ختم رُسُل به سوی جنان می کند سفر / جان جهانیان ز جهان می کند سفر ریزید خون ز دیده که در آخر صفر / کز پیکر وجود، روان می کند سفر رحلت نبی رحمت تسلیت باد . . . آه و واویلا، که چشمان پیغمبر بسته شد باب وحی و خانۀ زهرای اطهر بسته شد دست فتنه، باز شد بازوی حیدر بسته شد هم عزای مصطفی، هم غربت شیرخداست . . . . . . دریغا که روح دعا، رفت در خاک / گرفتند از ما روان دعا را به سوگ محمّد، بگریید، یاران / که زهرا ببیند، سرشک شما را . . . . . . یا رسول الله مثل تو دیگر در پهنه زمین تکرار نخواهد شد اما با تکرار صلوات بر تو، نور حضورت را در قلب خود احساس مى کنیم . . . . . . جان جهان ز پیکر هستی جدا شده خاموش، شمع محفل نورالهدی شده ملک خداست غرق در اندوه و اضطراب واویلتا عزای رسول خدا شده . . . باور کنید قامت حیدر خمیده است رنگ از عذار حضرت زهرا پریده است باور کنید بغض حسن مانده در گلو خونِ دل حسین به صورت چکیده است . . . . . . گفتم که عمر ماه صفر رو به آخر است / دیدم شروع محشر کبرای دیگر است گردون شده سیاه و فضا پر زدود و آه / تاریک تر ز عرصة تاریک محشر است . . . . . . مهرت به کائنات برابر نمی شود / داغی ز ماتم تو فزونتر نمی شود از داغ جانگداز تو ای گوهر وجود / سنگ است هر دلی که مکدر نمی شود . . . . . . ای امت رسول، قیامت بپا کنید/ لبریز، جام دیده ز اشک عزا کنید در ماتم پیمبر و تنهایی علی / باید برای حضرت زهرا دعا کنید . . . . . . آه و واویلتا محشر کبری شده/ روز تنهایی حیدر و زهرا شده حضرت فاطمه دارد این زمزمه/ السلام علیک، یا رسول الله . . . در عزای تو ای چراغ راه/ امت اسلام دارد اشک و آه در غمت از دل ناله ها خیزد / دیدۀ هستی اشک غم ریزد . . . . . . یا رسول اللّه امروز ماتم سرای دل را به نام تو، سیه پوش کرده ایم و نام مبارک تو را با درود و تحیّت بر زبان جاری می سازیم . . . . . . رحلت رحمۀ للعالمین آمده / ناله از قلب جبریل امین آمده از ملایک همه آید این زمزمه / السلام علیک، یا رسول الله . . . که هم درد باشید، خیرالنسا را الهی الهی که اهل مدینه نبینند، تنهایی مرتضا را . . . چشم اهل دل ازگریه خونباراست / حضرت مهدی امشب عزاداراست خاک غم امروز برفرق عالم شد / سینه شیعه دریای ماتم شد . . . . . . اهل عالم عزای خاتم الانبیاست / همه جا کربلای خاتم الانبیاست زین بلای عظیم گشته امت یتیم / السلام علیک، یا رسول الله . . . روز عزای مسلمین است / در ناله جبریل امین است مدینه شده غرق سوگ و ماتم / بهر مجتبی و نبی اکرم . . . ای مدینـه دگـر مصطفی نداری / ناله کن که شده وقت سوگواری اشک زینب از دیده می ریزد / آتـش از بیت فاطمه خیزد . . . . . . با وفات احمد زنده شد جهالت / ز آتش ستم سوخت گلشن عدالت نخله دین را به تبر شکستند / ثمر بریدند و شجر شکستند . . . . . . آید از مدینه پیک غم با فغان / که رسول اکرم رفته از این جهان خاطر بَضعه ُالنبی شکسته / گرد یتیمی به رخش نشسته . . . رحلت نبی رحمت تسلیت باد . . . گرد ملال بر رخ اسلام و مسلمین / اشک عزا به دیدة زهرای اطهر است گفتم چه روی داده که زهرا زند به سر / دیدم که روز، روز عزای پیمبر است . . . . . . چراغ مدینه امشب شده خاموش / صدیقة کبرا گردیده سیه پوش زهرای مظلومه از دیده گریان است / بهر پدر امشب چون شمع سوزان است . . . . . . مدینه، چه کردی رسول خدا را / گرفتی ز ما خاتم الانبیا را چه بیدادگر بود، این چرخ گردون / که خاک یتیمی، به سر ریخت ما را . . . . . . سوگ رسول یا که غم بی نهایت است / یا نقشۀ شکستن رکن هدایت است تیغ سقیفه گشته حمایل به دست خصم / او را هوای حمله به بیت ولایت است . . . . . . ای آسمان بگرد و دل از غصه چاک کن / خود را نهان چو جسم پیمبر به خاک کن دستی برون ز خاک کن ای ختم انبیا / اشک غم حسین و حسن را تو پاک کن . . .
