1. مهمان گرامی، جهت ارسال پست، دانلود و سایر امکانات ویژه کاربران عضو، ثبت نام کنید.
    بستن اطلاعیه

وقتي آرامش فداي آسايش مي‌شود

شروع موضوع توسط para3to ‏12/1/12 در انجمن بخش قرنطینه

  1. کاربر ارزشمند❤

    تاریخ عضویت:
    ‏17/5/11
    ارسال ها:
    39,257
    تشکر شده:
    47,235
    امتیاز دستاورد:
    170
    وقتي آرامش فداي آسايش مي‌شود
    ​
    خراسان - مورخ پنج‌شنبه 1390/10/22
    [​IMG]
    ​
    شايد به نظر برسد که صحبت کردن از راهکارهاي ايجاد آرامش براي ما شهرنشينان پرمشغله بيهوده است. اما بسياري از ما براي رسيدن به آرامش روز و شب تلاش مي کنيم و هرچه جلوتر مي رويم، کمتر آن را مي يابيم. به راستي چگونه مي توان اين گوهر کم ياب را يافت؟ بدون شک در اين مطلب نمي توان به اين سوال پاسخ جامعي داد. بايد ابعاد و نيازهاي متفاوت وجودي انسان را بررسي کرد تا بتوان به پاسخي درخور رسيد اما در اين گزارش به ارائه راهکارهاي ايجاد آرامش در خانواده از ديدگاه يکي از جامعه شناسان خانواده پرداخته ايم که خواندن آن مفيد است.

    محرک هاي سلب آرامش
    وقتي از آرامش صحبت مي کنيم ناچاريم از خشونت و پرخاشگري هم بگوييم. از نظر روان شناسي اجتماعي خشونت و پرخاشگري، مي تواند علت سلب آرامش باشد. ازطرف ديگر خود يک معلول است. وقتي مي گوييم فردي عصبي يا پرخاشگر است يا در نظام خانواده پرخاشگري وجود دارد، در واقع براين امر صحه مي گذاريم که يک سري محرک هاي شناخته شده وجود دارد که به پرخاشگري و خشونت منجر مي شود. رسيدن به آرامش در خانواده با حذف اين محرک ها امکان پذير است. دکتر عليرضا شريفي يزدي جامعه شناس خانواده و عضو پژوهشگاه تعليم و تربيت با بيان اين مطلب به خراسان مي گويد: راه رسيدن به آرامش اين است که محرک هاي اصلي سلب آرامش توسط خانواده شناسايي و سپس حذف يا کنترل شود.تا زماني که اين محرک ها حذف نشود امکان ايجاد آرامش پايدار در خانواده وجود نخواهد داشت. مهم ترين محرک هاي سلب آرامش را مي توان در ۲ محور خلاصه کرد. اولين آن محور اقتصادي است. خانواده اي که اقتصاد سالم در آن جريان داشته باشد، يکي از محرک هاي سلب آرامش را حذف کرده است.
    اقتصاد سالم به زبان ساده يعني به کارگيري امکانات محدود براي برآوردن نيازهاي نامحدود. زماني که دخل خانواده با خرج متناسب نباشد، طبيعي است که افراد خانواده در برآوردن نيازهاي خود به مشکل برمي خورند و دچار تنش مي شوند. محور بعدي به کارگيري مهارت هاي ارتباطي توسط اعضاي خانواده است به نحوي که اعضا بتوانند در محيط خانواده مسائل خود را مطرح و از آن نتيجه گيري کنند. يادگيري اين مهارت ها به افراد کمک مي کند که بتوانند با تعامل و گفت وگو بار مشکلات را کم تر و در چارچوب خانواده آن را حل کنند. زماني آرامش در خانواده برقرار مي شود که اعضاي خانواده مشکلات خود را مطرح کنند و از يکديگر کمک بگيرند و اين امر فقط با مهارت هاي ارتباطي مثل حل مسئله يا مهارت گفت و شنود امکان پذير است.در خانواده هايي که اين مهارت وجود ندارد اختلافات و مشکلات به سرعت تبديل به معضل مي شود و آرامش را از خانواده سلب مي کند.
    دکتر شريفي با اشاره به اين که آرامش و تشنج ۲ وجه از زندگي است که مرتب بازتوليد مي شود، تاکيد مي کند: در ايران هنوز امن ترين پايگاه براي مردم، خانواده است و با اين که در بسياري از کشورها تلاش کرده اند با تاسيس مراکز مختلف براي اقشار آسيب پذير، زمينه آرامش و امنيت آن ها را فراهم کنند اما هنوز هيچ بديلي براي خانواده نيافته اند. در ايران نيز با وجود تغييرات گسترده در ساختار اجتماعي و خانواده و حتي زماني که برخي به وجود بحران در خانواده ايراني اشاره مي کنند، هنوز خانواده ايراني امن ترين و مطمئن ترين پايگاه است. به شرط اين که آنچه تنش زا و تشنج زاست و باعث خشونت مي شود و در هر خانواده اي وجود دارد در ابتدا شناسايي و سپس کنترل شود.شناخت اين محرک ها کار بسيار مهم و گام اول است. پس از آن مهارت حل مسئله است که با مديريت بزرگ تر خانواده به حذف محرک سلب آرامش مي انجامد. خانواده اي که نمي تواند مشکلات را حل کند بهتر است از اهل فن کمک بگيرد تا محرک را از بين ببرد و آرامش را پايدار کند.

    آرامش يا آسايش
    اين جامعه شناس خانواده با اشاره به اين نکته که آرامش و آسايش يکي نيست، تصريح مي کند: متاسفانه در بسياري از خانواده ها آرامش فداي آسايش شده است يا آسايش را مساوي آرامش فرض مي کنند. امکانات زندگي و رفاهي که با پول خريداري مي شود آسايش به ارمغان مي آورد و بديهي است که هيچ کس از امکانات روي گردان نيست. اما نکته اين جاست که براي به دست آوردن اين امکانات و رسيدن به آسايش پس از آن، نبايد آرامش را فدا کرد. در بسياري از خانواده ها تهيه وسايل و امکانات رفاهي آرامش را از اعضا گرفته است. بزرگ ترها در مرحله اول آرامش را از خود سلب و تلاش مي کنند با درآمد بيشتر، امکانات و وسايل رفاهي بيشتري تهيه کنند غافل از اين که آرامش را از دست مي دهند. اين در واقع فقر مديريتي يا به عبارتي نداشتن مديريت است که بسياري از والدين و بزرگ ترهاي خانواده به آن دچار هستند.نکته اين جاست که آسايش خوب است اما نه به قيمت از دست دادن آرامش. در واقع خانواده ها بايد بدانند الزاما آسايش معادل آرامش نيست و بسياري از آسيب هايي که به خانواده وارد مي شود، به علت نبود آرامش است.

    تغييرات اجتماعي و آرامش در خانواده
    بسياري از کارشناسان بر اين عقيده اند که تحولات اجتماعي گسترده در ايران، جامعه اي متفاوت را شکل داده است که نمودهاي آن را مي توان در رفتارهاي متناقض و متفاوت افراد يافت. دکتر شريفي يزدي مي گويد: بر اساس نتايج مطالعات در جامعه ايران نسبت به گذشته خشونت بيشتري ديده مي شود و در لايه هاي زيرين اجتماع نوعي احساس نفرت به وجود آمده است. معيارها و شاخص ها نشان مي دهد که در مقايسه با گذشته خشونت در جامعه شديدتر شده است. نبود تحمل و مدارا باعث شده است گاهي طيف هاي مختلف در اجتماع يکسره يکديگر را رد کنند يا مورد نفرت قرار دهند. شاهد اين مثال ادبياتي است که در رسانه ها يا روزنامه ها از سوي يک طيف در برخورد با جريان مخالف به کار برده مي شود و به گروه مخالف با شديدترين الفاظ حمله مي شود.
    اين جريان هاي اجتماعي به صحنه اجتماع محدود نمي شود و مانند خطي است که انتهاي آن به تک تک خانواده هاي ايراني مي رسد. بنابراين نمي توان از نقش تحولات اجتماعي در سلب آرامش از خانواده چشم پوشي کرد. يک بار ديگر تاکيد مي کنيم که در جامعه پرفراز و نشيب کنوني ايران خانواده هنوز امن ترين پناهگاه است. به اين ترتيب نبايد به هر کسي اجازه داد که از ديوارهاي بلند و امن خانواده گردن فرازي کند. مديريت درون خانواده به عهده بزرگ ترهاي خانواده است. تحميل يک شيوه مديريتي و اصرار بر ارائه چارچوب هاي مشخص براي تمام خانواده ها کاري عبث و بيهوده است. در اين جا متوليان چاره اي جز پذيرش تکثرگرايي و تنوع ندارند و دخالت در برخي حوزه ها مثل تنظيم خانواده و تعيين مهريه فقط به تنش بيشتر در خانواده منجر مي شود و زمينه سلب آسايش را ايجاد مي کند. هرگونه تغيير، اصلاح و ترميم خانواده با مداخله مستقيم نه فقط آرامش را سلب مي کند بلکه آن چه را خانواده بر آن بنا شده است نيز سست مي کند.

    حسگرهاي اجتماعي خاموش است
    براي رصد کردن اتفاقاتي که در جامعه و خانواده ايراني رخ مي دهد، نياز به حسگرهايي داريم که به موقع نسبت به آسيب ها و بحران ها هشدار دهد اما متاسفانه اين حسگرها در جامعه ما خاموش است. وي براي فهم بهتر موضوع خودرويي را مثال مي زند که صفحه مقابل راننده اطلاعات لازم را درباره خودرو در اختيار وي قرار مي دهد. اطلاعاتي نظير سرعت، دور موتور، ترمز دستي، حرارت موتور و ... به عبارت ديگر حسگرهايي در خودرو وجود دارد که وضعيت موتور را به اطلاع راننده مي رساند تا به محض کوچک ترين خطايي، وي را مطلع کند. جامعه نيز نياز به حسگرهايي دارد که به موقع به متوليان و سياست گذاران اجتماعي هشدارهاي لازم را بدهد. اين حسگرها که همان روزنامه ها، مراکز پژوهشي، نهادهاي مستقل، انجمن هاي صنفي، انديشمندان و جامعه شناسان هستند در جامعه امروز ما ضعيف عمل مي کنند و يا سکوت کرده اند و به عبارتي خاموش اند و تا زماني که يک پديده اجتماعي به بحران تبديل نشود کسي به آن توجه نمي کند.
    يکي از اين حوزه ها خانواده است. امروز بر همه مسلم است که ميزان آرامش در خانواده هاي ايراني کاهش پيدا کرده اما حسگرها تا زمان بحران خاموش است و کسي به آن توجه نمي کند.يک مثال بارز ديگر قيمت دلار است که مسئله روز ماست. ۱۵ سال است که قيمت دلار ثابت بوده اما نقدينگي موجود در جامعه بيش از ۴۰۰ برابر افزايش پيدا کرده است . بسيار واضح بود که اين روند يک روز به بحران مي انجامد و حسگرهاي قوي بايد سال ها قبل آن را هشدار مي داد و مانع از اتفاقاتي که امروز در حال رخ دادن است، مي شد.