زمانبندی قسمتی از انیمشن است که به حرکت معنی میدهد . با طراحی یک سوژه در دو موقعیت مکانی مختلف و وارد کردن تعدادی طراحی ما بین آن دو , به راحتی حرکت ایجاد می شود . نتیجه این کار بر روی پرده حرکت نامیده می شود اما به همین راحتی نمی توان آن را انیمیشن نامید . در طبیعت اشیا فقط حرکت نمیکنند شما میتوانید یک دایره کشیده و آنرا هر چه دوست دارید بنامید خواه یک گلوله توپ خواه یک حباب کف صابون ! اما به عنوان مخاطبان فقط هنگامی متوجه چیستی آن می شویم که ببینیم آن چگونه حرکت کرده و بر محیطش تاثیر گذاشته و تاثر می پذیرد . اولین قانون نیوتن می گوید اشیا حرکت نمی کنند مگر آنکه نیرویی آن ها را وادار به حرکت کند . بنابراین در انیمیشن حرکت به خودی خود از اولویت ثانویه و درجه دوم اهمیت برخوردار است و نکتنه بسیار مهم این است که حرکت چگونه لایه های ظریف و زیرین آنچه را که باعث حرکت شده است بیان میکند . در سوژه هایی که جانبخشی نمی شود و زنده نیستند , عوامل حرکت معمولا نیرو های طبیعی به خصوص جاذبه زمین هستند اما در شخصیت های زنده علاوه بر این نیرو های خارجی و قدرت فیزیکی عضلات عواملی مهم تر مانند خواست ها و امیال پنهان در بطن هر شخصیت حس و حال غرایز و بسیاری عوامل از این دست هستند که باعث به حرکت در آمدن و جان گرفتن یک شخصیت می شوند . برای جانبخشی به یک شخصیت و انیمیت کردن آن از نقطه آ به نقطه ب باید تمام نیروهای موثر در نظر گرفته شوند اول از همه جاذبه سعی در به سوی زمین کشیدن شخصیت دارد . دومین نیرو در درون شخصیت مقاومت می کند . ترتیب و نظم استخوان ها و عضلات در بدن شخصیت به نحوی است که به او کمک میکند تا در برابر جاذبه دوام آورده و زمین نخورد سومین نیرو عوامل روانشناختی و یا انگیزه های حرکت هستند مانند هنگامی که کسی به مهمانی خوش آمد میگوید با یک یا اینکه ناگهان فوت کرده و از دهانش هوا را با فشار و سرعت به بیرون میراند . یک هنرپیشه فیلم زنده با استفاده از عضلات و اعضای بدنش به صورتی خودکار ناخود آگاه و از وری عادت از پس جاذبه سوژه سنگین و سفت حرکت نکند و از دیگر سو بازی و حرکاتش انیمیتش قانع کننده و مناسب باشد در هر دو مورد فوق زمانبندی نقشی تعیین کننده دارد . مجله پیل بان
