تمیجان, از روستاهای تاریخی بخش مرکزی شهرستان رودسر و دارای پل خشتی تمیجان می‌باشد. تمیجان, همچنین نام نان محلی گیلان بوده و در گویش گیلکی بر گرفته از سه واژه تو+می+جان به معنی " تو جان منی " برگرفته شده است؛ و به لحاظ خوشمزگی آن می‌باشد که از آرد برنج مرغوب و محلی گیلان تهیه می‌شود. اهالی این روستا به گویش گیلکی شرق گیلان و به لهجه رودسری, صحبت می‌کنند. در تعریف این روستا در کتب تاریخی آمده است: دهي است از دهستان املش که دربخش رودسر شهرستان لاهيجان واقع است و 400 تن سکنه دارد. (از فرهنگ جغرافيايي ايران ج 2). در سفرنامه رابينو (بخش انگليسي ص 8 و ترجمه فارسي آن ص 26) از تميجان بدينگونه ياد کند: «از آمل تا تميجان در رانکوه جاده سنگفرش ، از ميان جنگل مي گذرد... از تميجان راه مزبور از دامنه تپه ها و از ميان ملاط عبور نموده تالاهيجان و رشت و دشت مغان امتداد دارد». همچنين حمداللّه مستوفي در نزهة القلوب ج 3 در ذکر بقاع جيلانات آرد: «... تميجان شهري وسط است از اقليم چهارم ...». (نزهة القلوب ج 3 ص 162). و نيز حافظ ابرو در ذيل جامع التواريخ رشيدي چ دکتر بياني در صفحات 15 و 16 و 18 ازتميجان ياد مي کند و معلوم مي شود که در قديم (دوران سلطنت اولجايتو) ناحيه وسيع و معموري بوده است: ... چون شاه تو به پايه تخت اولجايتو سلطان رسيد... متوجه لاهيجان شد... بعد از آن امير سوتاي و...را مقرر فرمود که به ولايت تميجان روند... ذکر رسيدن امرا به تميجان و احوال ايشان ... (ذيل جامع التواريخ رشيدي ص 15). ...کلانتران نوکران امير احمد مکريکي را از گيلانيان بدست او افتاده بود و صفت مال مردم تميجان کرده بدان طمع کنند... (ذيل جامع التواريخ رشيدي ص 16). ولي آنچه که مورد ترديد است اين است که روستاي موجود در دهستان املش کنوني از بقاياي همان ناحيه قديم است که در اين کتابها از آن ياد مي شود يا آنکه تميجان قديم و تميجان فعلي از يکديگر جدا مي باشند.
