ok سایت گل - یکشنبه شب برای فوتبال ایران شب خوبی نبود.شعارهای تماشاگران بر علیه داور بازی آنقدر رکیک بود که نه تنها تلویزیون می بایست گوشه صفحه اش علامت هشدار 18+ را می نوشت که حتی برای بزرگسالان نیز شنیدن ان فحاشی ها چیزی جز شرمساری نداشت. آیا رفیعی انتخاب خوبی بود؟ در زیر نگاهی داریم به عملکرد پدیده ای به نام محمود رفیعی. شاید در پایان این مقاله سهم کمیته داوران ازماجرای اخیررا بهتر درک کنیم . با انتخاب حسین عسگری بر مسند کمیته داوران، این محمود رفیعی بود که سرمست از انتخاب یار غار خود در پوست خود نمی گنجید. محمود رفیعی در دوره ریاست مسعود عنایت بر کمیته داوران با شعار جوانگرایی تقریبا محو شده بود و کم کم داشتیم نامش را فراموش می کردیم. وی که در دوره رضا غیاثی - دگر یار غارش- در کمیته داوران به درجه بین المللی رسید . گرچه کمیته داوران اسیا هیچوقت نظری روی این داور نداشت و حتی یکبار که رضا غیاثی رفیغی را به مسابقات غرب آسیا فرستاد، وی تنها با یک قضاوت به کشورش برگشت داده شد تا آن مسابقه تنها بازی بین المللی رفیعی باشد. با روی کار آمدن حسین عسگری دوره طلایی رفیعی نیز آغاز شد. حسین عسگری هر هفته که ابلاغیه های داوری را می نوشت اول از همه این محمود رفیعی بود که بازی اش مشخص می شد تا نشان دهد چه دوست قدرشناسی است. اما قدر شناسی ریئس جدید کمیته داوران نسبت به رفیق قدیمی اش محدود به اینجا نشد. اوج قدر شناسی عسگری را می توان در روزی دید که سال گذشته ، رفیعی را روانه همدان کرد تا بازی حساس پاس این شهر و راه اهن را سوت بزند. بازی ای که با جنجال های شگفت انگیزی توام بود. و این محمود رفیعی بود که باز در متن این جنجال ها قرار داشت. .. امسال باز هم این محمود رفیعی است که هر هفته بر صفحه تلویزیون ظاهر می شود و بازی های پخش مستقیم را قضاوت می کند تا رئیس کمیته داوران نشان دهد تا چه حد به دوست و یار قدیمی اش علاقه مند است و این ماهستیم که باید نود دقیقه مو بر تنمان سیخ شود تا مباد او دسته گل دیگری به آب بدهد؛ دسته گل هایی که در این فصل بارها به آب داده شد و هر بار با لطایف الحیل ماست مالی شد تا رفیعی در آخرین سال قضاوتش بیشتر از تمام دوران داوری اش مزه پخش مستقیم را بچشد..