بر اساس آمار بدست آمده، بیش از 100 هزار شهروند به دلیل جنگ در عراق کشته شده اند. این در حالیست که میزان خسارات، زخمی ها و... به شکل دقیق مشخص نیست. در کنار عراق، وضعیت افغانستان نیز بهتر نیست. خاورمیانه زمین بازی نیست. این را می توانید از خانواده ها و مردان و زنانی بپرسید که از کشورهای دیگر به سرزمین اصلیشان بر می گردند و شاهد تغییرات و دگرگونی های آنجا هستند. موضوع، سیاست نیست. موضوع این است که اختلافات موجب از بین رفتن مردم بی گناه می شود. این موضوع کاملاً مشخص است. جنگ و صحنه های دلخراشش چیزی نیست که بتوان از آن به عنوان تبلیغات استفاده کرد، اما امروزه مشهورترین و بهترین بازی های روز با استفاده از جنگ دست به تبلیغات زیادی می زنند. به طور مثال، در نیوزیلند سیستم های صوتی ای با شعار Take You There به فروش می رسند که بر اساس گفته سازندگان آن، بازیکنان را واقعاً به منطقه های جنگی عراق می برد. بازیکنان در محیط های مجازی، روز و شب در جنگ های زیادی شرکت می کنند و دوست دارند که حضور در جنگ و مبارزه های مختلف را تجربه کنند. تمام بازی ها به نوعی یک تجربه هستند و بازیکنان را با ماجراجویي جدیدی روبرو می کنند، اما جنگ یک بازی نیست. خاورمیانه پارکی نیست که در آن بتوان هر روز جنگ و نبردی تازه را در قالب یک بازی کامپیوتری تجربه کرد. آیا داشتن یک سیستم صوتی و یک هدست که می تواند بازیکنان را به عمق فضای جنگ ببرد، می تواند یک ماجراجویی هیجان انگیز باشد؟ آیا زمانی که در حال تجربه این موضوع هستید، اطمینان دارید که از افسردگی رنج نمی برید؟ جنگ در دنیای مجازی با جنگ در دنیای واقعی بسیار متفاوت است. جنگ واقعی چیزی جز مرگ در بر ندارد و یک موضوع کاملاً جدی به حساب می آید. جنگ، مردم یک منطقه را به نابودی می کشاند. مردان و زنانی که به عنوان سرباز در جنگ شرکت می کنند نیز قربانیانی هستند که به اجبار خطرات آن را پذیرفته اند، اما جنگ در دنیای مجازی، همانند چیزی که در بازی های اول-شخص امروزی مشاهده می کنیم، چهره ای از خود به نمایش می گذارد که برای مخاطبان بسیار باور پذیر باشد. امید در آن موج می زند. از مکان های مختلف به مکان های دیگر می روید، فرار می کنید و صحنه های سینمایی زیادی را پشت سر می گذارید. بازی های کامپیوتری چیزی از جنگ را به نمایش درمی آورند که با واقعیت تفاوت زیادی دارد. خاورمیانه همیشه مانند منطقه ای به نمایش داده مي شود که نقشی در ادامه جنگ دارد. مردم می میرند و میزان گمشدگان بیشتر می شود، اما برای کسانی که از جنگ برای فروش محصولاتشان استفاده می کنند، این موضوع تفاوت دارد. برای کمپانی ای که یک سیستم صوتی تولید می کند، تنها دو ماه حضور در یک منطقه جنگی نسبتاً آرام مانند افغانستان و چند حمله انتحاری کافی است تا سیستم های خودش را آزمایش کند! برای آن ها سربازی که خانواده اش را ترک کرده و به میدان جنگ آمده، اهمیت ندارد. برای آن ها کشته شدن مردم بی گناه مهم نیست. آن ها به فکر حساب های بانکی و فروش محصول خود هستند. بازی های کامپیوتری نمایی اشتباه از واقعیت جنگ را به نمایش درمی آورند. سازندگان با دروغ می گویند که بازی آن ها نمایشی واقعی از میدان جنگ را به نمایش درمی آورد، اما این موضوع چیزی جز تبلیغات و بزرگنمایی نیست. استفاده های تبلیغاتی از این عنوان ها از اهمیت بیشتری برخوردار است تا اینکه حس واقعی جنگ به بازیکنان منتقل شود. البته نباید از این موضوع چشم پوشی کرد که این سبک از بازی ها از طرفداران بیشماری برخوردار هستند. در کشور ما نیز اکثر بازیکنان به این سبک از بازی ها علاقه مند هستند، اما در کنار تجربه این گونه بازی ها، باید به این موضوع توجه داشت که هیجان های کاذب، صحنه های سینمایی بسیار اغراق شده و روندی که بازی پیش روی بازیکنان قرار می دهد، چیزی جز تبلیغات برای محصول، طرز فکر و یا كسب پول برای سازنده آن نیست. اکثر کمپانی های بازیسازی با توجه به اتفاقات روز دنیا دست به ساخت بازی می زنند. موضوع حملات تروریستی، جنگ و... همیشه در صدر اخبار دنیا قرار دارد و همین مسئله باعث می شود تا تمام مردم دنیا با این موضوع درگیر باشند. تبلیغات پیرامون این سبک از بازی ها بسیار زیاد است. حتی اگر سازنده بازی نیز دست به تبلیغات نزند، سبک و موضوع بازی ای که در دست ساخت دارد، کاملاً شناخته شده است و مخاطب، خواهی نخواهی به سمت آن جذب می شود. آگاهی داشتن درباره بازی ای که از آن لذت می برید را در درجه اول قرار دهید. لذت بردن در کنار آگاهی از آن چیزی که پیش روی شما قرار می گیرد، از اهمیت بالایی برخوردار است.
