[h=6][/h][h=6]بیا من را تماشا کن! ببین قلبم پر از درد است؟ و از شب های تنهایی تمام پیکرم سرد است؟ ببین بی تو به چه دردی به چه روزی گرفتارم؟ و بنگر بر رخ زردم که بی سامان و بیمارم؟ ببین، قدری توجه کن ! چرا اینقدر بی مهری؟ خجالت هم بکش گاهی از این بی همّ و بی فکری!! نمی فهمی ولی بی من به خاک گرم بنشستی! به حال زار خود بنگر، تو مثل قبل ها هستی؟! نه هر چه هیچ نمی گویم تو انگار ساده تر گشتی! در آن پستوی کور شب به دنبال چه می گشتی؟! تو اصلا قهر می دانی؟! و نازِ بانو می دانی؟ عجب سنگیست غرورِ تو! تو رسم دل نمی دانی؟؟ من از حالت خبر دارم و می دانم پر از دردی! بیا و پا جلو بُگذار بَسَت نیست این همه سختی؟ نه باور کن دروغی نیست ! تو بی من ذره ای، هیچی! ببین بی من چه شد حالت به خود اینگونه می پیچی؟! بیا جمع کن غرورت را نگو حال دلت خوب است! بیا منّت بکش قدری برای هر دومان خوب است!! منم قول می دهم اینبار به چرخت چوب نَیندازم! نگو جایی ولی من هم بدون تو........... می بازم! _عاطفه اکبری فر_[/h][h=6][/h][h=6][/h][h=6][/h]
