به جای اینکه فقط آرزو کنید یا انتظار معجزه داشته باشید،حرف بزنید. این آرزو که ای کاش همسرتان ذهن شما را بخواند و بفهمد که چه فکر و احساسی دارید و یا چه میخواهید، باعث سرخوردگی و ناکامی شما خواهد شد . مثلاً شوهر میخواهد پدر و مادرش را به مشهد ببرد. وقتی دربارهی این مسافرت با همسرش حرف میزند، همسرش عصبانی و عصبانیتر میشود. او پیش خود فکر میکند که شوهرش دوست ندارد که او هم با آنها باشد و آرزو میکند ای کاش شوهرش به او بگوید که دوست دارد او هم با آنها به سفر بیاید ولی شوهرش چیزی نمیگوید.
پاسخ : با همسرتون حرف بزنید ذهن خوانی یا هیجان خوانی نکنید شما در ذهنخوانی و هیجانخوانی دربارهی افکار و احساسات همسرتان نسبت به موضوعات یا اشخاص مختلف و یا نسبت به خودتان حدسیاتی میزنید و آن را همچون حقایقی مسلم بیان میکنید، گویی دربارهی افکار و احساسات خود صحبت میکنید. مثلاً مرد میگوید: «تو واقعاً دیوانهای که دوست داری با این همسایهها رفت و آمد کنی. چه چیزِ اینها برای تو جالبِ؟» زن: «تو نمیفهمی! من خیلی هم دوست ندارم با آنها رفت و آمد کنم. اینها همسایههای ما هستند و باید با اینها سلام و علیکی داشته باشیم.» توجه داشته باشید که مرد از طرف زنش دربارهی دیدگاه و احساس او در مورد همسایهها صحبت میکند و این باعث واکنش دفاعی در وی میشود. اگر یکی از شما میخواهید دربارهی افکار و احساسات همسرتان اطلاعاتی به دست آورید، میتوانید از او سؤال کنید. حرف زدن از طرف همسرتان واکنش منفی ایجاد میکند ولی سؤال پرسیدن از افکار و احساسات وی باعث صمیمیت و نزدیکی میشود. جملاتی مثل «تو در مورد ... چه فکر میکنی یا چه احساسی داری؟» یا «نظرت در مورد ... چیست؟» حاکی از آن است که شما به شنیدن نظر و احساس همسرتان علاقه دارید و این کار رابطهی شما را نزدیکتر و گرمتر میکند. مرد: «فکر میکنی همسایههای جدیدمان چه جور آدمهایی هستند؟ من که خیلی از آنها خوشم نمیآید، تو چطور؟» زن: «خوب! من هم خیلی دوست ندارم با اونها رفت و آمد کنم، ولی بالاخره اونها همسایههای ما هستند و ممکن روزی به کمکشون احتیاج داشته باشیم.» توجه داشته باشید وقتی میخواهید در مورد خود یا فرد دیگری و یا یک موضوع خاص صحبت کنید، به خاطر داشته باشید که فقط از طرف خودتان صحبت کنید. بیان دیدگاههایتان دربارهی موضوعات مختلف، دنیای شما را به هم نزدیکتر میکند ولی وقتی از طرف همسرتان صحبت میکنید، این فرصت را از او میگیرید که در مورد افکار و احساساتش صحبت کند و بدین گونه فرصت شناخت بهتر یکدیگر را از دست میدهید و بیدلیل در روابطتان تنش ایجاد میکنید. صمیمیت زندگی زناشویی، ممکن است این باور غلط را در شما ایجاد کند که چون من تو را خیلی خوب میشناسم، میتوانم بگویم تو چه فکر و احساسی داری. اما اعتقاد به این باور که شما حق دارید و میتوانید به همسرتان بگویید فکر و احساس تو چیست، به صمیمیت شما صدمهی جدی میزند و نوعی صمیمیت کاذب را جایگزین شناخت و فهم متقابل میکند. بنابراین هر زمان متوجه شدید که از طرف همسرتان صحبت میکنید، تغییر موضع بدهید، روی افکار و احساسات خود تمرکز کنید و با جملهای که با «من» شروع میشود، از طرف خودتان صحبت کنید یا اگر میخواهید از افکار و احساسات همسرتان مطلع شوید، از او سؤال کنید. وقتی به این شیوه صحبت میکنید، طرف مقابل کمتر ممکن است حالت دفاعی بگیرد؛ چون هیچگونه تهاجمی را به حریم خصوصیاش احساس نمیکند.
پاسخ : با همسرتون حرف بزنید با ضمیر (ما) از طرف همسرتان صحبت نکنید نوع دیگر حرف زدن از طرف دیگران این است که نظر و احساس خود و همسرتان را دربارهی موضوعی، یکسان فرض کنید و جملهی خود را با «ما» شروع کنید. ضمیر «ما» این واقعیت مهم را نادیده میگیرد که شما دو نفر، یعنی دو فرد جدا هستید که غالباً افکار و احساسات متفاوتی دارید. شما میتوانید دربارهی کارهایی که با هم انجام دادهاید و یا چیزهایی که دارید، از ضمیر «ما» استفاده کنید، ولی استفاده از آن در مورد افکار و احساساتتان ممکن است روابط شما را تنشزا کند. مرد (خطاب به دوستش): «ما اصلاً این محله رو دوست نداریم و میخواهیم خانهمان را عوض کنیم و به جای بهتری برویم.» زن (با تعجب و دلخوری): «ولی من محلهمون رو دوست دارم و اصلاً نمیخواهم به جایی بروم که هیچ کس رو نمیشناسم.»
پاسخ : با همسرتون حرف بزنید از جملات(تو که میدانی من......)استفاده نکنید وقتی فکر میکنید که قبلاً عقیده و نظر خود را دربارهی موضوعی و یا خواستهی خود را گفتهاید، ممکن است وسوسه شوید که صحبت خود را با جملهی «تو که میدانی ...» شروع کنید. ولی چنین جملاتی ممکن است انتقادی به نظر برسد و پاسخی دفاعی را در همسرتان برانگیزد. مثال: شوهر میگوید: «تو که میدانی من دوست ندارم بچهها به خونهی همسایهی روبهرویی بِرَن، پس چرا دوباره بچهها را اون جا فرستادی؟» همسرش میگوید: «من نمیدونستم.» مرد میگوید: «میدونی امّا اهمیت نمیدی!» زنش میگوید: «من نمیتونم ذهن تو رو بخونم.» جملهی «تو که میدانی ...» موجب بحثی بیفایده دربارهی این که آیا زن میداند که شوهرش چه نظری در مورد رفتن بچهها به خانهی همسایه دارد یا خیر، میشود. این جملهی معترضه، آنها را از موضوع اصلی صحبتشان دور میکند. اگر شوهر به جای استفاده از جملهی مذکور یک بار دیگر نظر و عقیدهی خود را بیان میکرد، میتوانستند دربارهی این موضوع با هم صحبت کنند و به توافق برسند.
پاسخ : با همسرتون حرف بزنید واقعا حرف بزنید صحبت کردن واقعی بیان صریح و روشن چیزی است که احساس میکنید یا میخواهید، ولی اشاره و کنایه نوعی ارتباط غیرمستقیم است که فایدهای کم و خطرات زیادی به همراه دارد. مثلاً خانم میگوید: «شوهرخواهرم میخواهد فردا خواهرم و بچهها را یک هفته به شمال ببرد. او واقعاً مرد زندگی است، خیلی به فکر زن و بچهاش است.» شوهر میگوید: «اووم!» زن (با خود فکر میکند که همسرش اصلاً به فکر او و بچهها نیست و اهمیت نمیدهد که آنها هم به مسافرت احتیاج دارند): «کاش شوهر من هم یک ذره به فکر زن و زندگیاش بود!»