می خواهم کمی دورتر از شما سوت بزنم بگو قطار بايستد بگو در ماه ترين ايستگاه زمين بماند بماند سوت بکشد ، بماند دير برود بماند سوت بکشد ، برود دور شود بگو قطار بايستد دارم آرزو می کنم می خواهم از همين بين راه از همين جای هيچ کس نيست کمی از کناره ی دنيا راه بروم از جاده های تنها که مردان بسياری را گم کرد مردانی که در محرم ترين ساعات عشق گريستند و صدايشان در هيچ قلبی نپيچيد می خواهم سوت بزنم ، بمانم زود بروم ، سوت بزنم ، دور شوم کمی از اين همه صندلی های پر دود کمی از اين همه چشم و عينک های سياه می خواهم کمی دورتر از شما سوت بزنم می خواهم در ماه ترين ايستگاه زمين در محرم ترين ساعات ماه گريه کنم می خواهم کمی دورتر از شما کمی نزديک تر به ماه بميرم
پاسخ : اشعار هیوا هسیح ما همه ما همه از يک قبيله ی بی چتريم فقط لهجه هايمان ، ما را به غربت جاده ها برده است تو را صدا می زنم که نمی دانم مرا صدا می زنم که کجايم ای ساده روسری که در ايستگاه و پچ پچه ها ای ساده چتر رها که در بغض ها و چشم ها تو هر شب از روزهای سکوت رو به ديوار به خوابی می روی تو هر شب از نوارهای خالی که گوش می دهی باز می گردی ما همه از يک آواز کلمات را به دهان و کتابخانه آورديم شايد آوازهايمان ، ما را به غربت لهجه ها برده است ای بغض پرکنده در غربت اين همه گلوی تر ای تو را که نمی دانم ای مرا که کجايم کسی بايد از نوارهای خالی به دنيا بيايد کسی بايد امشب آواز بخواند کسی بايد امشب با غربت جاده ها و لهجه ها به قبيله ی بی چتر برگردد ما همه از يک گلوی پر از ترانه رها شده ايم فقط سکوت هايمان ، ما را به غربت چشم ها برده است کسی بايد امشب نخستين ترانه را به ياد آورد
پاسخ : اشعار هیوا هسیح کسی نيست ، با خودم حرف می زنم کجا می روی ؟ با تو هستم ای رانده حتی از اينه ای خسته حتی از خودت کجای اين همه رفتن راهی به آرزوهای آدمی يافتی ؟ کجای اين همه نشستن جايی برای ماندن ديدی ؟ سر به راه رو به نمی دانی تا کجا چرا اتاقت را با خود می بری ؟ چرا عکس های چند سالگی را به ماه نشان می دهی ؟ خلوت کوچه ها را چرا به باد می دهی ؟ يک لحظه در اين تا کجای رفتن بمان شايد آن کاغذ مچاله که در باد می دود حرفی برای تو دارد سطری نشانی راهی خيالت من از اين همه فريب که در کتابخانه های دنيا به حرف می ايند و در روزنامه های تا غروب می ميرند چيزی نفهميده ام ؟ خيالت من از پنجره های باز خانه ی سالمندان که رو به از صبح توپ بازی تا بای بای تيله ها و گلسر های رنگی حسرت می کشند چيزی نفهميده ام ؟ هنوز راهی از چشم های خيسم رو به خک بازی در باغ و پله های شکسته ی روز دبستان می رود هنوز بغضی ساده رو به دفتری از امضای بزرگ و يک بيست که جهان را به دل خالی ام می بخشيد می شکند حالا در اين بی کجايی پرشتاب با که اينقدر بلند حرف می زنی ؟ تمام چشم های شهری شده نگاهت می کنند کسی نيست ، با خودم حرف می زنم
پاسخ : اشعار هیوا هسیح تو ، سایه ، منی آسمان سجاده های رو به راه و درختان حاشیه ی آب اذان گفته بودند که به راه افتادی سیب های سحرگاهی به خواب باغچه افتادند که در کوچه می رفتی سایه ای از من دور شد چه قدر آفتاب های نتابیده در راه است چه قدر راه ناتمام در من به راه می افتد من چه قدر ستاره از بر بودم و نمی دانستم من چه قدر در رأس تماشای ماه بودم و نمی دانستن حالا زمین به دورم می گردد و چه قدر درخت تماشا می کنم سایه ای از تو در راه بود چه پنجره هایی که از زن پر بود چه کوچه هایی که از سلام خالی چه خیابان هایی که از نرفتن پر بود و چه راه هایی که خواب کسی می آید ، دیدند ولی سایه ای از تو در شهر گم شد ولی سایه ای از تو روزی گذشت و در آسمان سجاده من شد سایه ای از من دور می شود چه قدر آبی است دهکده هایی ه در مهتاب به خواب می روند چه حافظه ای هیچ شهری هرگز شب ها به خواب نمی رود و کسی نمی داند بالای این همه شهر بزرگ ماه همیشه بیدار است چه حافظه ای باید تمام جاده های خاکی را حفظ کنم باید صدای تمام سیبهای می افتد را بدانم باید مدار زمین را خوب بچرخم هیچ راهی نباید در شهرها تمام شود هیچ خوابی نباید بی ستاره آفتابی شود هیچ سیبی نباید بی صدا بیفتد می خواهم تمام دنیا را به یاد بیاورم چه قدر راه نرفته از من می گذرد پشت سرم هستی یا نه ؟ تو ، سایه ، منی من همه ی رفتن را به یاد آورده ام
پاسخ : اشعار هیوا هسیح سرود آب از آن خورشيد های هميشه در کودکی از آن روزهای شکوفه تا سيب و آن مشق های تا کتاب که تو نبودی تا همين يک بار ديگر که در سفرم مادرم باز به امامزاده های کنار راه سلام می کند و نگاهش در انتهای دشت های چه دور محو می شود می دانم دعا می کند وقتی امتداد جاده مرا به دورهای ناپيدا برد تمام آبهای عالم پشت سرم سرود بخوانند حالا تمام آب های نه تنها پشت سرم که آب همين کاسه ی آفتاب خورده هم سرود می خواند و هر روز چه های تمام دنيا با اولين قطار با اولين هواپيمای آشنا به خانه ام می ايند تا نه تنها برای دعاهای پشت سرم که برای تمام مسافران راههای ناپيدا دعا کنيم
پاسخ : اشعار هیوا هسیح جایی جایی به من بدهید دورترین دلتنگی آدمی با من است گفته بودم روزی باران دریا را خیس خواهد کرد و تلخ ترین روز ماه خواهدرسید و تلخ ترین تبخیر آسمان را سیاه خواهد کرد جایی به من بدهید تمام دلتنگی آسمان با من است گفته بودم شبی ماه آب خواهد شد و تمام پنجره ها غریب و زمین تنها خواهد مرد جایی به من بدهید تمام تنهایی زمین با من است گفته بودم روزی تمام عکس هایمان را از زندگی پس می گیریم گفته بودم دیگر از آسمان هواپیمایی نمی گذرد و هیچ مسافری به جهان نمی رسد و ما با چترهای بسته به دنیا می آییم و با چترهای باز به خواب می رویم جایی به من بدهید شاید یکی از میان ما شب کوچکی از نخستین شادمانی را به یاد آورد شب کوچکی که زیر ماه شب کوچکی کنار چند شعر ساده ی روشن شب کوچکی میان تمام شب های دنیا شبی که ابتدای کلمات بود جایی به من بدهید جایی برای خندیدن جایی برای خیره شدن شب کوچکی از تمام دنیا با من است
پاسخ : اشعار هیوا هسیح کودکی خوابهای نديده را برايم تعريف می کند دوباره در سفرم می خواهم نگاه کنم به تمام دشت هايی که نديدم به تمام کوههايی که از من گذشتند تا پشت اين همه دور برای اهل آبادی جايی رو به ماه بدرخشند و پشت به هراس شب و راه کسی نيامدن سکوت کنند دوباره در سفری ؟ کجای اين همچنان در سفر از خوابهای تا سی سالگی بيدار می شوی؟ خيال می کنم نه خواب ها که تمام بيداری ام حرام شده است خيال می کنم تمام خوابهايم را گم کرده ام می شنوی ؟ دوباره آن کودک هميشه غايب صدايت می کند خيال می کنم هميشه از آن طرف سی سالگی کودکی خواب های نديده را برايم تعريف می کند تو زبان آشنای منی تو صدای آشنای من ی که در جايی از گم شدن ها قدم می زنی وقتی نگاه می کنم وقتی دوباره در سفرم کنار همين قدم های بعد از سی سالگی کودکی قدم می زند که هميشه از تماشای دشت ها و کوه های در غربت زمين می ايد تو آشنای خواب های منی که لا به لای همين حس و حال خيره به راه يا نشستن و پياده رفتن غروب ها راه می روی برای همين است که راه ها را دوست دارم که راه ها مرا دوست دارند راه هايی که مرا از تمام حرام شدن بيداری و گم شدن آن همه خواب تا سی سالگی به لذت دوباره گم شدن و پيدا شدن کنار آب می برند راه هايی که مرا ، به سبزه های نمی دانی کجا می رسانند که در انتهای جاده آهسته پيدا می شوند و حالا در اين مکث ناگزير پشت آسمانخراش چه قدر نزديک سفر ماه از دست می رود و در اتاق تاريک او همان من است که رو به ديوارهای نبايد اينجا می گريد می خواهم از چراغ هايی که رؤيای ماه را از خواب کودکان می دزدند می خواهم از شهرهايی که از هراس خدا هم بزرگترند دور شوم - دور پنجره رو به رفتن است ولی تا دوباره که با صدای خروس پلک ها تر شوند پنجره لبريز شهر می شود تا باز خواب های دوباره حرام شوند ولی دوباره در سفرم ولی سفر ، که از شب هم ساده تر می گذرد دستی ميان تاريکی يکی دو قدم رو به راه درها را به اتاق لبريز شهر و گريه می بندد و پله ها رو به نمی داند کسی کجا - می روند می خواهم آن صدای هميشه را که در شب خاموشی ماه لا به لای سيبهای اميری به خواب رفت به هوشياری تا نمی دانم کجای سفر برسانم می خواهم در امتداد راه کسی نرفتن و راه کسی نيامدن گم شوم کنار سفر صدای قدم های کودکی از غربت زمين می ايد کنار سفر کودکی دوباره صدايم می کند کودکی دوباره صدا می کنم ای راه های هميشه رو به رفتن های ناپيدا دوباره در سفرم
پاسخ : اشعار هیوا هسیح نيمه ی مرطوب ماه آمدند دوباره ابرها آمدند و چتر ، در سياهی چند ماه فراموشی دوباره به من فکر می کند به جاده هايی که هنوز به دنيا چسبيده اند به غربتی که ميان کلمات و سفر چه قدر سنگين مرا به راه می برد تو رابه خانه می آورد در اين سفر که ماه سفيد است و آسمان که همان آبی بود وقتی از نيمه ی مرطوب ماه بر می گردم وقتی از ماه شبانه ی خيس که به چشم کودکان چسبيده می ايم چه قدر کنار پنجره برايت می آورم چه قدر راه نرفته برای سفر در اين سفر ميان سنگينی کلمات به پروانه ها فکر می کردم که دور کودکی های از مدرسه تا جاده های جهان چرخيدند در اين سفر چه قدر رها می شوم نه اينکه من از غربت کلمات که تمام دنيا از من رها می شود حالا که خوب از نيمه ی مرطوب ماه به دنيا نگاه می کنم اين همه شهر که هر روز ، ناخواناتر می شوند اين همه آدم که عصرها ، بی نام به خانه بر می گردند چه قدر بی پروانه و کودکی چه قدر بی زمزمه و چتر به راه همين طور ، نمی دانی تا کجا افتاده اند به شهرهای همين طور ، نمی دانی تا چه وقت بزرگ می روند و ايندنيا ، هميشه به دست های ما چسبيده است نگاه کن دوباره ابرها آمدند
پاسخ : اشعار هیوا هسیح نه تويی ، نه منی گاهی از ميان باران و برگ ها صدايی می شنوم گاهی درست غروب يکشنبه ی خاموش که پله های پشت در ناتمام می مانند تو از مکث ناگهان من جدا می شوی چتر می گشايی و رو به باران و برگ ها می روی کنار پله های ناتمام پشت دری خسته که با نيم رخی خيس باز می شود صدايی می شنوم که تويی دو چشم از باران آورده ام که هميشه از خواب های خيس می گذرد می ايی و انگار پس از يک قرن آمده ای باچتری خسته و صدايی که منم کنار آخرين پله و مکث ناگهان سر بر شانه ام می گذاری و گوش بر دهان زمزمه ام تا صدايی بشنوی که منم و می شنوی آرام می شنوی صبحگاهی از همين شهر بزرگ از کنار همين پنجره های رو به هر کجا از کنار همين کتاب بزرگ که رو به خاموشی تو بسته است که رو به بيداری من آغاز می شود آمدم صبحگاهی از کنار خاموشی خسته که تويی ذکری از دفتر سوم به خانه و پله ها و ميان باران و برگها پر کشيد روی بر ديوار کن تنها نشين وز وجود خويش هم خلوت گزين گاهی از ميان باران و غروب يکشنبه صدايی می شنوم گاهی نه تويی نه منی نه صدايی که از دفتر سوم من و اين صدای يکشنبه من و اين صدايی که تويی کنار گوش و چتر خسته سکوت می شويم رو به همين دهان بسته که منم رو به همين مکث ناگهان که تويی سکوت می شوی نه منی نه تويی نه صدايی هميشه از دفتر سوم ذو به باران و چتر پر از حرف های با خودم صدايی می شنوم که تويی صدايی می شنوم که منم
پاسخ : اشعار هیوا هسیح جهان راهمین جا نگه دار کمی جلوتر من آن طرف امروز پیاده می شوم کمی نزدیک به پنجشنبه نگهدار کسی از سایه های هر چه ناپیدا می اید از آن طرف کودکی و نزدیک پنجشنبه به راه بعد از امروز می افتد کمی نزدیک به پنجشنبه نگهدار تو همان آشناترین صدای این حدودی که مرا میان مکث سفر به کودک ترین سایه ها می بری با دلم که هوای باغ کرده است با دلم که پی چند قدم شب زیر ماه می گردد و مرامی نشیند می نشینم و از یادمی روم می نشینم و دنیا را فکر می کنم آشناترین صدای این حدود پنجشنبه کنار غربت راه و مسافران چشمخیس دارم به ابتدای سفر می روم به انتهای هر چه در پیش رو می رسم گوش می کنی ؟ می خواهم از کنار همین پنجشنبه حرفی بزنم حالا که دارم از یاد می روم دارم سکوت می شوم می خواهم آشناترین صدای این حدود تازه شوم گوش می کنی؟ پیش روی سفر بالای نزدیک پنجشنبه برف گرفته است پیش روی سفر تا نه این همه ناپیدا تنها منم که آشناترین صدای این حدودم تنها منم که آشناترین صدای هر حدودم حالا هر چه باران است ، در من برف می شود هر چه دریاست ، در من آبی حالا هر چه پیری است ، در من کودک هر چه ناپیدا ، در من پیدا حالا هر چه هر روز و بعد از این هر چه پیش رو منم که از یاد می روم ، آغاز می شوم و پنجشنبه نزدیک من است جهان را همین جا نگهدار من پیاده می شوم
