پی مدرک به دانشگاه رفتی به صدها نذر و اشک و آه رفتی دبیرستان مگر جای بدی بود؟ ز چاله آمدی ، در چاه رفتی *** یه کیف سامسونت در دست داری شبیه نامه ها پیوست داری گمون کردی که مدرک چاره سازه ولیکن مقصدی بن بست داری *** چه سخته طعم مشروطی چشیدن به دوش خویش ، بار «اِف» کشیدن شبیه دُم برای نمرۀ ده پی استاد ، روز و شب دویدن *** چی می شد نمرۀ من بیست می شد و هرچی نمرۀ «اِف» نیست می شد چه حالی داشت ، اسم بنده یک روز تو شاگردای اول ، لیست می شد *** چه خوبه واحدی را پاس کردن و طعم بیست را احساس کردن ز دانشگاه ، ما خیری ندیدیم به جز بدبخت و آس و پاس کردن *** به هنگام کلاس، او کار دارد دوصد توجیه نا هموار دارد چو می آید، ندارد هیچ آرام مگر این صندلی ها خار دارد؟ *** دو سه ترمی که دانشگاه رفتی سراغ قصه ای جانکاه رفتی مجرد بودنت عیبی مگر داشت؟ ز چاله آمدی ، در چاه رفتی *** تو دانشجویی و خرجت زیاده نگیر این قدر کارو سهل و ساده اینو مادر بهت می گفت ، اما نگشتی از خر شیطون ، پیاده *** سوار ابر بودم، غرق رؤیا نبودم لحظه ای در فکر فردا تموم شد حرفهای عاشقونه حالا من موندم و دفترچه قسطا