مبارک است! (1) بگو ،بگو، بگو دلم، بگو، چرا، چرا، چرا چرا چنین، چرا چنان، چرا تمام ماجرا شجاع باش و راست گو، ببند چشم عقل را و در صفای کودکی، بگو تمام نقل را (2) از اولین طلوع گردی سیاه تابِ شب شروع شد شراره های آفتابِ سرخِ تب از اولین رهایی سگان هار بانگْ زن شروع شد فرار بی پناه و جیغ بیوه زن دقیق تر: تو نوجوان و سنّ و سالِ سادگی شروعِ احمقانه ای برایِ عاقلانگی (3) و من سقوط کردم از فرازِ کاخ کودکی هبوط آدم نویی، به سنگلاخِ آهکی حضور یونسِ نبی ، درون ِمعده یِ نهنگ سیاه رو و سینه تنگ و اوّلین گناه و ننگ (4) سپس چه شد ؟ بگو؟بگو!(دلم سکوت می کند ) کمی خمیده ایستاده و حُنوط می کند! وتیله های شیشه ایِّ بغض هایِ خورده را و تکه های دلخراش شیشه های خرده را به عقْ عقی شدید ،دانه دانه دفعْ می کند به قیمت بریدگی ز سینه رفع می کند چقدر ریزه می شود پس از خروجِ تیله ها به راحتی عبور می کند، دلم ز میله ها بهای مرگ می دهد ،بهای رفتن از جهان مبارک است مردن از جهان شیله پیله ها!!!