1. مهمان گرامی، جهت ارسال پست، دانلود و سایر امکانات ویژه کاربران عضو، ثبت نام کنید.
    بستن اطلاعیه

معرفی فیلم _مظنونین همیشگی

شروع موضوع توسط *Sajjad* ‏2/2/12 در انجمن سینمای جهان

  1. Game Developer کاربر ارزشمند❤

    تاریخ عضویت:
    ‏26/11/10
    ارسال ها:
    23,929
    تشکر شده:
    6,162
    امتیاز دستاورد:
    113
    جنسیت:
    مرد
    حرفه:
    برنامه نویس بازی های کامپیوتری و موبایل
    [h=2]مظنونین همیشگی[/h]
    «مظنونين هميشگي» ساخته فيلمساز جوان و نوگراي امريکايي برايان سينگر ، يکي از نمونه هاي مثال زدني غلبه خلاقيت و نوآوري بر تکراري بودن و فقر سوژه هاست که خيلي ها افول سينما در دوران معاصر را به آن نسبت مي دهند.
    فيلم با آن ساختار روايتي و فرم پيچيده و عجيب و غريبش و با داستاني که با مهارت و ظرافت هر چه تمامتر با اين شيوه ساختاري هماهنگي پيدا کرده ، حالا يکي از آثار نمونه اي تاريخ سينماست.
    روزگاري هيچکاک بزرگ که ريشه هر خلاقيت و نوآوري را بايد در سينماي او جستجو کرد در يکي از فيلمهاي اوليه خود وحشت صحنه ، فلاش بکي را به تصوير کشيد که در واقع اتفاق نيفتاده و روايت دروغين يکي از شخصيت ها به اين ترتيب تجسم تصويري پيدا کرده بود. در آن زمان ، خيلي ها به هيچکاک خرده گرفتند که قانون سينما را زير پا گذشته و چنين شگردي جزو تمهيدات اصولي و تثبيت شده سينما نيست اما سالهاي سال بعد از آن ، جواني مثل برايان سينگر پيدا شد که با افراطي ترين و شديدترين شکل استفاده از اين تمهيد ، ثابت کرد که خلاقيت و جسارت تا چه حد مي تواند در سينما کارساز باشد و اين که تنها با عبور از مرزبندي ها و خطکشي هاي مرسوم و متداول مي توان طراوت و تازگي به سينما بخشيد. فيلم از آن دست آثاري است که لذت واقعي تماشاي آن دو ، سه بار پس از ديدنش اتفاق مي افتد ؛ نه به لحاظ کشف مثلا لايه هاي معنايي و جزييات و نشانه ها که خصلت خيلي از آثار خوب تاريخ سينماست که به لحاظ دريافت اصل آن چيزي است که در فيلم اتفاق افتاده و تشخيص و تفکيک راست و دروغ ادعاهاي شخصيت اصلي فيلم که همه آنها به تصوير کشيده شده اند.هر چند در نهايت نمي توان با اطمينان و قاطعيت مشخص کرد که چه چيزي واقعي و چه چيزي دورغ بوده است.
    شخصيت اصلي فيلم در اعتراف هاي خود به پليس ، هرچه را که مي گويد ، کارگردان آن را به تصوير مي کشد. تا جايي پيش مي رويم که همراه با پليس بازجو ، به يقين مي رسيم که اين خلافکار چلاق ، کم اهميت ترين عضو آن باند تبهکاري است.
    اما ناگهان در سکانس پاياني فيلم ، با آن غناي صوتي و تصويري اش ، دنيا بر سر پليس و ما تماشاگران ويران مي شود: اين آدم به ظاهر چلاق و مظلوم کسي نيست جز کايزر شوزه ، مخوف ترين تبهکار بين المللي ، کسي که سايه هولناکش بر سر فيلم گسترده شده ، کسي که خودش در صحبت هاي خود با پليس ، آن را ترسناک ترين موجود دانسته و کسي که در يک چشم بر هم زدن محو مي شود و پليس را وسط خيابان ، حيرت زده و ما تماشاگران را مات و مبهوت برجا مي گذارد. حالا مي فهميم که خيلي از حرفهاي او، فريبي بيش نبوده : جريان قهوه چيني او ، شخصيتي به نام کوباياشي و خيلي از چيزهايي که سرهم کرده ، از چيزهاي دور و برش به او الهام شده : از مارک ته يک فنجان ، از بريده روزنامه هاي چسبيده به ديوار و... همين است که بار دوم تماشاي فيلم ، جسارت فيلمساز را گذشته از شيوه روايتگري اش ، در مسير ديگري نيز شاهد هستيم.
    يعني همه اين جيزها بارها و هر بار با تاکيد به ما نشان داده شده است.
    همه چيزهايي را که کايزر شوزه ديده ، ما هم ديده ايم و اتفاقا نه به شکل گذرا که با تاکيد پيش چشمانمان بوده اما هيچ توجهي به هيچ يک نکرده ايم.
    از اين طريق برايان سينگر به آرماني ترين شکل ممکن ، از ضعف ما آدمهاي معمولي براي اعتلاي فيلمش استفاده کرده.
    «مظنونين هميشگي» يکي از آن آثار والايي است که به اين شکل از ديالکتيک بين تماشاگر و فيلم البته به شکلي معکوس حداکثر استفاده را مي کند و تبديل به يکي از غريب ترين تجربه هاي سينمايي سالهاي اخير مي شود. فيلم حتي در همان سکانس هاي اوليه به تماشاگر گوشزد مي کند که قرار هست با داستان پرپيچ و خمي روبه رو باشد: کلاف در هم پيچيده طنابي را با تاکيد در قاب مي بينيم که آخرين نماي سکانس اوليه فيلم است اما هيچ گاه معناي نمادين آن را در بار اول تماشا در نمي يابيم و باز هم در دفعات بعدي ديدن فيلم است که اين نشانه ها و تاکيدها پيش چشمانمان معنا پيدا مي کنند. کمتر فيلمي را بخصوص در سينماي معاصر سراغ داريم که اين طور سينمايي و خالص و ناب ، در قالب ارائه يک داستان معمايي و پليسي ، ضعف ما آدمهاي متوسط را در مواجهه با دنياي پيچيده و هر دم رو به دگرگوني اطرافمان ، اين طور تکان دهنده و هولناک تصوير کرده باشد. «مظنونين هميشگي» با مضمون بي اعتمادي و بدبيني نسبت به جهان پيرامون ، يکي از شگفتي هاي سينماي معاصر امريکاست.
    ​