دانشمندان دانشگاه «کوئینزلند» در استرالیا گروه منحصر به فردی از حدود دو هزار فرد را که نسبتی با هم نداشتند در اسکاتلند بررسی کردند تا میزان هوش آنها را بیازمایند. آنها در این بررسی یک سری سوالات یکسان را از داوطلبان در سن 11 سالگی و سپس در سن 65، 70 و 79 سالگی پرسیدند. اغلب افرادی که زندگی خود را با هوشی بالاتر از میزان میانگین آغاز کردند، در سنین پیری نیز هوش آنها بالاتر از میانگین بود. در حالی که آنهایی که هوششان پایین تر از میزان میانگین بود در سنین بالاتر نیز هوش پایین تر از میانگین داشتند. با این حال محققان مشاهده کردند در بین برخی از این افراد کسانی نیز هستند که هوششان بهبود یافته و از سوی دیگر افراد دیگری نیز بهره هوشی شان کاهش یافته است. آنها نمونه های ژنتیکی این افراد را تهیه و نقش ژن های موثر در تعیین میزان هوش با افزایش سن را بررسی کردند. «پیتر ویسچر» مجری این تحقیقات گفت: تخمین می زنیم یک چهارم تا یک سوم تغییر در میزان هوش ریشه ژنتیکی داشته باشد. اندازه گیری فاکتورهای محیطی در طول عمر یک فرد بسیار دشوار است. به گزارش ایرنا، این بررسی نشان داد اگر چه ژنتیک و محیط هر دو نقش مهمی در میزان بهره هوشی افراد دارند اما نقش محیط در میزان هوش افراد بسیار پررنگ تر از ژنهاست.
