چيكونگونيا خم كننده مفاصل بيماري چيكونگونيا يا خم كننده مفاصل توسط پشه هاي آئدس به انسان منتقل مي شود. اين بيماري درحال سرايت به سراسر جهان است و به طور دوره اي شيوع جديد آن مشاهده مي شود. درحال حاضر اين بيماري به آفريقا، آسيا، شبه قاره هند و حتي جنوب اروپا نيز انتقال پيدا كرده است. اين عفونت ويروسي مي تواند به اشكال گوناگون ظاهر شود. ممكن است بيماران مبتلا به چيكونگونيا از يك تب ساده تا يك درد شديد مفصلي رنج بكشند. علت تفاوت بسيار در علائم اين بيماري متفاوت بودن سيستم هاي دفاع ايمني هر انسان است. به گزارش سايني ديلي، آزمايش هاي خوني كه درجريان اپيدمي بيماري چيكونگونيا در گابن درسال 2007 انجام و بررسي شد، به تازگي نقش كليدي ايمني ذاتي، اولين خط دفاعي سيستم ايمني بدن را در مرحله باليني اين عفونت ويروسي نشان داد. بنابراين كنترل اين بيماري به شدت به ساختار اوليه و موروثي سيستم ايمني هر بيمار بستگي دارد. از اين رو ممكن است موارد جدي به علت وجود نقصي در واكنش ذاتي (innate response) همانگونه كه در زنان باردار، افراد مسن و گروه هاي آسيب پذير ديگر رخ مي دهد، باشد. اين تحقيقات اطلاعات جديدي را در مورد اين بيماري آشكار كرد. ويروس چيكونگونيا، كه در ابتدا (سال 1953) تنها در تانزانيا شيوع داشت اما به مرور موجب اپيدمي هاي بسيار متعدد در آفريقا و جنوب و شرق آسيا درطول قرن بيستم شد. تهديد جهاني اين بيماري عفوني، مانند تب زرد، و تب دنگي (تب استخوان شكن) به وسيله «آربوويرس» ايجاد و به وسيله بندپايان خونخوار، كنه ها، فلوبوتومينه يا پشه خاكي منتقل مي شود. ناقل اصلي چيگوگونيا پشه گونه آئدس است. «آئدس آلبوپيكتوس» يا همان «پلنگ پشه» است كه تخم هايش باعث مي شود به سرعت قلمروهاي جديد را تسخير كند. بالا رفتن آمار سفرهاي انساني، كه موجب پراكندگي لاروها مي شود و افزايش مقاومت حشرات به داروهاي حشره كش با گسترش سريع اپيدمي ها به مناطق جديد جهان طي چند سال گذشته مرتبط است: در حال حاضر جزاير اقيانوس هند، آفريقاي مركزي و به تازگي كشورهاي جنوب اروپا آلوده به اين بيماري شده اند. شيوع چيكونگونيا در جزيره رييونيون در سال 2006-2005 بيش از 26 هزار تن را مبتلا كرد. اپيدمي اخير در جنوب ايتاليا، در سال 2007، و همچنين اولين مورد گزارش شده اين نوع تب در جنوب فرانسه حاكي از شرايط مستعد انتشار چيكونگونيا در سطح جهان است كه باعث مي شود اين بيماري به ندرت كشنده اما بشدت ناتوان كننده به يك تهديد جدي براي سلامت عمومي تبديل شود. ايمني ذاتي قوي دامنه علائم بيماري چيكونگونيا از يك دوره ساده تب تا درد شديد مفاصل متغيير است و اين بيماري مي تواند به اشكال بسيار گوناگون تظاهر كند. اين تغييرپذيري بسيار گسترده علائم بيماري به علت تفاوت در واكنش ايمني اختصاصي در هر بيمار است. محققان اخيرا وظيفه اصلي «ايمني ذاتي» اولين خط دفاعي ارگانيزم، در مرحله باليني بيماري را به اثبات رسانده اند. اين ارگانيزم كه به علت وجود يك DNA بيگانه پس از يك عفونت ويروسي، باكتريايي يا انگلي، يا وجود سلولهاي توموري تحريك شده است، سيستم ايمني خود را فعال مي كند. اين ايمني، يا واكنش التهابي، در دومرحله اصلي رخ مي دهد: دفاع غيراختصاصي، كه «ايمني ذاتي» نيز ناميده مي شود و به ماهيت ميكروارگانيزم مهاجم توجه نمي كند، و واكنش اختصاصي كه عامل بيماري زا در سلولهاي عفوني را هدف قرار مي دهد. در بيماران مبتلا به چيكونگونيا، اولين مرحله واكنش بسيار موثر و كارآمد است. تجزيه و تحليل هاي جامع تقريبا 70 پلاسماي خوني كه در جريان اپيدمي سال 2007 ليبرويل، پايتخت گابن انجام شد، وجود مقدار بالاي اينترفرون هاي سيتوكين و چيموكين در 4 روز اول تظاهر علائم بيماري نشان داد. اين اينترفرون ها، پروتئين هاي توليدي سيستم ايمني هستند كه مانند اينترفرون هاي هورموني نقش كليدي را درسيستم بلاواسطه دفاع ايمني بدن ايفا مي كنند. همان گونه كه از نام اين مواد معلوم است آنها مانع تكثير ويروس در سلول هاي ميزبان و در نتيجه متوقف كردن ويروس در اوايل اين فرايند مي شوند. اين اقدام سيتوكين ها و چيموكين ها به منظور فعال سازي مرحله دوم ايمني يعني واكنش اختصاصي است. اين پروتئين ها سلول هاي ايمني- لوكوسيت ها- را به سوي تمامي محل هاي تكثير ويروس جلب و استقرار دفاع هاي ضدويروسي ارگانيزم را رهبري مي كنند. از اين رو كنترل اين بيماري با شرايط ايمني اوليه و مادرزادي هر بيمار رابطه تنگاتنگ دارد. به همين دليل مي تواند موارد شديد بيماري چيكونگونيا به علت وجود يك نقص در مكانيزم واكنش ذاتي باشد، همانگونه كه مي تواند در زنان باردار، افراد مسن يا بيماران مبتلا به ايدز رخ دهد. بيماري بي درمان به اين ترتيب مي تواند اشكال جدي اين بيماري بروز كند، از جمله سفتي و ناتواني شديد مفاصل، وجه تسميه اين بيماري: چيكونگونيا به زبان ماكنده اي آفريقاي جنوبي به معني «بيماري خم كننده انسان» است. ممكن است اين علائم 3تا 7روز زمان لازم براي فعاليت سلول هاي ايمني، طول بكشد، اما مي تواند مزمن نيز بشود و ماه ها يا حتي سال ها ادامه يابد و عوارض نورولوژيكي و كبدي نيز در موارد بسيار شديد رخ دهد. درحال حاضر هيچ نوع درمان اختصاصي براي اين بيماري وجود ندارد، به همين دليل مراقبت هاي درماني صرفاً بركاهش اين علائم به وسيله داروهاي مسكن و ضدالتهاب معطوف است. كارشناسان علم پزشكي در آغاز تحقيقات خود درمورد اين بيماري قرار دارند، عارضه اي كه سال هاي مديد مورد بي توجهي و اغماض مقامات دولتي قرار گرفته است. به اين صورت اين تيم تحقيقاتي درحال كشف نقش سلول هاي موسوم به «قاتل طبيعي» در فرايند متوقف كردن بيماريزايي هستند. محققان به طور همزمان درحال كنترل و بررسي واكنش ايمني در موارد توأم با عفونت ويروسي تب دنگي هستند، كه اخيراً در گابن كشف شده است و تهديد جديدي براي حمله همزمان 2 بيماري بشدت ناتوان كننده تلقي مي شود.