۳
[/h]

​

خیام » ترانه‌های خیام (صادق هدایت) » ذرات گردنده [۷۳-۵۷]
​

هر سبزه که بر کنار جویی رُسته‌است،​

گویی ز لبِ فرشته‌خویی رسته‌است؛​

پا بر سر هر سبزه به خواری ننهی،​

کان سبزه ز خاک لاله‌رویی رسته‌است.​

 

پاسخ : خیام نیشابوری

[h=2] رباعی ۶۴
[/h]

​

خیام » ترانه‌های خیام (صادق هدایت) » ذرات گردنده [۷۳-۵۷]
​

می خور که فلک بهر هلاک من و تو،​

قصدی دارد به جانِ پاک من و تو؛​

در سبزه نشین و میِ روشن می‌خور؛​

کاین سبزه بسی دمد ز خاک من و تو!​