1. مهمان گرامی، جهت ارسال پست، دانلود و سایر امکانات ویژه کاربران عضو، ثبت نام کنید.
    بستن اطلاعیه

نقد و تحلیل شاهکاری با نام Au Hasard Balthazar (ناگهان بالتازار)

شروع موضوع توسط *Yalda* ‏10/4/12 در انجمن سینمای جهان

  1. کاربر فوق حرفه ای

    تاریخ عضویت:
    ‏16/1/12
    ارسال ها:
    4,777
    تشکر شده:
    5,202
    امتیاز دستاورد:
    113
    جنسیت:
    زن
    [​IMG]

    کارگردان: رابرت برسون
    نویسنده: رابرت برسونموسیقی: ژان وینرمحصول: فرانسه و سوئدزبان: فرانسهIMDb 7.8در سایت Metacritics تمام منتقدان مطرح جهان به فیلم تنها نمره «100» داده اند!


    در اواسط ناگهان بالتازار آرنولد، شخصیت بی خانمان فیلم را می بینیم که جهان گردی را روی تپه به الاغ سواری می برد. او دو الاغ دارد، یکی از آنها خود بالتازار است. دو جهان گرد درباره نقاشی و دو نفر دیگر درباره روانشناسی جنایت بحث می کنند هر دو مکالمه اهمیت دارند و گویای بینشی در شیوه ها و مضامین قیام اند.این نوع شروع برای نوشتن درباره فیلمی که به خوبی، و در واقع بسیار خوب به سرانجام می رسد، پیش پا افتاده است. البته تمام نقدها دچار تحریف اند، اما خصوصا درباره برسون خطر بزرگی در کار است زیرا بیان حس فیلم هایش، (مهمترین چیزی که در آن ها وجود دارد) کار دشواری است. اگر بعداز چند بار مشاهده فیلم و با در اختیار داشتن فیلم نامه آن درباره اش بنویسم، راحت می توانم به روند مشاهده فیلم، میان بر بزنیم و روایت را در زمان دنبال کنیم. حتی اگر بیش از جان کلمن درباره ناگهان بالتازار بیندیشیم، باید اقرار کنیم که توصیف وی از فیلم، در قیاس با اقلب مقالاتی که قبلا درباره اثار برسون نوشته شده اند، شرح دقیق تری از مشاهده ارئه می دهد. وی می گویید: (فیلم از حیث پرهیز از اطلاعات، تقریبا حالت کمدی دارد)کلمن طی اولین مشاهده فیلم در می یابد که باید چه احساسی نسبت به دعوای حقوقی پدر، قتل مشکوک و شغل ژارژ داشته باشد. میزانسن دقیق برسون، به معنای واقعی کلمه رازآلود است و روایتش به معنی ریشه ای کلمه، اخفاگر است.سکانس الاغ سواری از نظر سادگی بصری شبیه محاکمه ژاندارک است. با وجودی که حضور آرنولد اهمیت دارد، او را صرفا در انتهای سکانس و در یک نمای عکس العمل می بینیم، و جایی است که درمی یابد آخرین نفری که صحبت می کند، چه می گوید. پیش از این برسون امکان می دهد یک جفت پای صندل پوش را ببینیم که لحظه ای از مقابل دوربین می گزرند. بدین ترتیب می فهمیم که الاغ ها هدایت می شوند و می توانیم نتیجه گیری کنیم که آرنولد آنها را هدایت می کند. اما کل ماجرا همین است (اولین جمله این مقاله شدیدا مبهم است) نماهای مجازی از پاهای الاغ ها و در توالی شکلی از چهار سوار، طی مکالمه هایشان دیده می شوند. در انتها آرنولد به تنهایی در قاب به چشم می خورد و همراه با دیگران در یک نما دیده نمی شود، در اینجا نیز همچون محاکمه ژاندارک نیاز به کشف این موضوع که هر یک از شخصیت ها کجاست و اطمینان از روابط فضایی عناصر گوناگون در صحنه، شاید باعث حواس پرتی یا حتی بیزاری شود. می توان بحث کرد که شیوه رازآلود در ناگهان بالتازار، و نه محاکمه ژاندارک، توجه خاص خود را دارد و فیلم نمی تواند چیزی جز این باشد، در هر صورت اگر سبک فیلم را به نحوه روشن فکرانه ای یک بعدی کنیم، نمی توانیم آن را دریابیم. حرکتی که گاه فیلمسازان دوران ما انجامش می دهند و از ساختن همچون فضایی عاجزاند.ممکن است بگویید که برسون این موضوع را تلویحا در اولین مکالماتی میگنجاند که به آن اشاره کردیم، یک نقاش راجع به رهیافتنش به نقاشی با دوستش صحبت می کند. او تا حدی توضیح می دهد که چطور نه خود آبشار، بلکه چیزی را نقاشی می کند که (آبشار به او می گوید) پس دوستش به طور ضمنی می پرسد: آیا این نقاشی ذهنی است؟ آیا متفکرانه است؟ نقاش پاسخ می دهد: نه، اکشن پنتینگ است.در میان تمام کارگردانان این برسون است که خود را محدود به ضبط واقعیت خارجی به روشی منفعلانه نمی کند. او بینشش را بر کار تحمیل می سازد اما این موضوع باعث نمی شود که فیلم در حیطه سینمای روشنفکرانه قرار گیرد. بلکه به ویژه سینمای برسون سینمای اکشن، به هر دو معنی محتمل سینما و اکشن، است.برسون مستقیما بحث را با گفتگوی دو نفر بعدی درباره جرم پی می گیرد. مرد اول می پرسد: آیا می توان فردی را مسئوول جنایتی دانست که بدون قصد مرتکب می شود، بدون آنکه خاطره ای از آن داشته باشد و در شرایطی جنایت می کند که ذهن آگاه تبدیل به ذهن نیمه آگاه می شود. دوستش موضوع را بسط می دهد: ... یا حتی تبدیل به ناخودآگاه می شود، طوری که هیچ نشانه ای به جا نمی ماند و مجرم خبر ندارد که جرمی مرتکب شده؟بعد از این جملات نمای عکس العمل آرنولد می آید ، در حالی که تحت تاسیر صحبت های آنها قرار گرفته است. سپس صحنه کوتاهی از آرنولد زیر آسمان شب به نمایش در می آید. او از خواب بیدار می شود و با جدیت قسم می خورد که دیگر هرگز مشروب ننوشد. این صحنه به نمای پیشخوان میخانه قطع می شود: آرنولد مست می کند، او بی رحمانه به بالتازار حمله ور می شود و بدین ترتیب او را از دست می دهد، زیرا بالتازار می گریزد. ایت تصویر پردازی به وضوح میاله سوارکار نمایان می کند. آیا آرنولد مجرم است؟ وقتی او بالتازار را می زند، نمی داند چه می کند اما طبیعتا این سوال هم برایمان مطرح می شود که آیا او برای شکستن سوگندش و مست کردن مقصر نیست. روش برسون در فیلم برداری از صحنه میخانه پر معناست. صدای آرنولد را می شنویم که تقاضای مشروب می کند، دست او لیوان را بر می دارد و آن را خالی بر جایش می گذارد. لیوان مجددا پر می شود و دوباره این مسئله تکرار می شود، آرنولد از سر مستی روی پیشخوان ولو می شود. در اینجا نمای کوتاهی، بدون حرکت دوربین، وجود دارد. وقتی او می نوشد، لیوان را از قاب خارج می کند. از این نظر عمل را به صورت مجرد می بینیم. مجرد بدون آن نمایانگر استقلالش از اراده آگاه آرنولد است. هیچ صحنه واسطه ای وجود ندارد که ضعیف شدن تصمیم آرنولدرا نشان دهد، در واقع نمی دانیم چقدر زمان سپری شده است. هر نمایی صرفا به دنبال نمای بعدی می آید. شاهد از بین رفتن اراده آرنولد نمی شویم، و در واقع می بینیم که اراده و عمل وی به نحوی مستقل کار می کند. روش برسون در پرداخت اپیزود بخش تلویحا گویای آن است که آرنولد عمدتا به دلیل مست کردنش مسوول است، تا به خاطر اعمالی که از روی مستی انجام می دهد.همانگونه که شخصیتی در یونیکورن (تک شاخ) اثر ایریس مردوخ می گوید: مردم اعمالی را انجام می دهند که بعضا به اراده شان ربطی ندارد. این وضع صرفا درمورد آرنولد صدق نمی کند.پس او چگونه مجرمی است؟ بالتازار وی را می بخشد. چند ماه بعد آرنولد به شکلی تصادفی یا از پیش برنامه ریزی شده، از سیرک دیدن می کند و بالتازار در یک لحظه کارش را ترک می کند و به او می پیوندد.موقعی که آرنولد به خانه بر می گردد، پلیس به دیدن او می آید. آرنولد مطمئن می شود که برای دستگیری اش آمدند، سعی دارد به آنها شلیک کند، اما (نمی داند که) اصلحه خالی است. در عوض پلیس ها خبر می دهند که ارثیه ای به او رسیده است، و صحنه مذکور مستقیما به صحنه ی جشن قطع می شود. آنگونه که شاید به نظر آید منطق اپیزود قبلی را وارونه می کند: آرنولد قصد انجام جنایاتی را داشت اما نتوانست آن را عملی کند. شاید این انتظار پیش آید که او باید برای نیت تحقق نیافته اش مجازات شود، چنان که برای اعمالی که بدون نیت انجام داده، بخشیده شده است. این تناقض را به دو طریق می توان حل کرد:او مجازات می شودهیچ نفعی از ارثیه اش نمی برد و همان شب می میرد.او حقیقا مجرم نبوده است و می بینیم که ژرا به وی راجع به پلیس ها دروغ می گوید و با اصرار از او می خواهد که اسلحه را بپزیرد. آرنولد بیش از آنکه بخواهد جنایاتی را اراده کند، تقدیرگرایانه تن به اراده فرد دیگری می دهد (اراده ژرا که عملا آدم شوخی است و اسلحه را پر نکرده است، ژرا شکنجه گر و ابلیس است.)فکر می کنم هر دو نکته در کنار یکدیگر معتبرند. آرنولد مجرم است و مجازات می شود، همچنین بی گناه است و رستگار می شود.ژرا قبل از مرگ آرنولد همچون یهودا وی را می بوسد. آرنولد سوار بر الاغ می رود. چنان که گدار طی مصاحبه ای در کایه دو سینما به برسون اظهار کرد، آرنولد (حتی کمی شبیه به مسیح) است. برسون پاسخ داد: (بله، ولی من چنین چیزی را نمی خواستم.) بین آن دو ارتباطی وجود دارد که البته ظریف است: آرنولد شخصیتی مسیح وار نیست، ولی گناهانی که بر دوش می گیرد و بخاطر آن ها می میرد، گناهان تمام انسان هاست. او در جایگاه تمام انسانها قرار می گیرد این ایده از طریق قصه ی خود آرنولد و ضمینه ای که برسون وی را آن قرار می دهد، تشدید می شود. ضعف او را نمی توان صرفا اعتیاد به الکل نامید، برسون این ضعف را دستمایه قرار می دهد تا نمایان گر جبر انسانی و عمومی تری در تسلیم مقابل نیروهای مخرب باشد.ماری خود را به ژرا تسلیم می کند اولین. تماس آنها طی شب انجام می گیرد، موقعی که ژرا و دوستانش دزدکی به محوطه اطراف خانهمیایند و ماری را تنها با بالتازار می بینندو ماری بالتازار را نوازش می کند و او را می بوسد، سپس می نشیند. به نظر می رسد که در پشت سرش صدای خفیف حرکات ژرا را می شنود که به او نزدیک می شود ماری دست چپش را کنار خود روی نیمکت قرار می دهد. برسون دست او را به تنهایی در قاب نشان می دهد، دست دیگری که از آن ژرا است، وارد قاب می شود و دست ماری را لمس می کند ماری می گریزد.این ماجرا خیلی پیش از سکانس الاغ سواری اتفاق می افتد، اما طبیعاتا حین بازنگری فیلم، در چاچوب بحث قرار می گیرد. این ناخودآگاه ماری است که ژرا را دعوت کرده است. ذهن آگاه ماری این عمل را طرد می کند، چنان که ذهن آگاه آرنولد، کتک زدن بالتازار را مطرود می شمارد. اما همان طور که در مورد آرنولد دیده می شود، برسون به تحلیل بیشتری می پردازد و بجایی می رسد که نشان دهد ماری ژرا را همان طور انتخاب کرده که آرنولد مشروب را انتخاب کرده است. باز هم میزانسن، همه چیز اثر است. برسون طی اولین صحنه عاشقانه آنها در اتوموبیل، دست هایشان را جدا از هم نشان می دهد، گویی که زندگی مستقلی دارند. نماهای درشت از پاها در فیلم ها خوب و بد مشترک اند اما تاسیر شیوه برسون منحصر به فرد است. دست های ژرا عوامل اراده او هستند اما درمورد ماری حس قالبی از کش مکش بین اراده آگاه و عملکردش وجود دارد.تاثیر کار به دلیل دقتی که برسون در ایجادش صرفا می کند، عمیقا دو سویه دارد. می بینیم که شخصیتی (آرنولد / ماری) تصمیم می گیرد به روشی عمل کند، ولی شاهدیم که دست و بدنش قاطعانه به روش دیگری عمل می کنند. آیا بناست بگوییم اعمال ماری نشان می دهند و اینکه او واقعا چی می خواهد؟ (آیا تمرکز هیپنوتیک بر روی دست، با نوعی کنایه، بر این نکته تاکید می کند که این عمل همان چیزی است که تلقی می شود؟) یا اینکه عمل صرفا در سطحی جسمانی صورت می گیرد؟ (آیا جدایی دست بر این موضوع تاکید دارد که عمل، صرفا جسمانی است و بنابراین وجود واقعی، یعنی روح می تواند پاک باقی بماند؟)در کوتاه مدت، مورد اول آشکارا نمود بیشتری دارد، زیرا عمل، قوی تر از اراده است. ماری به ژرا پای بند می شود و آرنولد همچنان معتاد به الکل است. آنها وضعیت خود را می پزیرند. با وجود این تسلیم و رضای آنها که نهایتا به چنین اعمالی ختم می شود، این احتمال را پیش می کشد که وضعیتشان اهمیتی ندارد. در ناگهان بالتازار حس نیرومندی از جبرگرایی، تقریبا به مرام کالوینیسم وجود دارد می توانیم وقار و متانت در ماری و آرنولد تشخیص بدهیم که سوای آنچه می کنند از بین نمی رود. ژرا در تضاد با آنها قرار دارد. اولین حضور او (همچون آن دو) بر تمام کارهایی که متعاقبا انجام می دهد، سایه می افکند. ژرا را با گروهش می بینیم که روی جاده روغن می ریزند. آنها کنار می روند و عاقبت اتوموبیلی از کنارشان می گذرد. برسون به نمای عکس جهتی از اتوموبیل قطع می کند که روی جاده لیز می خورد. سپس نمای واکنش رضایتمندانه ژرا را نشان می دهد. اتوموبیل دیگری در پیش ضمینه می گذرد و این بار بدون آنکه نمای ژرا قطع شود، صدای تصادف به گوش می رسد. تاثیر کار فوقالعاده است، نه صرفا به دلیل ایجاز در کارگردانی، بلکه به علت آنچه درباره ژرا و مسئولیت فعال او در کارهایش نشان می دهد. می توان از کاری که ژرا با اتوموبیل انجام می دهد پیش بینی کرد، که با زندگی ماری چه خواهد کرد سانحه چیزی نیست که در خارج از وی رخ دهد، و در تحلیل یا قضاوت نهایی، آن را می توان جزئی از وجود او دانست. روغن و لباس های او سیاه اند. او همان چیزی است که انجام می دهد. ماری در تضاد با ژرا، منفعل است: همچون بالتازار، این اعمال اند که بر او واقع می شوند احساس دوگانه و عمیق دیگری هم در فیلم وجود دارد: قرار دادن چیزهای مختلف در کنار هم تلویحا می تواند به طور کلی مقایسه یا تضاد ایجاد کند زندگی ماری و بالتازار در مسیر مشابه ای پیش می رود. بالتازار در بسیاری از لحظات مهم زندگی ماری حضور دارد. در آخر کار، ماری خانه را ترک می کند (می میرد؟) و بالتازار در دامنه تپه جان می دهد این دو وضعیت مشابه چه چیز را نشان می دهد؟ هیچ نشانه ای از تکنیک کلاسیک و خام تشبیه حیوان به انسان وجود ندارد، یعنی همان تکنیکی که بسیاری از کارگردانان به کار گرفته اند. بلکه بر عکس، می توان الگوی فیلم را تضاد دانست. ماری سقوط می کند و بالتازار اروج می کند با وجود این به دشواری می توان پزیرفت که این امر نیز دربردارنده تمامی حقیقت باشد.آشکار است که بالتازار در فیلم نقش کلیدی دارد، او با حضورش فیلم را تسخیر می کند و حتی تا اینجا نیز بی توجهی به نقش او نسبتا غیر طبیعی است. در اولین فصل فیلم، دو کودک که تابستان را در کنار هم گذرانند، او را نزد خود می آورند. برسون با ظرافت فوقالعاده ای که تصاویر و موسیقی را هماهنگ می کند، تصاویر اندوه و شادی را در وحدتی آرامش بخش به یکدیگر می پیوندد و ژاک سوار اتوموبیل می شود تا به خانه برود و خداحافظی می کند، نمای عکس جهت، نه خانواده، بلکه کره الاغ را نشان می دهد. ماری خورد سال در کنار او دزدکی به بیرون می نگرد. آخرین نمای این بخش، تصویر ژاک است. بار معنایی این نما ناشی از ایجاز در سبک برسون است. این نمایی بین نماهای فراوان فیلم نیست، تنها نمایی است که تا این لحظه باید به خاطر بیاوریم. (این عالم صغیر فیلم است، هر توضیح دیگری درباره شیوه رمزآلود برسون زاید خواهد بود.)سالها بعد ژاک بر می گردد. او و ماری درباره بحث میان پدرانشان صحبت می کنند. آنها به سوی دیگری می نگرند و بالتازار را می بینند. ماری می گوید: (بله، بالتازار) و ژاک حرف او را منعکس می کند: (بالتازار! آه ماری، همه چیز درست مثل سابفه، و تو زیباتر از همیشه ای. یادت می آد چه قولی دادم؟) (پیمان عاشقانه دوره کودکی شان بر همان نیمکتی بسته شد که اکنون بر آن نشسته اند.) وقتی ژاک صحبت می کند، برسون دوربین را به طور ثابت روی بالتازار نگه می دارد، تقریبا گویی ژاک خطاب به بالتازار صحبت می کند و نه ماری. علت این است که او در مقابل بالتازار، کمتر به ماری فکر می کند و بیشتر به خاطراتی می اندیشد که بالتازار آنها را تدایی می کند، خاطراتی که به دوره کودکی آنها بر می گردد. تصویر ژاک تغییر نکرده است. ماری ژاک را نحوه ی زمختی در آغوش می گیرد، اما اوضاع واقعا آن طور به نظر نمی آید که قبلا بود. نه تنها ژرا فکر ماری را آشفته کرده است، بلکه ژاک هم با پدر ماری بگو مگو می کند. متعاقبا ژاک را در اواخر فیلم می بینیم. ماری طی این مدت محسور ژرا بوده است، و پدرش در دعوای حقوقی علیه پدر ژاک طعم تلخ شکست را چشیده است. او و ژاک مجددا روی همان نیمکت می نشینند و تجدید دیدارشان شبیه به بازگشتی دیگر به زندگی بسیار معصومانه تری می ماند. ژاک می خواهد با ماری ازدواج کند. ماری می گوید که اقلب رویای آدمی چون ژاک را در سر داشته است، کسی که می تواند او را ببخشد.آنها مدتی طولانی مکث می کنند همین امربه ژاک امکان می دهد تا اگر بتواند، با کنایه بفهمد که این بیداری چه بوده و زندگی ماری چگونه سپری شده است. (حالا همه چیز رو می دونه.) (ما فقیر خواهیم بود، ولی من دوبرابر کار می کنم.) این رمانتیک گرایی سطحی که در پاسخ ژاک وجود دارد، ماری را می رنجاند. ماری برمی خیزد و به او می گوید که دلبستگی اش به زندگی سالهای کودکی شان در کنار بالتازار تا چه حد بی ثمر است. او بار دیگر نزد ژار بر می گردد.این خلاصه معنای صحنه را می رساند، ولی کمتر ایده ای درباره محتوای واقعی ارائه می دهد، زیرا همچون ملاقات آخرشان، این جا هم بالتازار حضور دارد و در کانون توجه است. گرچه بالتازار با واژه احمق و تداعی الاغ بودنش شناسانده می شود، ولی برسون نما را به او قطع می کند. او مدتی طولانی نمایی از بالتازار نشان می دهد که با خونسردی علف ها را گاز می زند. این نما با موسیقی پیانوی شوبرت تاثیری زیبا می آفریند. به دنبال این تصویر، کلمات ماری می آیند: (حالا همه چیز رو می دونی.) پس به گونه ای اجتناب ناپذیر به آن ارجاع می دهد. بالتازار واقعیتی را بازنمایی می کند که ژاک نشان می دهد قادر به درک آن نیست. شخصیت بالتازار از چنان دلالت عمیق و پیچیده ای برخوردار است که طبیعت برای وردزورث (شاعر معروف) دارد. (در واقع شباهب بین وردزورث و برسون، خصوصا با توجه به دو فیلم آخرش از همه نظر برایم جالب است.) در این صحنه از نظر ژاک، بالتازار تاییدی است بر این که هیچ چیز از دوران کودکی تغییر نکرده است، از نظر ماری - وما - موضوع بر عکس است. می توان این وضعیت را با پاسخی مضاعف، جوانی و پختگی در صحنه ای از تینترن آبی مقایسه کرد. همان چیزی است که جزئی از طبیعت می دانید و اساسا طبیعت را برایتان دگرگون می کند. این وجود با حضور دائم وانفعالش می تواند یادآور احساسات و اعمال گذشته، و به نوعی منبع آنها می باشد. بالتازار چنین نمونه ای است. مانند همان پیرمردی است که وردزورث درباره اش نوشت: (روستاییان را وجود او / به گذشته ای می نگرد که در هم پیوند خورده است / اعمال گذشته...)در این صحنه که ژاک حضور دارد، بالتازار برای ماری و ما تدایی کننده تمام ملاقات هایی است که ماری و ژرا داشته اند و بالتازار شاهد آنها بوده است، ( مثلا سکانس فوقالعاده ای که رابطه مداوم آنها، در شرایطی که تابستان به پاییز و زمستان می رسد، با نشان دادن انتظار حیوان بیان می شود.) همچنین زمانی که ماری برای آن که شب را در جایی پناه بگیرد، خود را به مرد خسیس تسلیم می کند، بالتازار حضور دارد. بدین ترتیب شاید بالتازار بیجان هم باشد، مثل سنگ های مسافت نما با تیر تلگراف که آرنولد به آنها خطاب می کند. زیرا در صحنه غریب مرگ آرنولد، این اشیا هم وجود دارند. الهام واقعی در استفاده برسون از بالتازار این است که به او اجازه می دهد خود را به منزله ی حضوری زنده، بیان کند. او ماری را صرفا به یا جنسیت نمی اندازد. بلکه آن را برایش بازنمایی می کند. بالتازار می ایستد و علف می خورد، او به نحوی تاثیر گذار ذائقه طبیعی و نفسانی را بیدار می کند. شاید به کلام نیاید، اما هوچون تمامی نمادهای عمیق بیان شدنی هم نیست، بلکه باید تجربه اش کرد. به هر روی توجه کنید که ماری یکراست از نزد ژاک به آغل بالتازار می رود تا به او غذا بدهد. سپس در آخر کار سراغ ژرا می رود. ماری بالتازار را اغلب به گونه ای کاملا مرموز نوازش می کند که در حکم آمادگی برای ملاقات با ژرا استنباط می شود. درست همانطور که ژرا بالتازار را به منزله پیش درآمدی برای آزار ماری، شکنجه کرده است. می توان گفت که نفسانیت بالتازار، معصومانه و نفسانیت ماری قاسد است. باز هم این نوعی دو سویگی بنیادی در ساختار فیلم است. مقایسه یا تضاد؟ فکر می کنم که نهایتا مورد اول درست است، البته منطقی بین مرموزیت طبیعی (بالتازار) و انحرافاتی که شاید در معرض آنها قرار گیرد. ماری و آرنولد به دلیل گناهانشان محکوم نمی شئند، همانطور که درباره موشت نیز صادق است: آنها روحی معصوم دارند، همچنان که در اولین برخورد های محبت آمیزشان با بالتازار این ویژگی را نشان می دهند. ماری بالتازار را نوازش می کند و آرنولد او را از مرگ نجات می دهد، در حالی که ژرا، بالتازار را شکنجه می کند.چیزی که فیلم را تا این حد تکان دهنده می کند، این است کل تجربه مشاهده آن متکی بر بالتازار است. او همچون اولیس در شعر تنیس، بخشی از تمامی چیزهایی است که با آنها رو به رو شده است. او نامی دارد که به طور مرسوم به یکی از سه مرد خردمند اطلاق می شود. بالتازار، طلا و عطر حمل می کند. (کالاهایی قاچاقی که متعلق به ژرا و دار و دسته اش است.) او به سینه در دامنه تپه دراز می کشد، در حالی که بین گله ای گوسفند قرار دارد و بره ای به نحوی برجسته در قاب دیده می شود. بار دیگر تداعی معانی مسیحی صراحتا نمود دارد. کالاهای دنیوی به نحوی قابل قبول ستایش می شوند، آنها به علتی که جزو اموال ژرا هستند، طرد نمی شوند. آیا نمی توانیم درباره ماری هم چنین نتیجه گیری کنیم؟ چرا نگوییم درست همانگونه که بالتازار آلت دست ژرا در کار قاچاق است، ولی از گناه آن مبراست، ماری و آرنولد هم از اعمل گناهکارانه شان مبرا هستند و همچون موشت و ژان دارک رستگار می شوند. اگر این مضوع با توجه به سقوط اخلاقی اشکار، ماری نا معقول می نماید، کافی است، بار دیگر به بافت فیلم متوسل شد. یعنی به روشی که از طریق آن، داروهای مکررا و به یک باره در دل اعمال صورت می گیرن. برسون هرگز به نحوی کنایه آمیز بر این تضاد تاکید نمی کند. سبک او تضاد و تناقض را از همان ابتدای فیلم در حکم پدیده ای کاملا طبیعی نمود می دهد. اولین نمای فیلم، نمای کره الاغ است. می شنویم که عموزاده های ماری می پرسند: (اونو به ما میدی؟) پدرانشان پاسخ می دهد: (غیر ممکن است.) در دومین نما آنها بالتازار را به خانه می برند.


    [​IMG]​


    نتیجه گیریبالتازار نمادی از حقیقت است، نه به معنای متافیزیک، بلکه شخصیتی است از شمایل یک انسان، نه از نگاه مقایسه، تضاد است، میان انسان ها.
    برسون شخصیتی است، که تمام تلاشش برای استفاده درست از این قاب را به کار می گیرد، و لحظه لحظه ی آثرش را مملو از معانی بازنمایانه می کند.
    آثار وی در دوران ما سر لوحه بسیاری از فیلمسازان شد، و سبکش جوهره ای از نگاه آنها. حکومت مینی مالیستی قالب بر تمام آثارش از وی رنگی درشت در قاب سینما ساخت، که حال بعد از گذشت سالها، هنوز کسانی هستند که خود را میراث گر وی میدانند و پای در راه او قرار می دهند.-----------------------------------------نقد فارسی