در كامپيوترهاي لينوكسي، خط فرمان روشي پرقدرت براي ارتباط با كامپيوتر است. بهجاي استفاده از ماوس، تنها كافي است دستورات را در پوسته بنويسيم. (پوسته پنجرهاي ساده است كه در آن ميتوان دستورات را وارد كرد.) براي مثال، بهجاي كليك روي مرورگر فايلها، ميتوان دستور ls را تايپ كرد تا محتواي دايركتوري مورد نظر نشان داده شود. پوستههاي مختلفي براي لينوكس طراحي شده است. پوسته اصلي با نام sh يا Bourne Shell ميشناسند. استيفن بورن در آزمايشگاههاي بل اين پوسته را طراحي كرد. اين پوسته امروزه هم استفاده ميشود و ميتوان آن را در دايركتوري /bin پيدا كرد. پوسته C يا csh در دانشگاه كاليفرنيا، بركلي بهوجود آمد و زبان متفاوتي با sh دارد. بسياري از دستورات csh در sh كار نميكند. پوسته csh براي خورههاي لينوكس و يونيكسي ايجاد شد كه بهزبان C برنامهنويسي ميكردند و بهدنبال پوستهاي بودند كه ساختار زباني مشابه داشته باشد. بدين ترتيب csh متولد شد. و اين دو پوسته در سرزمين لينوكس بهخوبي حكمراني ميكردند. از آنجايي كه در لينوكس همواره گزينه براي انتخاب وجود دارد، پوسته ديگري به ميدان وارد شد. پوسته tcsh علاوه بر اينكه با csh همخوان بود، قابليتهاي جالب ديگري از جمله اصلاح املايي عبارات، زمانبندي براي اجراي يك دستور و ويرايش خط فرمان بود. با وجود آنكه قابليتهاي tcsh خيلي جالب بود، اما با استقبال بالا مواجه نشد. پوسته korn كه توسط ديويد كورن ساخته شده بود، با پوسته sh همخواني دارد و بهچندتايي قابليت از پوسته C نيز مجهز است. در برخي از توزيعها، اين پوسته بهصورت پيشفرض فعال است. پوسته (Bash (Bourne again shell را بنياد نرمافزارهاي آزاد و پروژه گنو توسعه دادند. بش كاملا با sh همخوان است و بسياري از قابليتهاي csh را دارد. بش در بسياري از توزيعها بهصورت پيشفرض عرضه ميشود. پوسته z، توسط پاول فاستاد توسعه داده شده است. اين پوسته بسيار در ميان كاربران لينوكسي محبوب شده است. شباهت دستوري و تابعي اين پوسته به ksh و sh است و كمابيش با csh همخوان است. اوبونتو، محبوبترين توزيع لينوكسي از بش استفاده ميكند. نكته جالب اينجاست كه شما ميتوانيد از هر پوستهاي كه تمايل داريد و پاسخگوي بهتري به نيازهاي شماست را انتخاب كنيد.
