[h=2]جنگل مرگ[/h] یادداشتی بر "جنگل مرگ" ساخته دنی پنگ سینمای ما - مصطفی جوادی : روی دیدن یک فیلم خوش ساخت و دینامیک از برادران پنگ حساب کرده بودم ، ولی متاسفانه حاصل کار – مثل دیگر تجربه منفرد دنی sdپنگ(بدون حضور برادرش اگزاید) در فیلم "تنهام بذار"(2004)- نا امید کننده بود( البته بار این دینامیک بودن در آثار قبلی هم بر دوش همین دنی بوده با توانایی های فوق العاده اش در تدوین ؛ تدوین Infernal Affairs هم کار او بود ) فیلمنامۀ کارنشده و سردرگم "جنگل مرگ" با وارد شدن به حوزه های مختلف و عدم توانایی اش در برقراری ارتباط و به هم پیوند دادن این حوزه ها، در پایان یک فیلم گنگ و بی اثر را رقم می زند. چیزهایی مثل سخن گفتن طبیعت با انسان ، تقابل علم و خرافه ، نیروهای سحرآمیز مافوق طبیعی جنگل،خود کشی های ناشی از سرخودگی در نسل جوان، نجات دهندگی نیروی عشق، قتل و ماجراهای جنایی و خیلی های دیگر که فیلم موفق به بسط دادن ، دنبال کردن و نهایتا به انجام رساندن هیچ یک از آنها نمی شود. شخصیت ها فاقد بعد از کار درآمده اند، شخصیت اصلی که یک محقق زیست شانس است ، در تمام فیلم نماینده "علم محوری" در تقابل با خرافه است ، اما در پایان به رهبر رابطه با شخصیت های ماورایی ، تبدیل می شود! در دل این روایت ضعیف ، جایی برای پرداخت و جلوه های مسحورکننده آثار شاخص برادران پنگ باقی نمانده است. پرداخت فوق العاده ای که فیلمی مثل “Re-cycle” را نجات داده بود . از طرفی فقر موقعیت های بکر هراس آور نیز در اینجا حس می شود. ایده های نبوغ آمیزی که به مدد شناخته شده ترین فیلم آنها یعنی "چشم" آمده بود. ( مثلا موقعیت آن زمان تازۀ آساسنور در آن فیلم که زمینه ساز موقعیت "وحشت در آسانسور" در بسیاری از فیلم های دیگر شد) . یکی از بزرگترین مشکلات "جنگل مخوف" (که البته محدود به این فیلم نیست و بسیاری از آثار وحشت زای جدید را شامل می شود) مربوط به نوع وحشت و ارتباطش با منطق صحنه است. منشا هراس عملا در صحنه ای که شخصیت ها با آن درگیر هستند وجود ندارد و آدم ها بی دلیل می گریزند ، در حالی که این حرکت های دوربین و صداهای مهیب فیلم است که صرفاً بیننده را در موقعیت هراس آور قرار می دهد و نه شخصیت ها را. از لحاظ تماتیک "جنگل مرگ" بازگشت ناامید کننده ای به مفهوم"روح آزرده" دارد که نه تنها در فیلم های متقدم خودشان ، بلکه در بسیاری از فیلم های وحشت زای شرقی ( و به تاثیر از آنها در نمونه های هالیوودی ) تکرار شده است. گرچه "چشم" تحسین شده ترین فیلم آنها بر همین مضمون تاکید دارد ، اما به نظرم فیلمی مثل “Re-cycle” با خارج شدن از این محدوده و قرار دادن شخصیت هایش در یک جهان کاملا ذهنی ، کمکان بهترین فیلم آنهاست. این را هم بگویم که جای خالی " آنجلیکا لی" به عنوان بازگیری که به قهرمان های - معمولا زن – آثار آنها بیش از همه جان داده بود ، در این فلیم خالی بود . کی شیو، پیش از اینها در "چشم2" نشان داده بود که جایگزین خوبی برای او نیست.