[h=1]دارورسانی به معده با «میکروموشک» نانویی ! [/h] ۲۵ بهمن ماه ۱۳۹۰ به گزارش سرویس فناوری خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، محققان نانوتکنولوژی دانشگاه کالیفرنیا در تحقیقات قبلی خود میکروموشک های پلاتین اندودی طراحی کرده بودند که با سوخت پراکسید هیدروژن کار می کرد. در نسل جدید، «میکرو موشک» در اندازه 10 نانومتر (به اندازه یک هزارم موی انسان)، روی، جایگزین پلاتین شده و موشک به سوخت جداگانه ای نیاز ندارد. وقتی یک موشک در محیط اسیدی مانند اسید معده غوطه ور می شود، واکنش های شیمیایی در سطح «روی» انجام می شود که باعث تولید حباب هیدروژن می شود. حباب های هیدروژن تولیدی موشک را با سرعت یکهزار و 50 نانومتر بر ثانیه به جلو می راند که این سرعت را می توان در اندازه بزرگتر با سرعت حرکت یک موشک مقایسه کرد. سرعت میکروموشک وابسته به میزان اسیدی بودن محیط اطراف است؛ هرچه مایع اسیدی تر باشد، حباب هیدروژن بیشتری تولید می شود و به همان نسبت بر سرعت موشک افزوده می شود. موشک تا زمانی که لایه «روی» وجود داشته باشد و بتواند با محیط اسیدی واکنش شیمیایی برقرار کند به فعالیت خود ادامه می دهد که این زمان بین 10 ثانیه تا دو دقیقه است. در صورتی که محیط کمتر اسیدی باشد و لایه روی نیز قطر بیشتری داشته باشد، زمان فعالیت موشک نیز افزایش می یابد. موشک قابلیت هدایت پذیری دارد و می تواند یک شی مغناطیسی در ابعاد 5 نانومتر را بلند کند؛ اما افزودن یک لایه مغناطیسی روی بدنه میکروموشک حدود 28 درصد از سرعت آن می کاهد. محققان معتقدند میکروموشک های نسل جدید کاربردهای پزشکی بیشتری خواهند داشت؛ چرا که روی، در مقایسه با پلاتین برای استفاده در داخل بدن مناسب تر است. به صورت طبیعی، میزان کمی از روی در سیستم عصبی و ایمنی هر انسان وجود دارد. در آینده می توان از این موتور پر قدرت برای اندازه گیری میزان اسیدیته (pH) یا انتقال دارو به یک محل مشخص از بدن استفاده کرد. نتایج این تحقیق در مجله انجمن شیمی آمریکا (American Chemical Society) به چاپ رسیده است.
