پاسخ : •* دلنوشته های دلنشین *• رفته ای اینک ، اما ایا باز برمی گردی ؟ چه تمنای محالی دارم خنده ام می گیرد چه شبی بود و چه روزی افسوس با شبان رازی بود روزها شوری داشت ما پرستوها را از سر شاخه به بانگ هی ، هی می پراندیم در آغوش فضا ما قناریها را از درون قفس سرد رها می کردیم آرزو می کردم دشت سرشار ز سبرسبزی رویا ها را من گمان می کردم دوستی همچون سروی سرسبز چارفصلش همه آراستگی ست من چه می دانستم هیبت باد زمستانی هست من چه می دانستم سبزه می پژمرد از بی آبی سبزه یخ می زند از سردی دی من چه می دانستم دل هر کس دل نیست قلبها ز آهن و سنگ قلبها بی خبر از عاطفه اند
پاسخ : •* دلنوشته های دلنشین *• فصل که رخت عوض می کند دوباره عاشقت می شوم گیرم زمستان باشد و من آهسته روی پیاده روی یخزده راه بروم عشق تو همین شال پشمی است که نفسم را گرم می کند
پاسخ : •* دلنوشته های دلنشین *• درمقابل سختیها همچون جزیره اى باش که دریا هم با تمام عظمت وقدرت نمى تواند سر او را زیر آب کند.
پاسخ : •* دلنوشته های دلنشین *• [h=6]قفل کردمش ، کليدش را پرت کردم يه جاي دور ، تا ديگر کسي واردش نشود ... دل که کاروانسرا نيست ...![/h]
پاسخ : •* دلنوشته های دلنشین *• وقتي از همه جا نا اميد شدي رو به کوهي وايسا و فرياد بزن...آيا اميدي هست؟خواهي شنيد...هست...هست...هست...
پاسخ : •* دلنوشته های دلنشین *• تنهایی رو ترجیح میدم به تمام دوست داشتن های مزخرف این زمونه ... =======
پاسخ : •* دلنوشته های دلنشین *• این روزها به این می اندیشم که آنچه در توان داشتم به درستی به کار نگرفته ام . به قول اصالت وجودی ها اولین سوالی که باید از خودم بپرسم این است که آیا ارزش ادامه زندگی دارم یا نه؟ بخواهم منصف باشم باید بگویم نه. پیشینه ام مهم نیست. نمی دانم تا کی خواهم زیست، نمی دانم به کجا خواهم رسید، هر روز بر مبنایی نو استوار می شوم و هر روز ره در پی غایتی متفاوت می پویم. هر روز محضر بزرگی را تجربه می کنم و بر خردی خویش بیشتر واقف می شوم. نمی دانم درست و غلط چیست. بر هیچ اصلی تا کنون پایدار نبوده ام و هیچ هدفی را همواره فعالانه نجسته ام. آنچه می نویسم تمام ماجرا نیست. آزادانه فکر می کنم و محتاطانه می نویسم. گاه حرف هایم برآمد از احساس و گاه بر اساس منطقی ناپایدار است. بخش هایی از وجودم هست که همواره از آنها خجالت می کشم اما هنوز کسی را نیافته ام که بی پرده با او آنها را بازگویم و مهمتر، هنوز خود راضی به گفتن آنها نشده ام، باز هم مهمتر آنکه می دانم شاید روزی برسد که اصلا شرمی از آنها نداشته باشم. اگر کسی هست که زمان مرگ را تعیین می کند امیدوارم برای من روزی را تعیین کند که چیزی از این کوله بار شرم دیگر در وجودم نداشته باشم.
پاسخ : •* دلنوشته های دلنشین *• اگه کفشت پات رو می زد و از ترس قضاوت مردم پابرهنه نشدی و درد رو به پات تحمیل کردی، دیگه در مورد آزادی شعار نده ! لعنت بر بسیاری از کفشهایی که می پوشیم و جز درد و رنج و انحراف انگشتها چیزی برامون نداشتند . باید تکلیف مون رو با خودمون روشن کنیم .وقتی انگشت وسطی ام بزرگتر از دیگر انگاشتانم نیست چرا باید کفش نوک اردکی یا نوک تیز بپوشم ... کفش بدی میپوشیم تا دیگران از زیبایی اش لذت ببرند ولی خودمون رنج ببریم . لعنت بر این منطق ابلهانه ...
پاسخ : •* دلنوشته های دلنشین *• خدایا.......دستانم خالی اند ودلم غرق در آرزوها............یا به قدرت بی کرانت دستانم را توانا گردان.............یا دلم را از آرزوهای دست نیافتنی خالی کن................
