1. مهمان گرامی، جهت ارسال پست، دانلود و سایر امکانات ویژه کاربران عضو، ثبت نام کنید.
    بستن اطلاعیه

معرفی فیلم _نگاهی به فیلم الکساندرا

شروع موضوع توسط *Sajjad* ‏2/2/12 در انجمن سینمای جهان

  1. Game Developer کاربر ارزشمند❤

    تاریخ عضویت:
    ‏26/11/10
    ارسال ها:
    23,929
    تشکر شده:
    6,162
    امتیاز دستاورد:
    113
    جنسیت:
    مرد
    حرفه:
    برنامه نویس بازی های کامپیوتری و موبایل
    [h=2]نگاهی به فیلم الکساندرا[/h]
    تبلور حس مادرانه در محیط خشن مردانه (نگاهی به فیلم الکساندرا)

    [​IMG]
    سينماي ما - امیررضا نوری پرتو: آخرین ساخته الکساندر سوخوروف، فیلمساز نامدار روسی، در بخش مسابقه سینمای بین الملل و باز هم در حضور تعداد نه چندان قابل ملاحظه ای از منتقدان و خبرنگاران به نمایش در آمد و با وجود ریتم آرام و داستان بدون اتفاقش مورد تشویق حضار قرار گرفت. فیلم داستان پیرزنی به نام الکساندرا نیکولاونا را روایت می کند که اجازه گرفته تا به اردوگاه نظامیان روسی مستقر در چچن برود و دیداری با نوه اش ،دنیس، که افسر ارتش روسیه است، دیداری داشته باشد. تمام فیلم در همین فضا و تقابل میان الکساندرا با نوه اش، سربازان و افسران حاضر در مقر نظامی و مردم جنگ زده و فقیر چچن می گذرد. فیلم لحنی بسیار کند و حتی در جاهایی خسته کننده دارد، اما چیزی که باعث می شود تماشاگر را تا انتها بر روی صندلی بنشاند، جزییات ظریف و گاه دلنشین اثر است. این ریزه کاری ها در بخش هایی از فیلم قابل مشاهده و بازگویی است. الکساندرا در اولین دیدار با نوه اش او را در خواب می یابد و با نگاهی دلسوزانه لباس، جوراب، پوتین و پاهای تاول زده نوه اش را برانداز می کند. یا در صحنه ای دیگر فرمانده قرارگاه برای لحظاتی با انگشتش پشت دست الکساندرا را نوازش می کند، گویی دست در دست مادرش گذاشته است. بهترین و زیباترین صحنه فیلم جایی است که سربازان جوان با اشتیاق و شور خاصی عصرانه خوردن الکساندرا را تماشا می کنند. سوخوروف با تاکید بصری زیبایی که بر این لذت دیداری سربازان می کند، پیام های صلح طلبانه و ضد جنگ اش را صادر می کند. از خلال این نماهای جالب توجه می توان حرف سوخورف را فهمید؛ اینکه در پس چهره آن سربازانی که به ماشینی جنگی برای کشتار آدم ها بدل شده اند، هنوز بارقه هایی از عاطفه، احساسات و عشق به خانواده می توان یافت. در جایی دیگر از فیلم الکساندرا به همراه دوست تازه چچنی اش، مالیکا، در حالی به سمت محل زندگی او می رود که خانه های ویران شده در تضادی شکننده با این رفاقت تازه قوام یافته قرار می گیرد. یا صحنه وداع الکساندرا با مالیکا و دو زن دیگرچچنی در ایستگاه قطار که مهر انزجار کارگردان بر انگیزه های قومی و نژاد پرستانه سردمداران روسی است. با این تفاسیر بیننده آرزو می کرد که ای کاش این پیام های نهفته و زیبای بصری با شعارهای آشنا و ضد خشونتی که در برخی دیگر از سکانس ها سر داده می شود، به کمرنگی نمی گرایید. چند نمونه بر این ادعا می توان آورد؛ جایی دنیس به الکساندرا می گوید که اگر به خیلی از آدمها شلیک نمی کرد ، اکنون قوی تر و شجاع تر از این چیزی بود که مادربزرگش در مورد او متصور است. یا در سکانسی دیگر الکساندرا خطاب به فرمانده گروه می گوید : " شما فقط بلدین خراب کنین... پس کی می خواین بسازین؟" در قسمتی دیگر از فیلم مالیکا می گوید وقتی به سربازان روسی نگاه می کنند کوچک به نظر می آیند چون بر خلاف ظاهر مردانه شان آنها هنوز بچه اند. "الکساندرا" یک غنیمت بزرگ با خود به همراه دارد و آن موسیقی شاهکار و مسحور کننده آندری سیگل است که با وجود اینکه بر چند صحنه معمولی از فیلم کمی سوار است و شکلی حماسی دارد، ولی در کل به خوبی با جنس تصاویر فیلم همخوانی دارد و قدرت غریبی به سکانس ها داده است. نگاه خسته و سنگین پیرزن در سکانس پایانی و در آن واگن نظامی، حس غریبی دارد. او از صحبت های شب قبل با نوه اش فهمیده که به خاطر او هم که شده باید زنده بماند، برای او دختری مناسب جهت ازدواج پیدا کند و منتظر دوستان چچنی اش بنشیند چون که یک عالمه سوال از او دارد.
    ​