[h=2]مورد عجيب بنجامين باتن[/h] نوزاد هشتاد ساله / نگاهی به فیلم جالب مورد عجیب بنجامین باتن [FONT=tahoma,arial,helvetica,sans-serif]«مورد عجيب بنجامين باتن» كه براساس داستان كوتاهي نوشته اسكات فيتزجرالد ساخته شده ، داستان عجيب مردي است كه روند زندگي او برعكس است؛ پير به دنيا ميآيد و با افزايش سن جوانتر ميشود.[/FONT] [FONT=tahoma,arial,helvetica,sans-serif]فيتزجرالد اين داستان را با الهام از گفتههاي مارك تواين نوشته است. به گفته تواين شايد تصور آن هم مشكل باشد كه بهترين زمان زندگي، اول و بدترين بخش آن در آخر بيايد.نويسنده اينديپندنت معتقد است كه نميتوان ميان فيلم و كتاب فيتز جرالد مقايسهاي انجام داد. به اعتقاد وي فيلم بهمراتب از كتاب بهتر است. اين بدان معنا نيست كه كتاب فيتزجرالد جذابيت خود را ندارد. خواندن كتاب 52صفحهاي فيتزجرالد همچنان جذاب است.[/FONT] [FONT=tahoma,arial,helvetica,sans-serif]فيتزجرالد 26 سال داشت كه مورد عجيب بنجامين باتن را نوشت. در آن زمان انتشارات كالير داستان را چاپ كرد و اين زماني بود كه فيتزجرالد با نوشتن داستانهاي كوتاه براي مجلات، روزگار خود را ميگذراند. فيتزجرالد در همان زمان داستانهايي چون داستان موسيقي جاز را نوشت كه همگي پرخواننده بودند.[/FONT] [FONT=tahoma,arial,helvetica,sans-serif]در ابتداي فيلم عنوان شده كه داستان كوتاه فيتزجرالد الهامبخش اين فيلم بوده است، اما جالب اين است كه بسياري از شخصيتهاي فيلم در داستان وجود ندارند؛ به عنوان مثال كوئيني، زن سياهپوستي كه نگهداري از بنجامين نوزاد را برعهده ميگيرد و يا كاپيتان مايك صاحب كرجي. داستان در بالتيمور اتفاق ميافتد اما در فيلم محل اصلي حوادث نيواورلئان است ابتدا بالتيمور براي فيلمبرداري انتخاب شده بود اما فينچر اصرار داشت تا فيلم در نيواورلئان فيلمبرداري شود. فيلم مورد عجيب بنجامين باتن بعد از فيلم «دژاوو» ساخته دنزل واشنگتن در سال 2006 دومين فيلمي است كه بعد از توفان كاترينا در نيواورلئان فيلمبرداري ميشد.[/FONT] [FONT=tahoma,arial,helvetica,sans-serif]تفاوت ديگر فيلم و كتاب مربوط به زمان تولد بنجامين است؛ بنجامين متولد 1860 است نه 1918. همچنين جنگها در كتاب مربوط به جنگهاي اسپانيا- آمريكاست در حالي كه در فيلم، زمان جنگ جهاني دوم است. ديزي دختر مورد علاقه بنجامين در اصل هيلدگريد نام دارد و جالبتر اينكه او و بنجامين آنطور كه در فيلم نشان داده ميشود به هم علاقه ندارند. زماني كه بنجامين جوانتر ميشود ديزي مسنتر شده و ازدواج آنها به هم ميخورد و ديزي به ايتاليا ميرود.[/FONT] [FONT=tahoma,arial,helvetica,sans-serif]بهطور خلاصه بايد گفت كه اگر فيلم بنجامين باتن اثري عاشقانه باشد، داستان بنجامين باتن عاشقانه نيست. نوشته فيتزجرالد يك داستان كمدي است؛ البته از نوع كمدي سياه. شما از همان ابتدا زماني كه پدر بنجامين را با نوزاد تازه متولدشدهاش در بيمارستان ميبينيد به داستان علاقهمند ميشويد. در كتاب اين لحظات را اينگونه تشريح ميكند؛ عرق سردي بر پيشاني آقاي باتن نشست، چشمهايش را بست و دوباره باز كرد. مجددا به نوزاد نگاه كرد اشتباه نكرده بود، او به يك مرد80ساله نگاه ميكرد؛ بچهاي 80ساله كه پاهايش از تختخواب آويزان بود. اين مرد پير متين به نظر ميرسيد و ناگهان زبان به سخن گشود و گفت: شما پدر من هستيد؟[/FONT] [FONT=tahoma,arial,helvetica,sans-serif]آقاي باتن و پرستار بچه با شگفتي به او نگاه ميكنند. نوزاد در ادامه ميگويد: چون اگر شما پدر من هستيد ميخواهم كه من را از اين وضعيت نجات دهيد و يا حداقل بگوييد گهواره راحتتري براي من بياورند. در اين لحظه پدرش ميگويد: تورا به خدا بگو از كجا آمدهاي؟ تو كي هستي؟ و نوزاد در پاسخ ميگويد: تنها چند ساعت است كه متولد شدهام و نميتوانم بگويم كه كي هستم ولي اسم فاميلي من قطعا باتن است.[/FONT] [FONT=tahoma,arial,helvetica,sans-serif]تمام كتاب از اين پس سرشار از صحنههاي كمدي است. تمام لحظات كودكي او با نشستن در كنار پدربزرگش و كشيدن سيگار هاوانا سپري ميشود. زماني كه 21 ساله ميشود 50ساله به نظر ميرسد. در كتاب به نقل از بنجامين چنين آمده است: 50سالگي سن عاشق شدن است. در 25سالگي ماديگرا هستيد. در 30سالگي سن مناسب براي در رفتن از زير كار است. 40سالگي سن تعريف كردن داستانهاي بلند است و 60سالگي كه به 70سالگي نزديك است. اما 50سالگي سن مهرباني و عاطفه است. اوج هيجان داستان، آخر آن است؛ زماني كه بنجامين به زمان مرگ نزديك ميشود درحالي كه اكنون چهره نوزادي را دارد.[/FONT] [FONT=tahoma,arial,helvetica,sans-serif]داستان فيتزجرالد درباره پيري جسماني نيست بلكه به اين موضوع ميپردازد كه اگر انسان در سنين جواني صاحب عقل پيري باشد، چه اتفاقي ميافتد و اين در حالي است كه فيلمي كه فينچر آن را كارگرداني كرده با تمركز روي تحول معكوس جسماني شخصيت بنجامين باتن سعي دارد تا مخاطب را متوجه زوال و همچنين تاثيري كه گذر ايام بر جسم و جان انسان ميگذارد، كند و از اين راه به بيان نكاتي درباره زندگي و درسي كه انسان از برخورد با ديگران در زندگي ميگيرد، بپردازد.[/FONT] [FONT=tahoma,arial,helvetica,sans-serif]اسكات فيتزجرالد هميشه معتقد بود كه سينما داستانهايش را به باد ميدهد. اما با اين وجود به دليل تنگناي مالي همانند ارنست همينگوي در دهه 1930 در هاليوود بود و روي داستانهاي كوتاه براي اقتباس در سينما براي كمپاني مترو گلدنماير همكاري داشت.[/FONT] [FONT=tahoma,arial,helvetica,sans-serif]با اين وجود فيلم مورد عجيب بنجامين باتن بيشتر از آنكه موفقيت خود را مديون نام فيتزجرالد باشد، مديون نامهايي چون ديويد فينچر (كارگردان)، برادپيت بازيگر نقش باتن و اريك راث فيلمنامهنويس آن است. البته فينچر قبل از ساخت فيلم آشنايياي با آن نداشت. خودش در اين مورد به آسوشيتدپرس گفت: من با فيلمنامه 240 صفحهاي اريكراث كه با اقتباس از اين داستان نوشته شده بود كارم را شروع كردم. فيلمنامه را خواندم و آن را دوست داشتم و حتي داستان كوتاه فيتزجرالد را كه در سال 1922 نوشته شده بود تا پس از ساخت اين فيلم نخوانده بودم.[/FONT] [FONT=tahoma,arial,helvetica,sans-serif]پيش از فينچر و پيت نامهاي ديگري نيز براي كارگرداني و بازي در اين فيلم شنيده ميشد. ابتدا قرار بود استيون اسپيلبرگ با بازي تامكروز در نقش باتن فيلم را كارگرداني كند. زماني هم نام ران هاوارد با بازي جان تراولتا در نقش بنجامين باتن مطرح شد اما سرانجام اين قرعه به نام فينچر افتاد تا بار ديگر او و برادپيت همكاري هنري با هم را تجربه كنند. شايد هم اين شانس بود تا فينچر مجددا بعد از ساخت فيلم اتاق وحشت در سال 2002 نامش روي زبانها بيفتد.[/FONT] [FONT=tahoma,arial,helvetica,sans-serif]براد پيت در يكي از بهترين و تاثيرگذارترين نقشهايي كه تا به حال بازي كرده، توانسته تصوير درستي از شخصيت آرام و فلسفي بنجامين و همچنين سير و سلوكي كه در طول عمر عجيب خود طي ميكند، ارائه نمايد. كيت بلانشت با همان اثرگذاري هميشگياش درنهايت نبوغ در قالب نقش ديزي فرو رفته است.[/FONT] [FONT=tahoma,arial,helvetica,sans-serif]در اين ميان بايد به مهارت فيلمبردار فيلم، كلوديو ميراندا، در نمايش درخشان و بينقص سكانسهاي فيلم اشاره كرد و همچنين از طراح جلوههاي ويژه، اريك باربا، كه سهم بهسزايي در تصوير واقعي نماهاي فيلم طي دوران مختلف تاريخي ايفا كرده و بهخصوص طراح گريم، كارلا برنهوتز كه با پير كردن استادانه چهره برادپيت، تصويري طبيعي از دوران پيري بنجامين ارائه داده است، نام برد. درنهايت بايد بار ديگر از استعداد و هوش سرشار فينچر در مقام كارگردان سخن گفت كه تسلطش در كار تا اندازهاي است كه تماشاگر را بهرغم مدتزمان طولاني و 160دقيقهاي فيلم تا انتها با خود همراه ميكند بيآنكه ذرهاي خستگي و ملال را با خود داشته باشد. منبع : همشهری آنلاین [/FONT]