Righteous Kill اگر ال پاچینو و رابرت دونیرو را دو شهاب سنگ فرض کنیم که هر دو هزار سال نوری به هم بر خورد می کنند ، در این فیلم یا این برخورد صورت نگرفته و یا اگر گرفته انفجاری رخ نداده. من خودم بعد از مخمصه همیشه آرزو داشتم این دو اسطوره ، لکوموتیو یا شهاب سنگ را در فیلم دیگری ، در مقابل هم ببینم، ولی بعد از دیدن این فیلم از آرزوی خود کاملا پشیمان شدم. این که در کارهای اخیر این دو بازیگر کارهای ضعیف دیگری مشاهده می شود و شاید این دو قدرت تشخیص خود را از دست داده اند ، حرف درستی نیست. می شود گفت تعداد فیلم های خوب در هالیوود رو به زوال است و این دو بازیگر قدرت انتخاب چندانی برای انتخاب کارهای شاخص ندارند. در مورد righteous kill بر طبق کامنتری که روی دیویدی این فیلم دیدم ، بازی این دو بازیگر کنار یکدیگر کاملا تصادفی صورت گرفته و هیچ قصد قبلی برای استفاده از قدرت بی نظیر این دو در فیلم نبوده است. می توان گفت با خواندن فیلم نامه از همان ابتدا می شد فهمید که نتیجه ساخت آن چه خواهد بود ، ولی بعد از اضافه شدن ال و رابرت ، جان اونت می توانست از قدرت بازیگری این دو برای هر چه بهتر شدن فیلم خود استفاده کند ، که اینکار را هم نکرد. می توان اونت را یکی از بی استعداد ترین کارگردانان هالیوود دانست که کارگردانی را فقط در گرفتن شاتهای بی نظیر می داند . گاهی وقتی به بازی این دو بازیگر اسطوره نگاه می کنم می بینم این دو زمانی که دیالوگ هم ادا نمی کنند در حال بازی هستند ، صحنه ای که هر دوی انها مقابل میز رئیس پلیس نشسته اند ، زمانی که ال دارد صحبت می کند به چهره رابرت نگاه کنید ، و زمانی که رابرت صحبت می کند به چهره ال . در صورت این دو سالها بازیگری و یا زندگی کردن بازیگری رخ می نماید ، انگار فقط با نگاه و میمیک صورت خود می توانند هزاران دیالوگ و شخصیت پردازی را ادا کنند. حیف که از پتانسیل بازیگری این دو اسطوره استفاده کافی نمی شود.