ترمیم فوری عصب های قطع شده با الهام از بی مهرگان!

[h=1]ترمیم فوری عصب های قطع شده با الهام از بی مهرگان! [/h] ۲۵ بهمن ماه ۱۳۹۰

​

دانشمندان امریکایی با الهام از بی مهرگان موفق شدند عصب های قطع شده را به سرعت ترمیم کنند.

به گزارش سرویس علمی ایسنا، دانشمندان امریکایی اعتقاد دارند که رویه جدید آنها برای ترمیم عصب های قطع شده سبب خواهد شد تا بیماران بتوانند به جای ماه ها و یا سال ها، طی چند روز یا چند هفته بهبودی یابند.

تیم پژوهشی یاد شده از ساز و کارهای سلولی شبیه به آنچه که بسیاری از بی مهرگان برای ترمیم آسیب به اکسون های عصبی خود استفاده می کنند، بهره گرفت. دستاوردهای آنها در مجله علمی «عصب شناسی» انتشار یافته است.

پروفسور «جرج بیتنر» از دانشگاه تگزاس، اظهار کرد: ما روشی ایجاد کرده ایم که می تواند عصب های پاره شده را طی چند دقیقه ترمیم کند، به طوری که بخشی از رفتاری که توسط آن عصب ها کنترل می شود، می تواند طی چند روز برگردد و اغلب بین دو تا چهار هفته به صورت کامل به حالت اول باز گردد.

وی افزود: اگر این روش در آزمایش های بالینی توسعه بیشتری یابد، بر روش های رایج که در بهترین حالت معمولا عملکردها را پس از ماه ها به صورت ناقص بر می گرداند، برتری چشمگیری خواهد داشت.

این تیم، ساز و کارهایی را که تمام حیوانات برای ترمیم آسیب به غشاهای خود مورد استفاده قرار می دهند را مورد مطالعه قرار داد و به ویژه بر روی بی مهرگان که درمقایسه با پستانداران قابلیت فوق العاده ای در بازتولید اکسون های عصبی دارند، تمرکز کرد. اکسون زایده درازی است که در بدنه سلول های عصبی به وجود می آید و وظیفه برقراری ارتباط با دیگر سلول های عصبی در درون ماهیچه ها را بر عهده دارد.

خاستگاه موفقیت این پژوهش از آنجا بود که «بیتنر» کشف کرد: اکسون های عصبی در بی مهرگان هنگامی که از بدنه سلول خود جدا می شوند، در عرض چند روز، آن گونه که در پستانداران رخ می دهد، نمی میرند، بلکه می تواند برای ماه ها و حتی سال ها زنده بمانند.

بخش ابتدایی اکسون عصبی در بی مهرگان همچنین می تواند با اکسون عصبی جدا شده ارتباط دوباره برقرار کرده و خیلی سریعتر و بهتر آن رفتار را در مقایسه با پستانداران، به حالت نخستین خود برگرداند.

تیم یاد شده روند موفقیت خود در به کارگیری از این روش در موش ها را در دو مقاله پژوهشی منتشر کرده است.

به گفته «بیتنر»، موفقیت این روش جدید برای ترمیم اکسون های عصبی سیاتیک در موش ها تقریبا قطعی است که می تواند در مورد انسان ها نیز همان گونه موفقیت آمیز باشد.