به دام انداختن تومورهای سرطانی در نانوقفس های طلا

[h=1]به دام انداختن تومورهای سرطانی در نانوقفس های طلا[/h] ۵ بهمن ماه ۱۳۹۰

​

پژوهشگرانی از دانشگاه واشنگتن از پرتونگاری مقطعی نوری - صوتی (یک تکنیک تصویربرداری غیرجراحی) برای نگاه انداختن به چگونگی انباشته شدن نانوقفس ها در غدد لنفاوی موش استفاده کردند.

به گزارش سرویس فناوری ایسنا، این تکنیک می تواند با ایجاد فهم بهتر از سینتیک انتقال نانوقفس های طلا در سامانه لنفاوی در طراحی ابزارهای جدید درمان سرطان مورد استفاده قرار گیرد.

نانوقفس های طلا که توسط «یونان ژیا» و همکارانش از دانشگاه واشنگتن ساخته شده اند، نوع جدیدی از نانوساختارها هستند که دارای اندرون های توخالی با دیوارهای بسیار نازک متخلخل هستند. قطر نوعی از آنها بین 30 تا 100 نانومتر است. این ساختارها می توانند برای جذب قوی نور و پراکننده کردن آن در ناحیه فروسرخ (IR) طیف الکترومغناطیسی 900-700 nm طراحی شوند. نوری با این طول موج ها می تواند عمیقا در داخل بافت های زیستی نرم نفوذ کند و به همین خاطر برای تصویربرداری نوری کاملا مناسب است.



این پژوهشگران با تزریق محلولی از نانوقفس های طلا به پنجه جلویی یک موش شروع کردند. این نانوقفس ها سپس به طرف سامانه لنفاوی حرکت می کنند و در غدد لنفاوی حیوان انباشته می شوند. با استفاده از تصویربرداری نوری - صوتی انعکاسی، این پژوهشگران با موفقیت موقعیت نانوقفس های مذکور را در این غدد لنفاوی شناسایی کردند. این تکنیک بر تابش دهی پالسی ناحیه مورد نظر با نور فروسرخ - نزدیک یک لیزر و تجزیه و تحلیل سیگنال های نوری - صوتی تولید شده توسط نانوقفسه های موجود در محل استوار است.

تومورها با تخریب بافت های همسایه گسترش می یابند و سلول های سرطانی به سمت سامانه لنفاوی حرکت کرده و سپس وارد جریان خون می شوند. نزدیک ترین غده لنفی که تومور در آن خالی می شود، غده لنفی دیدبان (SLN) خوانده می شود و به احتمال خیلی زیاد اینجا ناحیه ای است که از آن دگردیسی آغاز می شود.

این تکنیک جدید تصویربرداری در مقایسه با روش های متداولی (بر اساس تزریق رنگ دانه های آلی و کولئیدهای پرتوزای پرخطر) که به جراحی نیاز دارند، غیرجراحی است. علاوه بر این، تکنیک مذکور می تواند مکان نانوقفس های انباشته شده در یک SLN را تا عمق 70 نانومتر بافت تعیین کند.

«وانگ» می گوید: روش مذکور می تواند جایگزین «بافت برداری غده لنفی دیده بان» شود که یک فرایند جراحی است که این روزها به طور مرسوم در بیمارستان ها استفاده می شود و استاندارد تشخیص های زیربغلی شده است.

این پژوهشگران، جزئیات نتایج کار تحقیقاتی خود را در مجله ی «ACS Nano» منتشر کرده اند.