سال یکهزار و دویست و هفتاد و هشت شمسی، مظفرالدینشاه که در سفر به فرنگ شاهد عجایب گوناگونی بود نتوانست دل از یکی از آنها بردارد: ماشین. مظفرالدین شاه به سعدالدوله وزیر مختار ایران در بلژیک دستور داد تا یک ماشین برای او تهیه کرده و راهی ایران کند. او هم یک دستگاه ماشین رنو همراه با یک شوفر بلژیکی برای تعلیم استخدام کرد و از راه بندرانزلی به ایران فرستاد.ماشین هم از بندرانزلی راهی قزوین شد و مردم هم با تعجب و جشن و شادی به دیدن این هیولای آهنی شتافتند. بله،نزدیک به ۱۱۰ سال از ورود ماشین به ایران میگذرد. همان روزهای اول شوفر بلژیکی به خاطر نبود جادههای مناسب و همچنین آشنا نبودن با مسیرها با کوهی برخورد کرد و اولین حادثه رانندگی در ایران شکل گرفت ! داستانی از برخورد مردم با این تکنولوژی آن روزها میگویند زمانی که عدهای با ماشین در حال مسافرت بودند برای استراحت وارد روستای دورافتاده میشوند. روستاییان مهمان نواز بعد از دعوت از آنها برای استراحت کردن به پاس احترام و مهماننوازی جلوی ماشین علف و جو میریزند به این گمان که این وسیله هم باید چیزی بخورد. و این اولین برخورد از نوع دیگر با این وسیله در ایران بوده است. استقبال از این وسیله در اوایل ورود ماشین به ایران چونکه ماشینها با نفت کار میکردند و آن زمان هم نفت از روسیه وارد میشد و همینطور نبود جادههای مناسب از این وسیله استقبال نشد ولی کم کم ایرانیها که به نظر از همان ابتدا عاشق ماشینسواری بودند عاشق این وسیله شدند به گونهای که در سال ۱۳۰۵ تعداد اتوموبیلهای موجود در ایران به ۶۰۸ دستگاه رسید. اما تصویر بالا هم متعلق به ورود اولین اتوبوس به ایران هست که در اواخر دوره قاجار اتفاق افتاد. شاید مظفرالدین شاه هیچگاه گمان نمیکرد ورود این وسیله که چشم او را در اروپا گرفته بود صد و ده سال بعد مورد استفاده همه قرار گیرد و حتی بازتعریفی بیشتر از یک وسیله حمل و نقل پیدا کند. اینگونه بود که ماشین وارد ایران شد و ایرانیها یک دل نه صد دل عاشقش شدند…