روانشناسی وجودی یا شجاعت زندگي كردن در زمان حالمهدی میرلو [SUP] روان‌شناسي وجودي (existential psychology) رويكردي نوين در روان‌شناسي است كه مدتي كوتاه پس از جنگ جهاني دوم در اروپا به وجود آمد، سپس تا ايالات متحده گسترش يافت. ريشه‌هاي فلسفي اين رويكرد را در انديشه‌هاي فلسفي فيلسوفاني همچون سورن كي‌ير كگارد، فردريش نيچه، مارتين هايديگر، ژان پل سارتر مي‌توان جستجو كرد. از نخستين روان‌شناسان و روانپزشكان وجودي مي‌توان به لوديك بينز وانگر، مدارد باس، ويكتورفرانكل اشاره كرد. دراين ميان، شخصي به نام رولومي (Rollo Reese may) به مدت 40 سال مهم‌ترين سخنگوي روان‌شناسي وجودي در ايالات متحده معرفي شد. رولومي رويكردي نوين اتخاذ كرد كه نه بر مبناي پژوهش علمي كنترل شده بلكه بر پايه تجربه باليني قرار داشت.[/SUP] [SUP] [/SUP][FONT=arial,helvetica,sans-serif][SUP]او بر دنيا و تجربيات زمان حال انسان‌ها تاكيد مي‌كرد و معتقد بود كه آنها خود مسوول آنچه خواهند شد هستند. وي بيان مي‌كرد كه بيشتر انسان‌ها به خاطر ترس از مواجهه با سرنوشت خودشان، بيشتر آزادي خود را از دست مي‌دهند. در واقع آنها با نفي آزادي خود، از مسووليت انتخاب كردن و آگاهي يافتن از خود مي‌گريزند كه نتيجه آن احساس بيگانگي و بي‌معنايي خواهد بود. در مقابل افراد سالم با به چالش كشيدن سرنوشت خود و تشخيص اجتناب‌ناپذير بودن مرگ، جرات زندگي كردن در زمان حال را نشان مي‌دهند. رولومي آوريل 1909 در ايالات اوهايو متولد شد. فضاي آرامي در خانواده وي حاكم نبود و والدينش پس از كشمش‌هاي طولاني از هم جدا شدند. مي در دوران نوجواني به هنر و ادبيات علاقه‌مند شد و در رشته زبان و ادبيات انگليسي تحصيل كرد. مدتي نيز به نقاشي كردن و مطالعه و هنر بومي پرداخت. در سفري طولاني در سرتاسر اروپاي شرقي و جنوبي به تدريس انگليسي و نقاشي كردن مشغول بود ولي پس از مدتي به حالتي از احساس تنهايي و بي‌معنايي دچار شد. خود وي اين دوران را چنين توصيف مي‌كند: «سرانجام به چيزي كه با حسن تعبير،خرد شدن اعصاب ناميده مي‌شد،مبتلا شدم. اين بدان معني بود كه قواعد، اصول و ارزش‌هايي كه در كار و زندگی‌ام داشتم، ديگر كفايت نمي‌كرد. به قدري خسته شده بودم كه براي ادامه دادن تدريس بايد به مدت 2 هفته استراحت كامل مي‌كردم تا انرژي كافي كسب كنم. من در كالج به قدر كافي روان‌شناسي ياد گرفته بودم كه بدانم اين نشانه‌ها به معني آن بودند كه يك چيزي در كل روش زندگي من اشكال دارد.بايد هدف‌ها و مقصود تازه‌اي براي زندگي‌ام پيدا مي‌كردم و نحوه وجود متعصبانه و خشكم را كنار مي‌گذاشتم.» آشنايي با آلفرد آدلر و شركت در سمينارهاي تابستاني آدلر، اميدي دوباره به وي بخشيد. به همين دليل سال 1933 به ايالات متحده برگشت و در مدرسه الهيات نيويورك ثبت‌نام كرد تا پاسخ‌هايي براي سوال‌هايش در رابطه با ماهيت انسان بيابد. آشنايي با فيلسوف وجودي پل تيليش (Paull Tillich) كه از آلمان به آمريكا پناهنده شده بود تأثيري شگرف بر انديشه‌هاي فلسفي وي داشت به‌گونه‌اي كه اين دو بيش از 30 سال به دوستي خود ادامه دادند. از سوي ديگر، آشنايي با هاري استك ساليوان رئيس موسسه روانپزشكي، روان‌كاوي و روان‌شناسي ويليام آلانسون وايت و همچنين دوستي با اريك فروم موجب شد كه او در رشته روان‌شناسي ادامه تحصيل دهد و در 40 سالگي دكتري خود را در روان‌شناسي باليني از دانشگاه كلمبيا دريافت كند. مي در ميانه 30 تا 40 سالگي عميق‌ترين تجربه زندگي خود را كه ابتلا به بيماري سل بود، از سرگذراند. در آن زمان براي بيماري سل درماني وجود نداشت و به همين دليل مي به مدت 3 سال در آسايشگاه مسلولين ساراناك واقع در نيويورك نگه‌داري شد؛ در حالي كه نمي‌دانست زنده خواهد ماند يا اين‌كه خواهد مرد. در اين زمان او به ماهيت بيماري اش بينش‌هايي را كسب كرد. وي در آسايشگاه مسلولين بيماراني را مشاهده مي‌كرد كه بيماري خود را پذيرفته و نگرشي منفعلانه داشتند كه در نهايت به مرگ آنها منجر مي‌شد. در عين حال گروه ديگري از بيماران با وضعيت بيماري خود مبارزه كرده و در نتيجه زنده مي‌ماندند. فيست در كتاب نظريه‌هاي شخصيت در توصيف اين دوران چنين مي‌نويسد: بعد از اين‌كه مي ياد گرفت به بدنش گوش كند، دريافت كه شفا فرآيندي فعال است نه منفعل. كسي كه مريض است، خواه بيماري او جسماني باشد يا رواني، بايد در فرايند درمان شركت‌كننده‌اي فعال باشد. مي زماني كه از بيماري سل بهبود يافت به اين واقعيت در مورد خودش پي‌برد اما بعدها توانست دريابد كه بيماران روان‌درماني او نيز بايد براي بهتر شدن با اختلالاتشان مبارزه كنند. از نكات جالب توجه در دوره بيماري مي، نوشتن كتابي در مورد اضطراب بود. وي در نگارش اين كتاب تحت‌تاثير انديشه‌هاي فرويد و بويژه عالم الهيات بزرگ دانماركي، سورن كي يركگارد بود. اين كتاب بعدها تحت‌عنوان معني اضطراب منتشر شد. سال 1958 مي به همراه ارنست آنجل و هنري النبرگر كتابي با عنوان وجود: بعد جديدي در روانپزشكي و روانپزشكي و روان‌شناسي را منتشر كرد. محتواي اين كتاب معرفي مفاهيم درمان وجودي به روان درمانگران آمريكا بود. اما كتاب عشق و اراده (1969) مشهورترين اثر مي به حساب مي‌آيد كه كتاب پرفروش سال شد. از مهم‌ترين رويدادهاي علمي حيات مي، دريافت جايزه مدال طلاي بنياد روان‌شناسي آمريكا بود كه به پاس يك عمر خدمت به روان‌شناسي حرفه‌اي به وي اهدا شد. مي در دانشگاه‌هاي مختلف همچون هاروارد، پرينستون، كلمبيا، نيويورك و چند دانشگاه مطرح تدريس كرده و رياست انجمن روان‌شناسي نيويورك را برعهده داشت. وي با نگارش كتاب‌ها و مقالات متعدد به عنوان مشهورترين نماينده جنبش وجودي آمريكا معرفي شده است. با وجود اين، مي‌همواره از هر گونه تلاش در جهت تضعيف روان‌شناسي انتقاد كرده و از تبديل روان‌شناسي وجودي به يك روش بي‌دردسر در رسيدن به خود شكوفايي بشدت انتقاد مي‌كرد. [/SUP][/FONT]
