یک روز چیزی پس از غروب تواند بود وقتی نسیم زرد خورشید سرد را چون برگ خشکی از لب دیوار رانده است وقتی چشمان بی نگاه من از رنگ ابرها فرمان کوچ را تا انزوای مرگ نادیده خوانده است وقتی که قلب من خرد و خراب و خسته از کار مانده است چیزی پس از غروب تواند بود چیزی پس از غروب کجا می رودم ؟ مپرس هرگز نخواستم که بدانم هرگز نخواستم که بدانم چه می شوم یک ذره یک غبار خکستری رها شده در پهنه جهان در سینه زمین یا اوج کهکشان یا هیچ ! هیچ مطلق ! هر گز نخواستم که بدانم چه می شوم اما چه می شوند این صدهزار شعر تر دلنشین که من در پرده های حافظه ام گرد کرده ام این صدهزارنغمه شیرین که سالها پرورده ام به جان و به خاطر سپرده ام این صدهزار خاطره این صد هزار یاد ایننکته های رنگین این قطه های نغز این بذله ها و نادره ها و لطیفه ها این ها چه می شوند ؟ چیزی پس از غروب چیزی پس از غروب من ایا بر باد می روند ؟ یا هر کجا که ذره ای از جان من به جاست در سنگ در غبار در هیچ هیچ مطلق همراه با من اند ؟
