گفتگو با اکبر عبدی / "مردم بازیگران واقعی هستند"

​

[TABLE]
[TR]
[TD]

​

[/TD]
[/TR]
[/TABLE]
​

سی نت: نیما بهدادی مهر: کمدی ایرانی بی شک در یک هم پیوندی جالب با اکبر عبدی قرار دارد. پسر شیرینی که دیالوگ ها و نقش های خاطره انگیز بسیاری را به نسل ما هدیه داد و هنوز هم محبوب قلوب جوانان دهه 60 است. مگر می شود آن صحنه رقص آقای قندی در"اجاره نشین ها" را از یاد برد. چگونه می توان عاشق سینما و بازیگری بود و آن سکانس ضرب گیری عبدی با دیگ مسی در فیلم "دلشدگان" را به خاطر نیاورد. چه زیبا بود آن ترنم موسیقایی عبدی در"دزد عروسک ها" که بی اغراق زمزمه خوانی اش به نوستالژی نسل ما بدل شد. خوب به یاد می آوریم مهارت آقای خنده را در"سفر جادویی"، وقتی از قالب یک پدر سخت گیر و پرجاذبه رها شد و به زمان کودکی اش پرتاب شد و خاطره "بازم مدرسم دیر شد" را بار دیگر برایمان زنده کرد.عبدی را با آن نقش آفرینی جذاب و استثنایی در"آدم برفی" نیز به یاد می آوریم که بسیار طبیعی از آب درآمده بود. فقط به یاد آورید آن عشوه ها و نازهای زنانه ای را که عبدی از خود نشان داد و مخاطب را مسحور جادوی بازیگریش کرد. عبدی را با جن بوداده "روز فرشته" نیز به یاد می آوریم و چه جالب است که هویت سینمای کمدی در ایران با بازی های وی ترادفی معنایی پیدا کرده است. فقط به یاد آورید زوج حمید جبلی و اکبرعبدی در"مرد آفتابی" را، به یاد آورید ناصرالدین شاه و لمپن بازاری "جنگجوی پیروز" را، آن صحنه معرفی عمو یارولی در"نان،عشق و موتور هزار" را در خاطر آورید، مرور کنید آنچه کمدین محبوب ما را جاودانه ساخت و به بایرام لودر"اخراجی ها 1" برسید که باز هم نشانی از روزهای اوجش را برایمان تداعی کرد. حیف که سینمای ما هیچگاه وامدار آدم های شاخص خود نیست و چه بد که کمدی نازل نیم دهه اخیر لذت نوستالژی و خاطره سازی را از ما گرفت. عبدی جاودانه شد اما سینمای کمدی نه، عبدی به خاطره ها پیوست اما خاطرات پر رنگ ما از سینمای کمدی تنها به چند فیلم شاخص محدود گشت. ناگفته های عبدی از شرایط سینمای ایران و خاطرات تلخ و شیرینش را در این گفتگوی اختصاصی که سر لوکیشن مجموعه نوروزی "جنگ بازی" صورت گرفت، از نظرتان می گذرانیم.

قبل از اینکه سوالات خودم را درباره فراز و فرودهای کارنامه شما مطرح کنم می خواستم بدانم نظرتان در خصوص جایزه اسکار "جدایی نادر از سیمین" چیست؟
این موضوع برای هر سینماگری باعث افتخار است و همین که فیلم به عنوان دستمایه فرهنگی و هنری کشورمان با استقبال کشورهایی مواجه می شود که در رویارویی با ما قرار دارند و اینکه حتی در اسرائیل هم اکران می شود بسیار مهم است و باید به اصغر فرهادی تبریک گفت که با هنر خودش به خیلی چیزها دهن کجی می کند.

چه کسی اولین بار جرقه های استعداد و درخشش در شما را کشف و بستر حضورتان در تلویزیون و سینما را فراهم کرد؟
چند بار این اتفاق می افتد، یکبار امیر حشمتی، من را از سر یک تئاتر خیابانی در منطقه کلکچال که پنجشنبه ها و جمعه ها را در آنجا بودیم به تئاتر شهر برد؛ در آنجا تئاتری اجرا کردیم به اسم "فیل در پرونده" اثر اوژن یونسکو که صادق هاتفی رئیس وقت تئاتر شهر نویسنده و کارگردانی این کار را بر عهده داشت، من نقش خیاط شهر را داشتم، مرحوم رضا ژیان صابون پز، سیروس گرجستانی نقش فیل را ایفا می کرد، جهانگیر سمیعی فر نقش خرس را داشت و پرویز پورحسینی و کامران فیوضات هم حضور داشتند، حسین افصحی هم درعین اینکه دستیار کارگردان بود، نقش پاسبان شهر را نیز برعهده داشت.

با مرحوم رضا ژیان در این تئاتر آشنا شدید؟
آشنایی با ژیان در آن تئاتر باعث شد تا چند کار کنیم که معروفترینش تئاتری بود نوشته رویا زکائیان همسر سابق رضا ژیان( سبزه دوست خوب بچه ها)، این تئاترها ادامه داشت و ما یک کار نوروزی انجام دادیم به نویسندگی سوسن تسلیمی و مجید میر فخرایی با نام "بچه ها وخمره سخنگو" که با همراهی رضا فیاضی کار کردم و سیاوش طهمورث کارگردان کار بود که برای اولین بار تئاتر شهر برای نوروز اجرا گذاشت و ضبط تلویزیونی شد.

در جایی گفتید که جمشید مشایخی باعث ورودتان به سینما شد، جریان را برای مخاطبان تشریح می کنید؟
روزی که مشغول اجرای تئاتر "بچه ها و خمره سخنگو" مخصوص هنرمندان بودیم، استاد جمشید مشایخی من را دید و دعوتم کرد تا به کاخ گلستان بروم و در آنجا باب آشنایی ام با آقایان اسکندری و حاتمی فراهم شد و من از این بابت(تداوم و پیشرفت در بازیگری) مدیون مرحوم رضا ژیان و مشایخی هستم. آقای حاتمی می خواست از من، جبلی، طهماسب و معتمدآریا برای کار سینمایی "کمال الملک" استفاده کند و من نقش احمد شاه را داشتم که لباسش را از موزه آوردند و اینجا بود که صورت من برای اولین بار توسط دستان توانای استاد اسکندری لمس شد و از همان جا آشنایی با حاتمی و اسکندری قوام گرفت.

چی شد بازی شما در "کمال الملک" به سرانجام نرسید؟
علی حاتمی خوشش اومد و گفت حیفه زندگی احمدشاه را به صورت گذری در این فیلم بخواهیم بازبینی کنیم، خودش قابلیت تبدیل به یک فیلم مجزا را دارد، این باعث دوستی من و حاتمی شد. من جزء محرم های خانه ایشان شدم چه در زمان تجرد و چه در دوران متاهلی، و این نزدیکی باعث شد تا در "مادر" که افتخار کارنامه کاریم هست و همچنین "دلشدگان" که تنها فیلم اختصاصی در خصوص موسیقی است بازی کنم. کار استادانه حسین علیزاده که اولین کارش بود از خاطرات خوب من از دلشدگان است.

جریان سه سال دوریتان از سینما و تلویزیون در همان مراحل ابتدایی چه بود؟
بعد از اجرای تئاتر"بچه ها و خمره سخنگو" و به سرانجام نرسیدن بازی در "کمال الملک" سه سالی از هنر فاصله گرفتم و رفتم دنبال رشته تخصصی خودم تراشکاری و قالب سازی که البته اتفاقی پیش آمد که من را دل زده کرد و تصمیم گرفتم دوباره کار هنری کنم. مرحوم ژیان برای کار "مثل آباد" آمد پیش من که در کارخانه تراشکاری قاسم حاج حسینی مشغول بودم؛ رفتیم کاشان و تصمیم گرفتم تو هر کار که موفق تر بودم اون یکی را رها کنم، که خوب فضای کار هنری بهتر بود و تراشکاری را ول کردم.

"مثل آباد" شروع دوباره شما بود، بعد از آن چه فعالیت هایی داشتید؟
بعد از اون "محله برو بیا" و "محله بهداشت" را کار کردم. تا اینکه "اجاره نشین ها" شد اولین فیلم سینمایی نمایش داده شده از من ، البته قبل از اون "جنجال بزرگ" و "مردی که موش شد" را هم داشتم که البته "جنجال بزرگ" چند سالی در توقیف ماند. دو سال بعد از "اجاره نشین ها"، "بازم مدرسم دیر شد" را در 27 سالگی کار کردم که در اونجا نقش یک نوجوان سیزده ساله را داشتم، ولی اکثرا فکر می کردند که من واقعا یک نوجوان دوازده سیزده ساله هستم. کلا یک و نیم دهه از پرکارترین و پولسازترین هنرپیشه های این مملکت بودم.

خاطره ای از فعالیت هایتان در سینما و تلویزیون دارید؟
خاطره ها تلخه چون دوسالی سر پروژه "ای ایران" بودم و 195 هزار تومان دستمزد گرفتم، اما فیلم را در خارج از مسابقه قرار دادند؛ "دلشدگان" را به دلیل موضوع محوریش در تقدیس موسیقی نادیده گرفتند، "سفر جادویی" هم چون کمدی بود توجهی نشد ولی در خارج از ایران چند جایزه گرفت، "اجاره نشین ها" در جشنواره ای که خانواده چاپلین در سوئیس برگزار کردند دوم شد ولی در ایران توجهی بهش نشد، "آدم برفی" هم در خارج از مسابقه قرار دادند، برای "جنگجوی پیروز" هم کاندید نقش اول مرد شدم.

خورد به بازی فروتن در قرمز؟
بله و دیده نشد.

با چه تمهیداتی به نقش خاصتان در "دلشدگان" نزدیک شدید، اون ضرب گیری روی دیگ مسی یا حس و حالتان در حال تنبک نوازی همچنان خیره کننده است؟
استاد علیزاده اینقدر خوشش اومده بود که به من گفت: یک استاد دارم، تو بیا شاگردش بشو، من دستمزدش را می دهم چون تو استعداد داری، یادمه استادی هم که اومد 40 دقیقه با من کار کرد بعد به علیزاده گفت این ما را گذاشته سر کار، بلده. اول قرار بود دست کسی باشه ولی علیزاده خوشش اومد.

علت دیده نشدن بازی چه بود؟
راجع به موسیقی بود.

شما یک نقش ماندگار هم در سینمای کودک دارید. دکتر کمالی در "سفر جادویی" که در رابطه گیری با فرزندش موفق نیست و گاه برخوردهای تندی باهاش دارد و به دلیل همین برخوردها تبعید می شود به دوران کودکیش و خاطرات برایش زنده می شود، چگونه به این نقش که در دو برهه متفاوت زمانی می گذشت و نیاز به همسانی حس های منطبق با شرایط سنی نقش داشت، نزدیک شدید؟
با اینکه دیده نشد ولی تماشاچیان ارتباط خوبی برقرار کردند. آن موقع سال های ابتدایی کارم بود و بیشتر غریزی کار می کردم چون با تکنیک آشنایی چندانی نداشتم، به همین دلیل باید زندگی می کردم و جوری سعی کردم در قالب دوره کودکی دکتر فرو بروم که با بچه های دیگر که قدشان از من کوتاه تر بود یکسان به نظر بیایم. برای همین منظور، حل می شدم در نقش. البته خاطره تلخی هم از این فیلم دارم. برادر مدیر تولید آقای نوروزی ، وقتی می خواست در صحنه دادگاه بخار ایجاد کند، آتش گرفت و بعد ازهشت روز درگذشت.

بعد از "سفر جادویی" باز هم در سینمای کودک درخشیدید و با نقش گنجو که دزد عروسک های کودکان شهر بود یک تیپ ماندگار دیگر خلق کردید، از نحوه اجرای این نقش و خاطراتتان برایمان بگوئید؟
اون فیلم اصلا دیده نشد، در شرایط زمانی سه روز مانده به اکران فیلم، اتفاق تلخ زلزله رودبار و منجیل جامعه را در غم و اندوه فرو برد و البته باز هم در آن موقعیت هر شهرستانی هم که رفت فروش خیره کننده ای داشت و سینما را به نوعی از ورشکستگی نجات داد.

مثل اینکه "دزد عروسک ها" و فروش مناسبش، باعث شد تا نگاه جدی تری به سینمای کودک شود؟
بله نکته جالبش این است که ارشاد بعد از این فیلم یک سینمای سرگروه برای ژانر کودک تعریف کرد، سینمای کودک رونق گرفت، جشنواره کودک بین المللی شد، ولی بعد از اون مسیر تولید سینمای ایران به سمت و سوی موضوعات دختر پسری، مثلث عشقی، سکس دیالوگی و خیانت رفت؛ چون کم خرج بود و البته کار کودک هم از دوران اوجش که "کلاه قرمزی" بود فاصله گرفته بود و به همین خاطر، دیگر آن خورشید خندان به عنوان نماد پویایی سینمای کودک بر سر در سینماها نمی درخشید. ولی امسال شنیدم چند تا کار کودک ساخته شده از جمله انیمیشن "تهران 1500" که دوستان گفتند کار خوبی شده است.

شما با اکبر خواجویی "سیرک بزرگ" هم کار کردید ولی دیده نشد، علتش را توضیح می دهید؟
یک وجه این مساله به خاطر روراست نبودن خواجویی است، در اون کار 15 درصد شریک بودم و یک چن دباری هم رفتم سهمم را از پخش کننده فیلم گرفتم ولی نه درهنگام پخش تلویزیونی و نه در زمان توزیع در شبکه نمایش خانگی سهم 15درصدی من پرداخت نشد و در زمان فیلمبرداری هم که سه تابلوی تبلیغاتی بزرگ از کفش ملی را جلوی دوربین قرار داد ازش خواستم اگر مبلغی گرفته بین گروه تقسیم کند یا تابلوها را جمع کند که البته گفت نگرفتم ولی بعدا معلوم شد که هفت و نیم میلیون گرفته است، ولی آقای خواجویی است دیگه همیشه صحبت ضرر و نداری را می کند و صادقانه حرف نمی زند.

نقش" آرزوی بزرگ" هم از جمله کارهای قابل دفاع کارنامه شماست که دیده نشد. در خصوص شرایط نقش آفرینی در آن فیلم برایمان بگویید؟
قرار بود نقشی که آقای پناهی بازی کرد من اجرا کنم اما گفتم این نقش به آقای پناهی می خورد و مرحوم پناهی را آوردم و برایش قرارداد بستم. تهیه کننده کار آقای عباس جهانبخش دوست داشت با من همکاری کند، من هم گفتم این تهیه کننده ها را چه کسی بازی می کند، گفت که قراره هفت تا از تهیه کننده ها نقش خودشون را بازی کنند. من گفتم این نقش ها را بازی می کنم به یک شرط که اول نقش خودت را بازی کنم که اگر کسی اعتراض کزد بگوییم که با خودت هم شوخی شده است، یک صحنه ای را درست کردیم که لولایی شد مدیر کل نظارت و ارزشیابی؛ من هم شدم آقای جهانبخش.
امین تارخ هم در فیلم نقش نویسنده و کارگردان نگون بختی را داشت که با سوژه هایش جهت تبدیل به فیلم مخالفت می شد و کلا کست جالبی دور هم جمع شده بودند که دیگر در فیلم های اون دوره تکرار نشد!
چون آقای شجاعی نتوانست در مناسبات سینمایی یک روند درست را در پیش بگیرد. بعدا هم "به دنبال سیمرغ(افسانه پوپک طلایی)" را کار کرد که فیلم خوبی نشد.

زن پوشی شما در"آدم برفی" همچنان چون نگینی درخشنده در کارنامه شما است و البته تجربه جدیدتان در فیلم عطاران هم ناخودآگاه یک مقایسه ای را میان این دو نقش به وجود می آورد. از فضای "آدم برفی" و خاطراتش برایمان بگویید؟
من در مسیر اجرای نقش درنا، از شخصیت همسر یکی از دوستانم وام گرفتم و سعی می کردم زندگی کنم. علی عابدینی هم از لحظه آغاز گریم تا زمانی که جلوی دوربین بروم لحن بیان و زبان بدن نقش را با من تمرین می کرد، حدود سه ساعت با هم تمرین می کردیم تا نحوه حرف زدن با نقش چفت بشود.

بازیگران مرد اون کار چه ری اکشن هایی در پشت صحنه از خودشان نشان می دادند؟
بعد از گذشت چند روز عادت می کردند اما افراد جدید که می آمدند واکنش های متفاوتی داشتند. مثلا یک روز حمید جبلی به پشت صحنه آمد و من با همان گریم زنانه و عینکی که روی چشم هایم بود به صورت سه رخ به حمید نگاه کردم و خیلی با خجالت رو کرد به من و گفت ببخشید خانم می توانم آقای عبدی را ملاقات کنم که من برگشتم و نگاهش کردم که خیلی تعجب کرد و وارفت.

با زنده یاد خسرو شکیبایی در فیلمی همکاری داشتید؟
متاسفانه نه ولی خیلی دوست بودیم و چند روز قبل از فوتش هم به خانه من اومد.

مخاطبان سینمای ایران افسوس می خورند از اینکه هیچگاه فیلمی با حضور مشترک شما دو نفر ندیدند؟
من از اینکه نتوانستم با زنده یاد پرویز فنی زاده، بهروز وثوقی و مرحوم خسرو شکیبایی همبازی باشم افسوس می خورم. خسرو دوست خوب من در سینمای ایران بود و با هم رفت و آمد خانوادگی داشتیم. پنج روز قبل از فوتش به خانه ما آمد.

چه خاطره ای از خسرو شکیبایی دارید؟
می گفت من و تو فکر می کنیم بازیگر هستیم در حالی که مردم از من و تو بازیگرتر هستند. من و شما اگر در روز بتوانیم سه تا پنج دقیقه جلوی دوربین به صورت مفید بازی کنیم حق مطلب به نظر خودمان ادا شده است ولی یک پدر یا مادر از صبح که بیدار می شود در حال نقش آفرینی در قالب های متفاوت است؛ گاه در نقش یک پدر و مادر، گاه در نقش زن و شوهر، گاه در نقش برادر و خواهر و گاه در نقش فرزندی برای پدر و مادر خودشان. در واقع آدم های یک خانواده مدام در حال تغییر نقش هستند و نقش هایی که بازی می کنند یا به بیان بهتر زندگی می کنند زوایای متفاوتی از کار من بازیگر دارد. ولی من بازیگر چون در زندگی، خودم هستم اگر بخواهم نقشی دروغین پیاده کنم(مثلا دروغ بگم) دستم رو می شود.

پس تعریف مشترکی از بازیگری داشتید؟
بله، تبلور حس زندگی در قالب نقش، سبکی است که هر دو پیگیری می کردیم.

پرویز پرستویی در جایی گفت که نقش جواد کولی در "آدم برفی" را با مشاوره اکبر عبدی بازی کردم در این باره توضیح می دهید؟
شریفی نیا دوست داشت اون نقش را خودش بازی کند که مخالت شد، بعد با مرحوم رضا ژیان در آمریکا تماس گرفت که اون هم نشد، بعد به محمود جعفری پیشنهاد داد که با اون هم مخالفت شد، با جمشید اسماعیل خانی هم صحبت کردند که نشد ولی من از همان ابتدا می دانستم که نقش برای پرویز است و پرستویی هم به زیبایی اون نقش را اجرا کرد.

از زنده یاد مهدی فتحی به عنوان یکی از قدرنادیده ترین بازیگران سینما ، تلویزیون و تئاتر چه خاطراتی دارید؟
اواخر عمرش، تک و تنها در بیمارستان شهدا بستری بود و من و خانمم می رفتیم حمامش می کردیم و شیوه صحبتمان هم اینجوری بود که من حرف می زدم و اون با باز و بسته کردن پلک چشم جوابم را می داد. هیچکسی را نداشت و وقتی فوت کرد دخترش همسن المیرای من بود.

از تجربه "امام علی" و نقش ولیدی بگویید که اول به شما یشنهاد شده بود؟
سناریو را برایم فرستادند ولی خانمم مشکوک به سرطان بود و به خاطر همین سناریو را پس فرستادم. میرباقری از من پرسید چه کسی مناسب نقش است و هرکسی را که معرفی کردم( شکیبایی، اسماعیل خانی و...)، شریفی نیا برای هر کدام یک مشکلی تراشید و در نهایت خودش نقش را بازی کرد.

فکر می کنید بازی شریفی نیا در این نقش کار درستی بود؟
نقش خیلی بهش می خورد اما نقش ولید خیلی خاص بود و هر کسی بازی می کرد دیده می شد ولی شریفی نیا به لحاظ درونی و بیرونی خیلی با نقش همسان بود و به قولی خود جنس بود.

نقش کوتاهی را در این کار بازی کردید؟
میرباقری گفت چون از اول قرار بود توی این کار باشی حیف است که از حضورت استفاده نکنم و نقش مترجم دربار معاویه را که به دلیل سفرهای تجاری به روم با زبان آن دیار آشنایی داشت برای من در نظر گرفته بود و همه فرم بازی و گریم افکتی( گریمی که ابعاد حجمی بدن و اندام را تغییر می دهد) تحت تاثیرهنرعبدالله اسکندری بود که با اسفنج از مچ پا تا بالا تنه مرا حجیم تر کرد.

جریان "زیر آسمان شهر 3" چه بود؟
اولش آمدند ختم برادر من برای اینکه قرار داد کاری را با من ببندند، قرار شد دنبال آقای لولایی برویم که نیومد، بعدش قرار شد رضا ژیان نقش مستخدم را بازی کند. و قسمت های آخر هم که حمید لولایی اضافه شد ولی چون کیفیت متن ها به شدت افت کرده بود و قرارداد 5 ماهه من هم روزهای آخرش بود گفتم تا قسمت 39 بیشتر بازی نمی کنم.

کار "مستخدم" به کجا رسید؟
بیرانوند باید دیالوگ نویسی هایش را انجام دهد ولی تعدد کارها و قراردادها فرصت اینکه بخواهم روی این طرحم کار کنم تا الان به وجود نیاورده است. یک مساله ای هم که اتفاق افتاد این بود که برادرم در 15 اسفند 1380 شهید شد و ما یک چهارسالی رو کار نکردیم، بعد سفارش یک سناریو دادم به بیرانوند ولی آقای اسکندری مثل همیشه با راهنمایی های درستشان گفتند که شما الان چهار ساله کار نکردی و البته من یک سالی را هم برای اجرای "سوپربقال ایرانی" در آمریکای شمالی و اروپا بودم، وقتی برگشتم اسکندری گفت بهتر است یک کار برای دیگران انجام بدهی تا نگویند آنقدر کار بهش یشنهاد نشد تا آخر سر مجبور شد خودش یک کار را تهیه کنندگی کند؛ به همین خاطر در خدمت معتمدی "قاعده بازی" را کار کردم و یک شش سالی هست که در کار دیگران حضور دارم و فرصت نکردم تا به طرح های خودم بپردازم. الان هم مجموعه "جنگ بازی" احمد کاوری را کار می کنم و برای فیلم "جابه جا" به کارگردانی علی توکل نیا قرارداد امضا کردم. برای کار رمضان 91هم قرار است یک کاری را به کارگردانی منوچهرهادی و تهیه کنندگی علیرضا افخمی انجام بدهم که هنوز در صحبت های میانی است و قطعی نشده است.

الان که تصمیم دارید کارگردانی را هم تجربه کنید، برنامه ای برای همکاری با پیمان قاسمخانی به عنوان برترین کمدی نویس حال حاضر سینما و تلویزیون دارید؟
ما خیلی دوست هستیم، ولی به دلیل مشغله زیاد پیمان و سطح بالای کارش جرات نکردم بهش پیشنهاد بدهم! ولی دوست دارم یک تئاتر برایم بنویسد.

جریان فیلم "خاور ننه" که این روزها در رسانه ها مطرح می شود چیست؟
نام دیگر سناریوی "مستخدم" است که برخی رسانه ها به اشتباه به عنوان کاری مجزا از "مستخدم" ازش یاد کردند. جریان حضور سه پیرزن شمالی، اصفهانی و ترک در یک خانه است که پیرزن ترک تا آخر در اثر حضور دارد.

طرح یک پسرعقب مانده که درگیر روابط عاطفی با دختر صاحب خانه می شد به کجا رسید؟
اون یک سناریوی دیگر است که به اشتباه در قالب موضوع داستانی "خاورننه" مطرح شد و البته هنوز اسمی برایش انتخاب نکردم.

سیمرغی که به درستی در این دوره به شما اعطا شد، چه تاثیری بر ادامه کار شما خواهد داشت؟
دوست دارم دوباره بخشی از اون خاطره هایم را بازگو کنم. مهرجویی برای "میکس" با من صحبت کرده بود که نقش خودم را بازی کنم که به دلیل مشغله نتوانستم بروم و ناصر تقوایی هم به دلیل سبک ویژه کارگردانی نتوانسته تهیه کنندگان امروزی را مجاب به همکاری با خودش بکند. یک نقش ویژه دوجنسی هست که قولش را از آقای جیرانی گرفتم.

عجیب بود در "قاعده بازی" نقش دوجنسی را بازی نکردید؟
اتفاقا اول، اون نقش را من بازی کردم و تست گریم هم شدم ولی معتمدی دنبال جوان اول می گشت، یک روز که ریش هایم را تراشیدم و آمدم سر صحنه، معتمدی گفت جوان اول پیدا شد و خواهش کرد که نقش نارگیل را من بازی کنم و دو جنسی را داد به جمشید هاشم پور که بازی درخشانی از خود نشان داد.

با حمید جبلی قرار نیست همکاری جدیدی داشته باشید؟
حمید جبلی بازیگر بزرگی است و امیدوارم بتوانم مجدد با وی همکاری کنم اما متاسفانه حمید به غیر از کارهایی که برای گروه خودشان می کند در کار دیگران حاضر نمی شود و به همین خاطر در این چند سال نتوانستم در کنارش باشم مگر اینکه نقشی برای ما نوشته شود و ما برویم برای گروه آنها بازی کنیم. البته یک فیلمی آقای طهماسب ساخت که من اونجا نقش کوتاهی داشتم...

اسمش چی بود؟
یادم نیست ولی صحنه ای که من در آن حضور داشتم، درباره جلسه ای بود که بازیگران کمدی حضور داشتند و نقش خودم را بازی کردم.

از رضا عطاران خیلی تشکر کردید؟
چون عطاران شخصا با من قرارداد بست و جلوی تهیه کننده ایستاد تا این نقش را خودم بازی کنم.

انتخاب به جایی بود؟
هوشمندی و شجاعت عطاران را نشان داد.

البته سیمرغ ده سال دیر به شما داده شد و باید برای "نان، عشق و موتور هزار" این سیمرغ را می گرفتید؟
بحث من این نیست که چرا سیمرغ را به من ندادند، می گویم سیمرغ در دوران جوانی به درد آدم می خورد چون انگیزه معنوی قوی در بازیگر ایجاد می کند که در آینده با توان بیشتری ظاهر بشود ولی سیمرغی که الان گرفتم حکم زنگوله پای تابوت را برای من دارد و همین شد که گاه ناگزیر به انتخاب نقش هایی شدم که تنها سودآوری مالی برایم داشت.

نگاهتان به شرایط سینمای ایران سرشار از تلخی است، چرا یک کمدین شادی آفرین به این نگاه تلخ می رسد؟
وقتی 70 درصد دستمزد من را در سرکار"شرط اول" نمی پردازند و بعد فردی به اسم کمالی پور از من شکایت می کند چه انتظاری دارید. 40 میلیون دستمزد من پرداخت نشد.

صحبت پایانیتان را برای ما می گویید؟
تبریک می گویم سال نو را به جوانان و ان شاءالله در سال جدید کودک درونشان بزرگ نشود و هر چیز جدی و درامی را خنده دار کنند و برخورد صادقانه تری با هم داشته باشند.

[TABLE]
[TR]
[TD]

​

[/TD]
[/TR]
[/TABLE]

​

منبع: روزنامه مردم سالاری​