کجا مي‌ري؟ چراغ قرمزه!

شما هم، خصوصيات
منفي داريد!
همه افراد خصوصيات منفي خود، مانند؛ تنبلي، حرص، حسادت، دسيسه‌سازي، بزدلي و ترس را روي ديگران فرافكن مي‌كنند.
ما بيشتر ترجيح مي‌دهيم اين خصوصيات را در والدين يا همسايه‌هايمان ببينيم تا در خودمان.حتي افراد خصوصيات مثبت خود را فرافكن مي‌كنند.
آن دسته از خصوصيات اخلاقي شما كه بي‌‌توجه مانده‌، رشد نكرده‌ و قابل قبول نيستند هرگز از وجودتان پاك نمي‌شوند بلكه فقط مانند سايه‌اي در گوشه‌هاي تاريك شخصيت شما انباشته مي‌‌شوند و توليد انرژي مي‌كنند تا اين‌كه فرصتي براي عيان و آشكار شدن بيابند.اگر اين سايه‌ها مدت زيادي پنهان باقي بمانند خود را به شكل فرافكني آشكار مي‌كنند.
آنچه علاج فرافكني را تا اين حد مشكل مي‌سازد نا خود آگاه انجام گرفتن آن است.
وقتي مي‌‌گوييم فرافكني روشي ناخودآگاه است به اين معني است كه واقعا نا خود آگاه انجام مي‌گيرد. يعني از كنترل آگاهانه ما خارج است.
ما حتي در مورد چراغ راهنمايي هم فرافكني مي‌كنيم.
ممكن است شما ببينيد چراغ قرمز است و فكر كنيد دوباره مجبورم توقف كنم، ديرم شد، اين هم شد شانس؟
يا فكر كنيد اين چراغ قرمز لعنتي با من سر لج دارد.
چرا اين همه ماشين سر راهم قرار دارد؟
ظاهرا بعضي‌ها هم فكر مي‌كنند شانس آوردم چراغ زرد شد وقت آن است كه حسابي گاز بدهم و از همه جلوتر بزنم.
اگر مي‌خواهيد واقعا فرافكني را ببينيد يك روز كه پشت فرمان ماشين خود هستيد خوب روي خودتان دقيق شويد. توجه كنيد پشت هر چراغ چگونه چيزي را از روي حقيقت ساده «ايست! احتياط! حركت» فرافكن مي‌كنيد.
اگر يك چراغ ساده راهنمايي مي‌تواند اين همه احساسات و هيجانات را در شما بوجود آورد در برابر روابط پيچيده‌تر چه اتفاقي مي‌افتد؟
توجه كنيد كه چه مدت از روز شما، سرشار از فرافكني‌هاي منفي و مثبتي است كه آگاهي‌هاي شما را از دنيا تحريف مي‌كند.
مي‌‌دانيد فرافكني يعني چه؟
فرافكني يعني اين‌كه يكي از جنبه‌هاي زندگي دروني خود را به اشتباه به شخص يا چيزي در دنياي بيرون نسبت دهيم، بدين ترتيب ديگر مجبور نيستيد خودتان مسئوليت آن را به عهده بگيريد.
زماني كه يك بخش ناشناخته از خودتان را فرافكن مي‌كنيد، اين قدرت را به چيزها يا اشخاص ديگر مي‌دهيد كه شما را خوشبخت يا بدبخت كنند. بعد باز مي‌گرديد و آن شخص يا موقعيت را تحسين يا سرزنش مي‌كنيد، در حالي كه تمام مدت در حال واكنش به يك بخش دروني و نا خود آگاه خودتان هستيد.
شما احساس آشفتگي مي‌كنيد، بنابر اين بر سر همكارانتان فرياد مي‌كشيد، كه چرا برنامه منظم و سازماندهي شده ندارند.
براي مثال «منفي‌بافي مادرتان را دوست نداريد و اين مسئله شما را ديوانه مي‌كند. اما نمي‌توانيد منفي بازي خودتان را ببينيد. برايتان راحت‌تر است كه همه منفي بازي‌ها را روي او فرافكن كنيد.»
شما قدرت و اعتماد به نفس فرد درسخواني را مي‌ستاييد كه در ساختمان روبه‌رويي شما است و فكر مي‌كنيد اگر شما جاي او بوديد زندگي چقدر عالي بود، بنابر اين قدرت دروني خود را روي آن فرد، فرافكن مي‌كنيد.
رضايت از زندگي
شما چطور مي‌توانيد در ميان فرافكني‌هايتان كندوكاو كنيد و ديگر دنيا را مسئول نا رضايتي خود ندانيد؟
يك شروع خوب اين است كه صادقانه به آنچه هست اقرار كنيد. بنشينيد و يك نامه از آنچه هست بنويسيد. سعي كنيد از نظريه‌پردازي، آرمان‌گرايي و شكوه كردن اجتناب كنيد.
«فقط آنچه را كه هست بگوييد.»
چه واقعيتي در رابطه با وضعيت من وجود دارد؟
حقيقت زندگي فعلي من كدام است؟
احساس رضايت از شرايطي ناشي مي‌شود كه شما در جريان فعلي زندگي خود داريد.
وقتي آنچه را كه در هر موقعيت خاص وجود دارد، صميمانه بيان مي‌كنيد اتفاق عجيبي مي‌افتد. شما از آنچه كه هست آگاه مي‌شويد و سپس مي‌توانيد چيزي را كه بعدا وجود خواهد داشت را ببينيد.
به اين ترتيب مشخص مي‌شود كه بعد چه كاري بايد انجام دهيد.آن كار را انجام مي‌دهيد و از خود مي‌پرسيد كه حالا واقعا چه كاري هست. سپس كار صحيح بعدي را انجام مي‌دهيد.
«با اين روش قدم به قدم مي‌توانيد زندگي خود را تدريجا در جهت مثبت هدايت كنيد.»
اگر به جاي گرفتار شدن در منجلاب فرافكني‌هاي خود بر اساس آنچه هست عمل كنيد كم كم مي‌توانيد به هر مسئله پيچيده‌اي فايق شويد.
وقتي از يك واقعيت حرف مي‌زنيد و به آن احترام مي‌گذاريد از يك موضع الهي حرف مي‌زنيد.
وجود يك چراغ راهنمايي توطئه‌اي براي خراب كردن فكر يا ناراضي كردن شما نيست و واقعيتي هم نيست كه خود را در آن بيابيد.
«چراغ راهنمايي چراغ راهنمايي است» و فقط هست.
با هر پيشامدي كه در طول روز برايتان رخ مي‌دهد به عنوان جزء ساده‌اي از واقعيت روبه‌رو شويد.
هر قدر شما حضور بيشتري نسبت به آنچه هست داشته و به آن بيشتر آگاه باشيد امكان اين‌كه از زندگي خود راضي باشيد بيشتر مي‌شود.
روياهاي خوب
براي مثال، شما، روياي زندگي كردن در يك شهر يا يك فرهنگ ديگر را در سر مي‌پرورانيد كه مردمش هرگز سرما نمي‌خورند، همســايه‌ها هميشــه مهـربان و با سخاوت هستند و بچه‌ها هم هيچ وقت گريه نمي‌كنند. اين توانايي شما را براي رسيدن به احساس رضايت روي يك مكان يا شرايط ديگر فرافكن مي‌سازد.
فرافكني، دنيا را نسخه‌اي از چهره ناشناخته خود شما در مي‌آورد كه شامل كيفيت‌ها و احساساتي است كه معمولا شما در خودتان انكارش مي‌كنيد اما در ديگران به سادگي مي‌بينيد.
حقـــيقـــــت دارد، خصوصياتي را كه فرافكن مي‌كنيم در بيرون يافت مي‌شوند اما دليل اصلي نارضايتي ما را تشكيل نمي‌دهند.
كنــــد و كاو كردن در ميان فرافكني‌هاي ما زشتي‌ها و حماقت‌هاي دنيا را از بين نمي‌برد بلكه به ما كمك مي‌كند كه حقايق دروني و بيروني را از هم مجزا كنيم و در نتيجه حجم زيادي از نارضايتي‌هايمان را از بين ببريم. ​