شكفت غنچه و بنشست گل به بار ، بيا

​

​

شكفت غنچه و بنشست گل به بار ، بيا ​

دميد لاله و سوري ز هر كنار ، بيا​

بهار آمد و نشكفت باغ خاطر ما ​

تو اي روان سحر ! روح نوبهار! بيا​

مگر چه مايه بود صبر، عاشقان تو را ؟ ​

ز حد گذشت دگر رنج انتظار ، بيا​

زهر كرانه ، شقايق دميده از دل خاك
​

پي تسلّي دل‌هاي داغدار ، بيا​

ز عاشقان بلاكش، نظر دريغ مدار ​

فروغ ديدة نرگس! به لاله زار بيا​

ز منجنيق فلك، سنگ فتنه مي‌بارد ​

مباد آن كه فرو ريزد اين حصار، بيا​

طلايه دار تواَند اين مبشّران ظهور​

به پاس خاطر اين قوم حقگزار بيا​

درين كوير كه سوزان بود روان سراب​

تو اي سحاب كرم، ابر فيض بار! بيا
​

ز دست برد مرا شور عشق و «جذبة» شوق​

قرار خاطر محزون بيقرار! بيا​