قدمت آباده به بيش از هزار سال می رسد. با توجه به آثار تاريخی باقی مانده در اين منطقه؛ آباده در بين چهار مركز جمعيتی و فرهنگی شيراز، كرمان، يزد و اصفهان قرار گرفته و علت وجودی آن با توجه به موقعيت راه های ارتباطی منطقه قابل توجيه است. در دوره قاجاريه آباده منطقه بين راهی و محل استراحت كاروانيان بوده است. آباده مركز جذب افراد روستايی و ايلاتی است كه در سال های اخير به آن روی آورده بيشتر از راه كارگری و دست فروشی و مانند آن زندگی میكنند. بيشتر نهادهای دولتی در آباده شعبه و دفتر دارند و شمار بسياری از ساكنان شهر و وابستهگان آنان در استخدام دولت اند و بقيه جمعيت شهر را كارگران كارخانه ها و دارند گان مشاغل آزاد و دام داران و كشاورزان تشكيل می دهند. صنايع دستی مختلفی در شهرستان آباده رواج دارد که منبت کاری و کنده کاری از مهم ترين و مشهورترين اين صنايع هستند. گيوه دوزی، قالی بافی، پارچه بافی پنبه ای، جاجيم بافی و گليم بافی نيز در اين شهرستان رواج دارد و از اهميت زيادی برخوردار است. بيش تر بافته های داری منطقه توسط زنان و دختران و در کارگاه های خانگی توليد می شوند حال آن که صنايع دستی چون کنده کاری روی چوب و منبت کاری، در کارگاه های توليد صنايع دستی و بيش تر توسط مردان تهيه می شوند. قالیهای آباده از قديمی ترين قالیهای فارس است. ريشههای تار اين قالی ها از نخ پنبهای است و در برخی از آن ها به ندرت، از پشم نيز استفاده می شود. در مجموع، قالی های آباده دارای كيفيت ارزشمندی نيستند ولی نبايد منكر جذابيت قطعی آنها شد. نقش اين قالی ها اساساً مبتنی بر نقش ظل السلطانی است كه در روی زمينه چنان تكرار شده كه يک شبكه تيره از اسليمی ها را به وجود آورده است. رنگ آن نيز بيش تر بلوطی تيره است و در زمينه كرم رنگ به خوبی خود را نشان می دهد. در مورد رنگ بايد گفت كه همه آن ها بنياد گياهی دارند. رنگهای بلوطی تيره و زرد پر رنگ از اولويت مشخصی برخوردارند كه يادآور قالی های ناحيه مجاورآن، يعنی قالیهای بختياری هستند.
