تعارف که نداریم. برای من مایک والاس، یعنی «اینسایدر» مایکل مان. نه تنها مایک والاس که همه چیزی که از «اینسایدر» بیرون زده گویی انعکاسی از شاهکار مایکل مان هستند. میگویند از اصول مقاله نویسی این است که از علایق شخصی خودتان اینقدر ننویسید. مگر برای خواننده چه اهمیتی دارد که سلیقه شخصی شما چیست؟ اما واقعیتش نه من یک نویسنده حرفهای هستم و مهمتر از آن نه «اینسایدر» پدیدهای است که با قواعد مرسوم به سراغش رفت. پس وقتی خبر فوت مایک والاس منتشر میشود، خبر فوت یکی از غولهای بزرگ رسانه ای دنیا که اگر شهرتش را همطراز بزرگترین مصاحبه شوندههایی که مقابلش در برنامه «شصت دقیقه» معروفش نشستند بدانیم، بیهوده نگفتهایم. این هم برای من بهانهای است تا دوباره «اینسایدر» را ببینم. روح مايک والاس فقید احتمالا از این کلمات چندان شاد نخواهد شد که اعتبار گرانسنگ او را وابسته به فیلمی کنند که داستانش، ماجرای یکی از صدها «شصت دقیقه«ای است که او ساخت و اجرا کرد . قصه همین جاست. اختلاف سطح. اختلاف سطح در بین همه جزئیات هستی. اختلاف سطح بین آدمها. آدمهای بزرگ ، آدمهای خیلی بزرگ و پیامبران. مایک والاس که نقشش را در «اینسایدر» مایکل مان، کریستوفر پلامر بازی میکند برای برنامهاش باج نمیدهد. او در کنار روحانی کاریزماتیک لبنانی و در میان هواداران و محافظانش حاضر نیست صندلیاش را وجبی دورتر کند. و وقتی تنها چند دقیقه از برنامهاش کوتاه میشود در مقابل رئیس شبکه میایستد. او وجدان آگاه و بیدار جامعهاش است. پس وقتی خبر آلودگی غیرمجاز مواد درون سیگار یک کمپانی هیولایی را میشنود و برای سلامت حیات مردمش نگران میشود حاضر است با برنامهاش به جنگ آن کمپانی برود. او کلام جذابی دارد. باهوش و طناز است و میتواند در حین مصاحبه مخاطب را جذب خودش کند. او غول حرفهای این کار است و اعتبار شبکه سی بی اس در برنامه سازی. اما او هم بالاخره به خط قرمزها میرسد و کوتاه میآید.محافظهکار نیست اما بالاخره مرزی برای بی پروایی قائل است. اینگونه است که وقتی موجودیت برنامهاش را که میتواند سالها و سالها در مسیر خدمت به سلامت جامعهاش باشد در خطر میبیند، عقل پیشه میکند و عقب نشینی میکند. راسل کرو در این فیلم به نقش جفری وایگاند همان دانشمندی است که خبر مواد آلوده سیگارهای کمپانی را به «شصت دقیقه» میدهد. او یک استاد ساده دانشگاه است. فردی عادی که حالا در مقابل فشاری غیر عادی قرار گرفته. شغل و خانواده و آبرو و حیاتش را در خطر از دست دادن میبیند در مقابل رسالتی که حتا مایک والاس بزرگ نیز دیگر مایل به ادامه اش نیست. گذشتن از همه اینها و عبور از آخرین خط محافظهکاری تنها شیوه پیامبران است. گریم راسل کرو در این فیلم که جلوه مسیحایی به او بخشیده. لحظه عزیمت او به دادگاه با همراهی قطعه دلنواز گوستاو سانتالولا و بدرقه ماشینهای اسکورتی که در قابهای حیرت انگیز مایکل مان و از لنز دوربین دانته اسپینوتی، شبیه فرشتگانی هستند که پیامبر را تا تپه جلجتا همراهی میکنند. او بار مردمی را به دوش میکشد که به درستی، مصلحت را به حقیقت ارجح میدانند. میدانم همه اینهایی را که نوشتم آن هم در چنین روزی که دنیا به تازگی مایک والاس را از دست داده شاید چندان مناسب نباشد. آدمهایی مثل مایک والاس رگ حیات دنیا هستند اما مایک والاسها تهِ تهِ دلشان میخواست شمایل قهرمانانهای مثل آل پاچینو (لوول برگمان) در صحنه پایانی «اینسایدر» داشته باشند که وقتی از در خارج میشوند، لبههای پالتویشان را باد به پرواز درآورد و یقه کتشان را بالا ببرند و بروند توی دل جمعیت. مسعود کیمیایی از آخرین آدمهایی که به چنین پیامبرانی ایمان دارد همین چند شب پیش توی برنامه «هفت» گفت: «من از این جملههای بوتیکی که میگویند جامعه دیگر به قهرمان احتیاج ندارد را نمیفهمم.»-------------------------------------- منبع : کافه سینما-کاوه اسماعیلی